فهرست
یادداشت روز: دلایلی که باعث می شود روی قهرمانی اتلتیکو در لالیگا شرط ببندیم
یادداشت روز: دلایلی که باعث می شود روی قهرمانی اتلتیکو در لالیگا شرط ببندیم

یادداشت روز: دلایلی که باعث می شود روی قهرمانی اتلتیکو در لالیگا شرط ببندیم

آی اسپورت- "ویکتوریو اسپینتو"سرمربی فقید آرژانتینی احتمالا ویژگی های خاصی در دیگو سیمئونه یافته بود که به او لقبی داد که پیشتر به "کارملو سیمئونه"مدافع جنگنده و خشن ولزسارسفیلد و بوکا داده بودند."چولو".به معنی جنگجو.

شاید نسل جدید فوتبال آرژانتین دیگر کارملو سیمئونه را به یاد نمی آورد و حالا "چولو سیمئونه ی" واقعی سرمربی لوس کولچونروس" باشد.مردی که در زمان بازیگری اش در لاتسیو و البته اتلتی یک اسطوره بود,حالا به نظر می رسد با توجه به آرزویش برای نشستن روی نیمکت تیم ملی کشورش, بیش از "مسی"برای آرژانتینی ها یک نجات بخش خواهد بود.

TEMPORADA 2013/2014. Atlético de Madrid-Villarreal. Raúl García celebra su gol ante el Villarreal

پیش از فصل در قیاس با دو غول فوتبال اسپانیا,منطقی ترین-والبته نه خوشبینانه-جایگاه برای هواداران اتلتی جایی در نزدیکی رتبه های سوم و چهارم و آن هم با اختلاف امتیاز سرسام آور با بارسا و مادرید بود.جایی که احتمالا باید با تیم هایی چون بیلبائو,سویا و سوسیه داد برای کسب دو سهمیه ی دیگر لیگ قهرمانان می جنگیدند.

شاید سبک بازی اتلتی هیچ بیننده ایی را هیجان زده نکند.انها "واقعا" زیبا بازی نمی کنند.در بسیاری از لحظه ها این "زیبا بازی نکردن"جای خود را به "بازی کثیف"می دهد,شاید دیه گو کاستا فوتبالیست زیرکی باشد و خوب پنالتی می گیرد.شاید خشونت دیگو گودین مدافع خوشفکر و بازیساز اوروگوئه ایی بیننده را به یاد پائولو مونترو بیاندازد و ماریو سوارس و گابی هافبک های تخریبی بیش از حد خشن باشند.اما هر چه که هستند این تیم اکنون بعد از گذشت تقریبا 90 درصد از فصل بالاتر از دو غول متمول صدرنشین است.بعد از پیروزی این هفته ی اتلتی در برابر ویارئال "اینیاکو دیاس گرا"خبرنگار آس در ویسنته کالدرون در باره ی "چولو سیمئونه"نوشت:"هر چه به انتهای بازی نزدیک می شدیم "چولو"برای تهییج کردن هواداران مانند پرنده ایی که برای پرواز بال هایش را می گشاید,دست هایش را به حرکت در می آورد.برای اینکه کالدرون صدایش بیشتر شود.اتلتی در حالی که مجموعه اش بعد از دیدار سخت و نفسگیرنوکمپ در برابر بارسا خسته تر از همیشه بودند و از داشتن بهترین مهاجمشان بی بهره بودند,اما با ان جنگنده ایی همیشگی خود و دفاع منسجم و البته استفاده بهینه از توپ های مرده(ضربه های ایستگاهی)موفق شدند در هفته ایی دیگر باز هم صدرنشین باشند."

با اینکه "آس"یک روزنامه ی مادریدی محسوب می شود ولی به نظر می رسد برای آنها فرق خاصی بین بارسا و اتلتی نیست.صدرنشینی تیم دیگر مادرید آن هم در این شرایط و در این برهه از فصل برای آنها اتفاق چندان ویژه ایی نیست.بعد از هر پیروزی این تیم این روزنامه تنها به گزارش بازی و چند خط مصاحبه از چولو سیمئونه اکتفا می کند.اما مثلا بردهای مادرید و یا گلزنی گرت بیل و عمل جراحی خسه و حتی جنگ های لفظی کاسیاس و بوسکتس برای آنها مهمتراست.

اما بهترین اتفاق برای اتلتی این است که سرنوشت آنها در دستان خودشان است.

تا 18 می که سرانجام لالیگا با دو نبرد مستقیم میان کاتالان ها و مادریدی ها تعیین می شود، شاگردان سیمئونه با ختافه(آلفونسو پرس)الچه(کالدرون)والنسیا(مستایا)لوانته(کالدرون)مالاگا(لاروسالدا) و نهایتا بارسا(نوکمپ)بازی دارند.با فرض پیروزی مادرید و بارسا در تمامی دیدارهای قبل از هفته ی آخر,اگر اتلتی نیز همه دیدارهایش را ببرد و حتی در برابر بارسا یک مساوی بگیرد در صورت برد مادرید با هر نتیجه ایی قهرمان لالیگا اتلتی خواهد بود.برگ برنده ی آنها عملکرد بهترشان در مجموع دو بازی رفت و برگشت در برابر همشهری شان است و قانون تفاضل گل در اولویت بعدی قرار می گیرد.این اتفاق میتواند منجر به نخستین قهرمانی آنها از سال 1996  باشد و دومین قهرمانی لالیگا برای آنها در 40 سال اخیر!


temporada 13/14 Partido. Atlético de Madrid_Villarreal. Simeone haciendo gestos a la grada 

سیمئونه در آن تیم سال 1996 که با رهبری "رادو آنتیچ"به قهرمانی رسید فرمانده تیم درخط میانی بود.وجه تشابه آن مجموعه با تیم کنونی چولو سیمئونه خط دفاعی منسجم که با بازیکنان قدیمی و محبوب باشگاه یعنی تونی,روبرتو سولوسابال,سانتی و خوانما لوپس شکل گرفت, بود.زوج دفاعی "روبرتو سولوسابال و خوانما لوپس" مانند "دیگو گودین و میراندا"ی کنونی یکی از منسجم ترین و سرسخت ترین خطوط دفاعی آن فصل اروپا بود.هر دو نیز مثل دو مدافع مقتدر کنونی جایی در خبرها و رسانه ها نداشتند  و شاید بعد ها نیز کسی این دو را مانند آن دو مدافع پرورش یافته اتلتی بیاد نیاورد.تونی و توماس نیز دو مدافع راست و چپ آن تیم قهرمان 96 مانند خوانفران و فیلیپه لوییس کنونی با کمترین حاشیه و خبر کار خود را پیش بردند.هر چند چولو سیمئونه و لوبو پنف سرزن غول پیکر بلغار و میلو پانتیچ گوش کلاسیک صرب و کیکو ناروارز آماده ی آن روزها نظرات بیشتری را بسوی خود جلب می کردند.

به هر حال شور و اشتیاق در نزدیکی رودخانه ی "مانسانارس"جاییکه این باشگاه در آن جای دارد بیننده را به یاد آن تیم با انگیزه با مالکیت خسوس خیل می اندازد.قهرمانی اتلتی شاید برای زیبایی فوتبال رخداد مثبتی نباشد, اما شاید برای خارج شدن از دو قطبی سنگین بارسا-مادرید گذشته از ارضای هواداران بی طرف فوتبال در اسپانیا به سود فوتبال این کشور باشد!

     
آی اسپورت
2014-04-09 16:23:44
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر