فهرست
آنالیز: سیمپسون و محرز مقابلِ مارسیال و روخو
آنالیز: سیمپسون و محرز مقابلِ مارسیال و روخو

آنالیز: سیمپسون و محرز مقابلِ مارسیال و روخو

جاناتان ویلسون
 
وقتی 9 بازیِ پیش لستر مقابلِ آرسنال شکست خورد به نظر می‎‌رسید الگویِ همیشگی تکرار خواهد شد و لستر زیرِ فشارِ شدیدِ قهرمانی تمرکزش را از دست می‌دهد و بالاخره پایین می‌آید. اما لستر از این 9 بازی 7 برد و 2 مساوی به دست آورد و هیچ نشانه‌ای از فشار و استرس نشان نداد. در سویِ دیگر یونایتد هم حداقل از نظر نتیجه گرفتن بهترین دورانِ خودش با ون گال را طی می‌کند. یونایتد 6 بازی از 7 بازیِ اخیرش در کلِ رقابت‌ها را برده، به فینالِ اف.ای کاپ رسیده و اگر 4 بازیِ آخرش در لیگ را ببرد، به شرطِ اینکه بازیِ سیتی مقابلِ آرسنال با تساوی به پایان نرسد، در جایگاهِ چهارم قرار خواهد گرفت.
در بازیِ رفتِ این فصل جیمی واردی، که امروز غایب است، یازدهمین گلِ پیاپی‌اش در لیگِ برتر را زد تا رکوردِ رود ون نیستلروی را بشکند. اما یونایتد خیلی زود با ضربه‌یِ سرِ باستین شواین‌اشتایگر کار را به تساوی کشید. بازیِ امروز هم قطعا همان الگویِ بازیِ رفت را خواهد داشت: یونایتد با مالکیتِ توپِ بالا (67 درصد در بازیِ قبلی) و لستر دنبالِ ضدِ حمله زدن. اما منطقه‌ای که در سرنوشتِ بازی بسیار تاثیرگذار خواهد بود، بالِ راستِ لستر و بالِ چپِ یونایتد است. آنتونی مارسیال جزو معدود بازیکنانِ این فصلِ یونایتد بوده که همیشه خوب بوده است. مارسیال در نیمه نهاییِ کاپ مقابلِ اورتون، با گلی که زد یک بارِ دیگر کیفیتِ بالایِ خودش را نشان داد. در سویِ مقابلِ ریاض محرز است. بهترین بازیکنِ فصلِ لیگِ برتر، با 17 گل و 11 پاسِ گل. نکته‌یِ مهم اینجاست که مارسیال و محرز چقدر حاضرند قوایِ هجومیِ خودشان را فدایِ کارِ دفاعی بکنند و دنی سیمپسون و مارکوس روخو، فول‌بک‌هایِ پشتِ این دو وینگر، تا چه حد اجازه‌یِ نفوذ خواهند داشت.
دو نکته‌یِ مهم دیگر: وین رونی در خطِ میانی بازی خواهد کرد و گویا کم کم دارد به این پست عادت می‌کند. اما کنارِ او، و جلوتر از مورگان اشنایدرلین کی بازی خواهد کرد؟ ون گال مقابل اورتون از فلینی استفاده کرد تا با فیزیکِ بالایِ خودش مدام خطِ دفاعیِ این تیم را به خصوصِ رویِ توپ‌هایِ بلند تحتِ فشار قرار دهد. اما مقابلِ لستری که از نظرِ فیزیکی ضعفی ندارد، شاید ون گال از ماتا یا هررا، با تکنیک و ظرافتِ بازیِ بیشتر استفاده کند. حتی با توجه به اینکه فول‌بک‌هایِ لستر خیلی نزدیک به مدافعینِ میانی‌شان بازی می‌کنند، شاید ماتا در راست و لینگارد در مرکز نتیجه‌یِ بهتری بدهد.
و نکته‌یِ آخر: مارک آلبرایتون پیش از بازی با سوانزی، غیر از یک بازی، همیشه در ترکیبِ اصلیِ لستر در این فصل بوده است. اما محرومیتِ جیمی واردی باعث شد تا رانیری از جفری شلوپ در این بازی استفاده کند، تا غیبتِ سرعتِ واردی را جبران کند. سرعتِ واردی دو خاصیت برایِ لستر دارد. خاصیتِ اول که مشخص است، استفاده از ضدحمله‎‌هایِ سریع و مستقیم. اما کارکردِ دیگرِ سرعتِ واردی این است که به دفاعِ حریف اجازه نمی‌دهد خیلی پیش بیاید، چون در این صورت فضایی خالی و مناسب برایِ واردی پیش می‌آید. پس با عقب ماندنِ دفاعِ حریف خطِ میانیِ لستر فرصتِ بیشتری برایِ مقابله با هافبک‌هایِ حریف پیدا می‌کند. درسته که کارکردِ شلوپ با واردی قطعا متفاوت است، اما حداقلِ عاملِ سرعتِ انفجاری را برایِ لستر حفظ می‌کند، عاملی که برایِ نوعِ بازیِ این تیم حیاتی است.
 
 
     
آی اسپورت
2016-05-01 09:49:58
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر