فهرست
یادداشت: معادله‌ای که پپ تغییر داد
یادداشت: معادله‌ای که پپ تغییر داد

یادداشت: معادله‌ای که پپ تغییر داد

رافا هونیگشتاین
 
بایرن مقابلِ اتلتی در ویسنته کالدرون مالیکتِ بالایِ توپ داشت، اما این اتلتی بود که با یک حمله‌یِ فوق‌العاده از سائول نیگز به گل رسید. شکستِ دو سالِ پیشِ بایرنِ پپ مقابلِ همشهریِ اتلتی، رئال مادرید، در همین مرحله و با همین نتیجه هم از الگویی مشابه پیروی کرد. در آن شب هم بایرن توپ را در برنابئو داشت، اما موفق نشد خطری خیلی جدی رویِ دروازه‌یِ رئال ایجاد کند. با اینکه پپ بعد از بازیِ چهارشنبه شبِ پیش از تیمش به خاطرِ خلقِ موقعیت‌هایِ زیاد تعریف کرد، اما حقیقت این است که نهایتا دو تا از این موقعیت‌ها واقعا فرصت‌هایِ صد در صدِ گلزنی بودند.
بایرنی‌ها مادرید را با قولِ جبران در بازیِ برگشت ترک کردند، چیزی شبیه بازگشتشان بعد از شکستِ 3-1 فصلِ پیش مقابلِ پورتو. اما نکته‌یِ مهم این است که بایرن در بازیِ رفت مقابلِ اتلتی دو هدفِ اصلی داشت که در هر دو شکست خورد. این دو هدف را کارل هاینتز رومینیگه به وضوح برایِ تیمش مشخص کرده بود: «حداقل یک گل زدن و نباختن.» در این سطح از بازی‌هایِ اروپایی تیم‌ها نمی‌بازند، بلکه حریف آن‌ها را وادار به شکست خوردن می‌کند. کاری که اتلتی با بایرن کرد. در دقایقِ اول بازی مشخص بود که اتلتی با پرسی بالاتر و پرفشارتر بازی می‌کند تا ریتمِ بازیِ بایرن را به هم بزند باعثِ اشتباهِ بازیکنان در پاس دادن شود. اما هرچه از بازی گذشت، بایرن بیشتر کنترلِ بازی را در دست گرفت و در نتیجه اتلتی عقب‌تر رفت، اما با آرامش و تمرکزِ کامل دفاع کرد. نقشه‌یِ اتلتی مقابلِ بایرن جواب داد و این نکته‌ایست که بایرنی‌ها اصلا دوست نداشتند بعد از بازی درباره‌اش حرف بزنند. چون شک و تردیدهایِ بیشتر و عمیق‌تری برایشان پدید می‌آورد.
بایرن هنوز سرنوشتش در دستانِ خودش است، با اینکه اتلتی نتیجه‌یِ تقریبا ایدئال را در بازیِ رفت گرفت. این نتیجه البته می‌توانست کاملا ایدئال بشود اگر آن ضربه‌یِ فرناندو تورس به تیر نمی‌خورد. حقیقت این است که وقتی موقعیت‌هایِ دو تیم را با هم مقایسه می‌کنیم به این نتیجه می‌رسیم که بایرن خوش‌شانس بود که بازی را فقط 1-0 باخت.
واکنشِ اولیه به این باخت در مونیخ انتقاد از بازی نکردنِ توماس مولر در ترکیبِ اصلی بود. گواردیولا در توضیح این انتقاد گفت که برایِ بالا بردنِ کنترلِ تیمش در میانه‌یِ زمین به یک هافبکِ بیشتر احتیاج داشت و برایِ همین مولر را نیمکت‌نشین کرد. از نظرِ تئوری این تصمیمی درست و منطقی بود. و البته عاملِ دیگری که رویِ نظرِ پپ تاثیرگذار بود ناآمادگیِ مولر در هفته‌هایِ اخیر بود. اما بعد از بازی و با توجه به اینکه بایرن در باکسِ اتلتی موقعیتِ زیادی درست نکرد قطعا مطبوعاتِ مونیخی راهی جز انداختنِ گناه رویِ دوشِ پپ برایِ استفاده نکردن از مولر و ریبری نداشتند. و این اولین باری نیست که از نظرِ آن‌ها و هودارانِ بایرن، پپ در بازی‌هایِ بزرگ تصمیماتِ نادرستِ تاکتیکی گرفته از ترکیب‌هایِ غلط استفاده کرده است.
پیش از این، در دورانی که این همه مربیِ مفهوم‌گرا نداشتیم، اگر بایرن در اروپا می‌باخت همیشه مقصر بازیکنان بودند. اما پپ این معادله را برایِ همیشه در مونیخ تغییر داده است. خودِ پپ هم می‌داند که اگر تیمش ببازد، درست مثلِ زمانی که در بارسلونا بود، متهمِ ردیفِ اولِ خودش است. برایِ اینکه پپ فوتبال را بدل به بازیِ مربیان کرده است. پس اگر بایرن از رسیدن به فینال، برایِ سومین سالِ پیاپی با پپ باز بماند، مولر و ریبری پتک‌هایی هستند که منتقدینِ او بر سرش فرود خواهند آورد.
نسخه‌یِ مونیخیِ "رمونداتا" هنوز قابلِ دسترسی است. بایرن برایِ بازگشت از شکستِ بازیِ رفت باید یک 90 دقیقه‌یِ عالی را پشتِ سر بگذارد. و مشکلِ اصلیِ همینجاست. با تمامِ عمقِ سکواد باواریایی‌ها و با تمامِ پیچیدگی‌هایِ تاکتیکیِ ذهنِ پپ گواردیولا، بایرن مونیخ هنوز این فصل حتی یک 90 دقیقه‌یِ کامل و عالی در دورِ حذفیِ چمپیونز لیگ نداشته است.
 
     
آی اسپورت
2016-05-02 12:00:35
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر