فهرست

آرارات ؛ گزارش اقلیت

آی  اسپورت - اقلیت تفاخر نبود.فضیلت از بیرون تزریق شده ی مقوایی نبود.خودش بود.خودش تعریف ذات خودش بود.جماعتی در اقلیت و با شماری کم در تیمها لول میخوردند و تماشاگر داشتند.گاه تا 20 هزارنفر برای یک بازی وسط هفته. کسی بود که بعد از تیم خودش دوست نداشته باشد آنها را؟ با پیراهنهای نارنجی خوش رنگ.با نشانه ای از نجابت و شرافت و نزاکت حسن آقای حبیبی .نمونه مشهود انتقال شخصیت سرمربی به تیم درون زمین و بیرون زمین . تیمی که روی کار تمرین شده به پرسپولیس شکست ناپذیر پروین مثل آب خوردن گل زد.تیمی که خوب بازی میکرد.خوب حرف میزد. اصالت داشت.نه که اقلیت بودنشان دوست داشتنی کرده باشد آنها را به تنهایی .نه.چیزی در آنها بود که جماعت دوست داشتند.انگار ته ذهنشان کسی به آنها میگفت همه ی محدودیتهایی که خودشان دارند برای آنها چندین برابر است.به درست یا غلط .این میشد که انتخاب دومشان میشد آرارات.

ورود پول به فوتبال هم شد مثل کارهای دیگرمان.همه چیز را ایرانیزه میکنیم.حتی سرمایه داری را .حتی سرمایه گذاری را.به هرقیمتی که میشود .از هر راهی که میشود.پول که بد نیست.کسی که این را بگوید جایی از ذهنش نیاز به پالایش دارد.اما این پول بابرکت و بی برکت گویی فقط همه را یاد نابودی شاهین و بانک ملی و وحدت می اندازد.کسی انگار یادش نمی آید در میانه های جام جهانی 1990 ایتالیا ؛ یک روز وسط هفته 25 هزارنفر به امجدیه رفته بودند تا آرارات را تماشا کنند که با پاس قدرتمند فیروزکریمی بازی میکند و چه جای تعجب است که فکر کنیم  تیم اقلیتها استادبوم را کامل برای خود کرده بود.آرارارات تشویقشان بود.با اضافه کردن یک " را" به آرارات برای اینکه ریتم تشویقشان حفظ شود.پاهایشان را به زمین میزدند و میگفتند آن را.فقط تشویق تیم خودشان.نهایتا یک هو به داور.همین.برای فوتبال می آمدند فقط.ساقیهای اطراف میدان آزادی  از زمانی خوشحالتر شدند که پای جماعت فوتبال ببین ِ طرفدار هما و آرارات و امثالهم از استادیوم برچیده شد.به جایگاه 30 و 14و چند و چند ِ آزادی اینروزها که بروید بوی مخدر مشامتان را پر میکند ...

ما که برای هر چیزی یقه میدرانیم که چرا دولت حمایت نمیکند از تیمهای شکلات سازی والبته جورکردن پول میلیاردی بازیکنانی که استپ کردنشان( جوری که توپ  5 متر جلوتر ازخودشان نیفتد ) را هنوز نیاموخته اند، فقط  برای آرارات یک نجواهای دم دستی کردیم و بعد هم فتیله اش خاموش شد. حمایت از اقلیت ؟ مباد که صفحه های روزنامه های ما اندازه انتقال تیمی از تهران به اراک  برای آن سیاه شود.

از تیمی که با ورژ بخشی و ویگن کواییان و ویگن زینلی و وازگن و گارنیک و ماسیس و مارکار و ایشخان ، روزگاری تماشاگر را به امجدیه و آزادی میکشاند چیزی باقی نمانده.سلطه پول و تجمع ثروت در فوتبال جا برای نفس کشیدن تیمهایی از این دست را باز نمیکند.دولت هم که انقدر اولویت برای پول سرخابیها دارد که چندر غازی برای آرارات نمی ماند که باز هم جماعتی غریب و اقلیت را دور خود جمع کند تا صدای آرارارات در جایی از این ملک سر داده شود...

 

اینها پچ پچه هایی شده انگار اینروزها که کسی حوصله شنیدنشان را ندارد.ماهم سیاه مشق خود را مینویسیم و کسی نمیخواند اینها را.کتابشان شاید درجای دیگری باز است و کسی دیگر برایشان میخواند حتی.خودشان خواندن را از یاد برده اند بس که فقط نگاه کردند...

     
آی اسپورت
2014-04-07 11:00:48
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر