فهرست
یادداشت: تیمی کوچک، قلبی بزرگ و مرزی بینِ افسانه و حقیقت
یادداشت: تیمی کوچک، قلبی بزرگ و مرزی بینِ افسانه و حقیقت

یادداشت: تیمی کوچک، قلبی بزرگ و مرزی بینِ افسانه و حقیقت

گابریله مارکوتی
 
قهرمانیِ لستر در زمین قطعی نشد. لستری‌ها که همه خانه‌یِ جیمی واردی جمع شده بودند (و کریستین فوکس این تصاویر را زنده پخش می‌کرد) پایِ تلویزیون و بعد از سوتِ پایانِ بازیِ چلسی و تاتنهام فهمیدند که قهرمانِ لیگِ برتر شده‌اند. کلودیو رانیری کجا بود؟ رانیری برایِ نهار خوردن با مادرِ 96 ساله‌اش راهیِ ایتالیا شده بود و احتمالا بعد از بازگشت، مسئول گمرکِ فرودگاه بهش خبر داده که تیمش، لستر سیتی، قهرمانِ لیگِ برتر شده است. این یک رویا بود، رویایی محو و دوردست که رانیری هر هفته بهمان گوشزد می‌کرد.
معمولا به ورزشکارها یاد می‌دهند که پیروزی و قهرمانی را در تصورشان ببینند تا بهش عادت کنند. اگر اولِ فصل رانیری از بازیکنانی که احتمالِ قهرمانی‌شان 5000 به یک بود، تازه از نبردِ بقا در لیگِ برتر آمده بودند، دو رسواییِ اخلاقی و نژادپرستانه را پشتِ سر گذاشته بودند و البته، البته مربی‌شان کسی بود که بهش لقبِ بازنده‌یِ ذاتی داده بودند، می‌خواست تا قهرمانیِ لیگِ برتر را تصور کنند قطعا باید به سلامتِ عقلانی‌اش شک می‌کردیم. اما حالا مرزِ بینِ افسانه و حقیقت یکی شده است. هرچقدر دوست دارید خودتان را چنگ بزنید تا مطمئن شوید این یک رویا نیست. لستر سیتی قهرمانِ لیگِ برتر شده است.
در دروانی که معمولا حقوقِ بازیکنان رابطه‌یِ مستقیمی با نتایجِ تیم‌ها دارد، لستر حریفانی را پشتِ سر گذاشت که حقوقشان چهار، پنچ برابرشان بود. لستر تیمِ جوانی نبود که از استعداد و انرژیِ فوق‌العاده‌اش برایِ غلبه بر فشارِ لیگ استفاده کند. لستر حتی تیمی متشکل از بازیکنانی باتجربه که بلد هستند چطور قهرمان شوند هم نیست. کلِ افتخاراتِ بازیکنانِ لستر به قهرمانیِ شینجی اوکازاکی در جامِ ملت‌هایِ آسیا، دو قهرمانیِ رابرت هوتِ در آن زمان جوان و نیمکت‌نشین در لیگِ برتر با چلسی و قهرمانیِ کلاسورایِ آرژانتین برایِ لئو اوژوا، که تازه او هم نیمکت‌نشین بود، ختم می‌شود.
میانگینِ سنیِ لستر 28 سال است. ستاره‌هایش، انگولو کانته و ریاض محرز رویِ هم 10 میلیون دلار قیمتشان بود، که البته الان این قیمت 10 برابر شده است. دو تا دنی‌ها، درینک‌واتر و سیمپسون، از نظرِ باشگاهِ منچستر یونایتد کیفیتِ لازم برایِ ماندن در اولدترافورد را نداشتند. وز مورگان تا قبل از 30 سالگی در لیگِ برتر بازی نکرده بود. قراردادِ کریستین فوکس و مارک آلبرایتون در شالکه و استون ویلا تمدید نشده بود، چون به نظرشان لزومی نداشته. منچستر سیتی به کسپر اشمایکل گفته بوده هیچ شانسی برایِ بازی کردن در تیمِ اول ندارد و کسپر مجبور شده بود به دسته‌یِ چهارم و ناتس کانتی برود. جیمی واردی 4 سالِ پیش به صورتِ نیمه حرفه‌ای فوتبال بازی می‌کرد. خودِ رانیری با اینکه در طولِ 30 سال مربیگری همیشه محترم بوده، اما 4 بار در 3 لیگِ مختلف دوم شد و هرگز قهرمانی را تجربه نکرده بود.
همه‌یِ تیم‌هایِ ورزشی از اتحاد و همبستگی حرف می‌زنند. اما این لستر «تیمی کوچک بود با قلبی بزرگ». غیر از محرز و کانته که احتمالِ رفتنشان به تیم‌هایِ دیگر است، بقیه بازیکنان باور داشتند که فرصتشان همین است. یا با هم پیروز می‌شوند، یا با هم سقوط می‌کنند. رانیری نقشی بزرگ در این روحیه داشت. پیتزا درست کردن‌ها، روزهایِ تعطیل...
در هر ورزشی، در هر دورانی، همیشه بهمان می‌گفتند اگر باور داشته باشی، اگر ایمان داشته باشی، همه چیز ممکن است. خب، حالا دیگر مطمئن شدیم.
 
 
     
آی اسپورت
2016-05-03 11:05:48
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر