فهرست
یادداشت/ بایرن- اتلتیکو؛ به یاد آغاز سلطنت در سال 74
یادداشت/ بایرن- اتلتیکو؛ به یاد آغاز سلطنت در سال 74

یادداشت/ بایرن- اتلتیکو؛ به یاد آغاز سلطنت در سال 74

اولی هسه
در اولین ساعات روز 15 می 1974، یک پسری 16 ساله از ویلشوفن، یک شهر باواریایی که 110 مایل با شمالی ترین نقطه مونیخ فاصله دارد، نظر یک مربی را به خود جلب کرد. او خسته و با چشمانی اشک آلود بود. اما هیجان خاصی داشت. مربی تصمیم گرفت او و دوستانش را به بروکسل ببرد، جایی که قرار بود فینال بایرن مونیخ و اتلتیکومادرید در بازی های اروپایی را تماشا کنند. آن پسر مطمئن بود که دیگر هرگز شانسی برای تماشای بازی ای به این بزرگی نداشت و توجهی به فاصله زیاد نکرد.
او هیچ وقت هم نمی دانست بازی ای که قرار است ببیند آینده خودش را رقم می زند؛ یا این که خود او روزی در لباس بایرن در فینال لیگ قهرمانان بازی می کند. وقتی با او مصاحبه ای برای نوشتن بایرن مونیخ کردم، کلاوس آگونتالر گفت:«وقتی به بروکسل رفتم هوادار بایرن نبودم. من هوادار دورتموند بودم و در آن زمان الگویم طیگی هلد بود. اما در ویلشوفن هواداران بایرن هم زیاد بودند. وقتی مربی به آن ها پیشنهاد داد به بروکسل برویم آن ها هم خیلی خوشحال شدند. من هم تصمیم گرفتم این شانس را رد نکنم».
او این کار را کرد چون عاشق بازی بود و می دانست که ممکن است در بروکسل تاریخ نوشته شود. مسابقات اروپایی 19 ساله بود، اما هرگز تیمی از آلمان آن را نبرده بود. درواقع تنها تیمی که بیش از همه در این بازی ها پیشروی کرده بود آینتراخت فرانکفورت بود که در سال 1960 به فینال رسیده بود. این بار اما همه امید داشتند که قهرمانی یک تیم آلمانی را ببینند.
البته نه به این معنی که رسانه ها و مردم اتلتیکو که در آن زمان در مدت 9 سال 3 بار قهرمان اسپانیا شده بود را نادیده بگیرند. اما ترسناک ترین حریفان، یوونتوس، لیورپول، بنفیکا و مخصوصا آژاکس همه حذف شده بودند. اتلتیکو هم باید بدون مهاجمش روبن آیالا، مدافعش روبن دیاز و اسطوره اش کوئیکه که همه در بازی هیجانی نیمه نهایی در سلتیک پارک اخراج شده بودند بازی می کرد.
بایرن اما ستاره هایی داشت: سپ مایر، فرانتس یکن باوئر، گئورگ شوارزنبک، پل برایتنر، اولی هوینس و گرد مولر.
روز آخر هفته قبل از فینال بروکسل، بایرن با گل گرد مولر که از بین پاهای دروازه بان کیکرز اوفنباخ رد شد توانست سومین عنوان قهرمانی اش را جشن بگیرد. اتلتیکو هم با اختلاف زیاد نسبت به بارسلونا دوم شده بود.

هوینس در آن زمان به خبرنگاری گفت:«ما موقعیت بهتری داریم. ما قهرمان هستیم و دوباره در بازی های اروپایی حضور خواهیم داشت. اهمیتی هم ندارد در فینال چه اتفاقی می افتد. اما اتلتیکو باید برنده شود».
در این مسابقه ستاره های دو تیم قابل مقایسه نبودند. کیکر آن زمان تیتر زد:«یا حالا یا هیچ وقت». در آن زمان بکن باوئر نه تنها رهبر و کاپیتان تیم بود، بلکه برنامه های بایرن را هم تدوین می کرد. او می گفت:«عجیب است که مردم چرا به راحتی بایرن را برنده می دانند. اگر اتلتیکو باید برنده شود و نیاز به گل برتری دارد، پی این کار را برای ما سخت تر می کند. اسپانیایی ها استاد به دردسر انداخت حریفان هستند».
وقتی آگونتالر و دوستان سفر 500 مایلی شان را تمام کردند، به استادیوم هیسل بروکسل رسیدند، بازی را تماشا کردند. بایرن بازی را خیلی خوب شروع کرد و موقعیت های خیلی خوبی را از دست داد. اما هرچه بازی بیشتر بدون گل ماند، اتلتیکو راحت تر شد و آرامش بیشتری پیدا کرد. مایر و بکن باوئر روی فرم بودند، اما بیشتر ستاره ها سردرگم شده بودند. گرد مولر هم دچار پیچیدگی مچ پا شده بود و این کار را برایش سخت کرده بود
شاید بکن باوئر درست گفته بود و عصبی بودن کمی کار آن ها را سخت کرده بود. شاید هم بایرنی ها از خودشان می پرسیدند اصلا کسی هم می تواند به میگل رینا، دروازه بان اتلتیکو گل بزند؟ او در بیشتر بازی های فصل کلین شیت کرده بود. شاید هم تعجب کرده بودند که تیم مسن اسپانیایی (میانگین سنی شان 29 بود) چرا خسته نمی شود. اما مشاهده کردند که این تیم کم کم بر بازی سلطه پیدا کرد. در دقیقه 114 بازی لوئیس آراگونس دروازه بایرن را باز کرد و25 هزار پرچم سفید و قرمز بالا رفت و 15 هزار هوادار بایرن غمگین ترین لحظات زندگی شان را تجربه کردند.
همه فکر می کردند کار بایرن تمام شده. اما یک دقیقه به پایان بازی مانده بود که شوارزنبک خودش را در موقعیت گلزنی دید. خاویر ایرورتا، بازیکن سابق اتلتیکو درباره این صحنه به تازگی به کیکر گفت:«واقعا باورنکردنی بود و فکر می کنم غیرواقعی بود. چون یک لحظه دیدیم او خیلی به دورازه نزدیک شده است. باید با او رقابت می کردیم. اما بیشتر متعجب بودیم که به آنجا رسیده است. و بعد هم آن حمله عالی».
خود شوارزنبک درباره گلی که زد گفته:«هیچ کس به من حمله نکرد. من هم فقط توپ را وارد دروازه کردم. از فاصله حدودا 30 یاری. شکر خدا. اما واقعا در آن لحظه اصلا فکر نمی کردم که چه دارم می کنم». توپ وارد دروازه شد و داور چند ثانیه بعد سوت پایان را زد. بازیکنان اتلتیکو شدیدا اشک می ریختند. در آن زمان پنالتی برگزار نمی شد و بازی باید تکرار می شد. اتلتیکو مادرید از نظر روحی و روانی خیلی ضعیف تر شده بود و بحث خستگی هم به میان بود. قرار شد بازی بعدی روز جمعه برگزار شود و این یعنی تیم ها 48 ساعت فرصت برای استراحت و ریکاوری داشتند. ایرورتا هم به خاطر خطایی که کرده بود بازی بعدی را از دست داده بود و محروم بود.
بایرنی ها خوشحال بودند و همان طور که اکثرشان گفته اند دیگر می دانستند که برنده و قهرمان خواهند شد. در بازی بعدی هوینس بود که در دقیقه 28 دروازه اتلتیکو را باز کرد. بعد از آن مولر از فاصله  و زاویه ای که تقریبا غیر ممکن به نظر می رسید دروازه اتلتیکو را دوباره باز کرد. خود او گل سوم را هم با یک ضربه چیپ عالی زد و باز هوینس بود که گل چهارم و آخر را زد. این اولین جام از 3 جام متوالی بود که بایرن در اروپا کسب کرد. قهرمانی ای که همه هنوزم آن را مدیون گل فوق العاده شوارزنبک در بازی اول می دانند و گل او به معجزه تشبیه شده است.
به طرز عجیبی دو تیمی که در 48 ساعت دو بار با هم بازی کردند، دیگر هیچ وقت به مصاف هم نرفتند. تا حالا، البته. چندی پیش قرعه نشان داد که این دو تیم باید دوباره با هم بازی کنند. از میان کسانی که در این باره صحبت می کردند، توماس مولر نشان داد که تاریخ را خوب می شناسد. او با خنده گفت:«شوارزنبک هم باید با ما به مادرید بیاید».






به کانال تلگرام آی اسپورت سر بزنید: TELEGRAM.ME/ISPORT_CHANNEL

کد خبر 9404
     
آی اسپورت
2016-04-26 16:35:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر