فهرست
یادداشت: خداحافظی با اسقفِ اعظمِ فوتبالِ کنترلی
یادداشت: خداحافظی با اسقفِ اعظمِ فوتبالِ کنترلی

یادداشت: خداحافظی با اسقفِ اعظمِ فوتبالِ کنترلی

رافائل هونیگشتاین
 
اولین باری که پپ گواردیولا در یک بازیِ رسمی رویِ نیمکتِ بایرن مونیخ نشست جدالِ سوپرکاپِ آلمان مقابلِ بوروسیا دورتموندِ یورگن کلوپ بود، بازی‌ای که بایرن 4-2 باخت. بعد از 3 سال، با اینکه پپ هنوز یک بازیِ دیگر در مقامِ مربیِ بایرن دارد، دورانِ پسا-پپ در مونیخ شروع شده است. این دوران دقیقا از لحظه‌یِ سوتِ پایانیِ جدال مقابلِ اتلتیکو مادرید و حذف از چمپیونز لیگ شروع شد. نشانه‌هایِ این دورانِ جدید در بحث‎‌هایِ قبل از فینالِ امشب کاملا مشخص است. نگاهِ مطبوعات دوباره متوجه بازیکنان شده و از نیمکت فاصله گرفته است. حرف از جدال دو گلزنِ برتر بوندسلیگا، یعنی رابرت لواندوفسکیِ 30 گل و پیر امریک اوبامیانگِ 25 گله است. حرف از احتمالِ بازی کردنِ ماریو گوتزه و باقی ماندش در بایرن به لطفِ کارلو آنچلوتی است. حرف از کارِ سختی که متس هوملز، کاپیتانِ حالِ حاضرِ دورتموند و بازیکنِ فصلِ آینده‌یِ بایرن مونیخ دارد است. گواردیولا دیگر مرکزِ توجه نیست.
این سناریویِ تازه‌ای برایِ پپ است: بازی‌ای که تیمش حتما باید ببرد اما خودش نه چندان. این بازی فرقِ خیلی زیادی با همان جدالِ سوپرکاپ در سالِ 2013 یا نیمه‌ نهایی‌هایِ 3 فصلِ پیاپی در چمپیونز لیگ دارد. این بازی با فینالِ دی‌اف‌بی پوکالِ 2014 هم خیلی فرق دارد. در اولین تجربه‌یِ پپ در فینالِ پوکال (طبیعتا رقیب هم دورتموند بود)، او باید بازی را می‌برد. این فینال بعد از حذفِ عجیبِ در مجموع 5-0 بایرن مقابل رئال در چمپیونز لیگ بود. پپ بعد از شکست خودش و تاکتیک‌هایش را مقصر اصلی دانسته بود. آیا پپ واقعا با صداقتی بی‌رحمانه از خودش انتقاد کرده بود یا تلاش برایِ گرفتنِ ژستی شیک داشت؟ نظرات در این باره هنوز متفاوت است، اما به هر حال بایرن فینالِ 2014 را با خوش‌شانسی برد. توپِ متس هوملز با اینکه از خطِ دروازه رد شد اما گل گرفته نشد و بایرن نا-پپ‌ترین فوتبالش با پپ گواردیولا را، با 3 مدافع و آرین روبن به عنوانِ مهاجمِ دوم بازی کرد و در پایانِ وقتِ اضافه فاتحِ دوگانه‌یِ داخلیِ آلمان شد.
اینکه پپ امشب دومین دوگانه‌یِ خودش در 3 سال حضور در آلمان را فتح کند یا نه تاثیری در میراثِ او برایِ بایرن نخواهد داشت. میراثِ پپ گواردیولا در مونیخ "ناتمام" است، با موفقیت در تقریبا تمامِ زمینه‌ها، به جز بردنِ چمپیونز لیگ. نکته‌یِ کنایی اینجاست که حالا افردای که بازی‌هایِ داخلی را ملاکی برایِ قضاوتِ نبوغِ گواردیولا نمی‌دانستند هم نمی‌توانند این بازی را برایِ او مهم بدانند. جالب است که هفته‌یِ پیش در جشنِ قهرمانی، کارل هاینتز رومینیگه به پپ گفته: «دوگانه در آلمان خیلی مهمه... میدونی که!» انگار رومینیگه نگران بوده که پپ برایِ این بازی انگیزه‌یِ خاصی نداشته باشد. البته اصلا قابلِ تصور نیست که پپ امشب خودِ جاه‌طلبِ همیشگی‌اش نباشد و از جدالِ تاکتیکی با توماس توخل، "پپ گواردیولایِ آلمانی" استقبال نکند. شاید رومینیگه فقط خواسته مربی‌اش را از حالتِ ملانکولیکی که داشته بیرون بیاورد.
برایِ کسانی که هنوز نسبت به توانایی‌هایِ پپ مشکوکند یک قهرمانیِ جامِ حذفیِ دیگر هم تفاوتی ایجاد نمی‌کند. در واقع سرگیجه‌یِ عجیب پپ در مقابله با رویکردِ این افراد، که اکثرا بازی‌هایِ بایرن مونیخ را غیر از در چمپیونز لیگ تماشا نکرده‌اند، این است که هرچقدر تیمش بهتر مقابلِ دومین تیمِ برتر آلمان بازی کند، کمتر موردِ توجه قرار می‌گیرد و ارزشش نشان داده می‌شود.
«پپ گواردیولا اثرِ خودش را رویِ بوندسلیگا گذاشته است» این اعترافِ یواخیم لوف بود. گواردیولا اثرِ خودش رویِ تیم ملیِ آلمان را هم گذاشته و قطعا نقشی بسیار در رشدِ درکِ تاکتیکی و چندپسته شدنِ بازیکنان بایرن مونیخ داشته است. اما متاسفانه پپ هرگز خارج از رختکن به شکلِ عمیق از تاکتیک‌ها و فلسفه‌یِ فوتبالش حرف نزد. تاثیرِ پپ در بوندسلیگا و فوتبالِ آلمان تا سال‌ها احساس خواهد شد. اما به شکلِ غیرِ مستقیم و فوتبالی که تیمِ توماس توخل بازی می‌کند و بازیکنانِ سابقش که یا مربی می‌شوند یا کارشناسِ تلویزیونی. اسقفِ اعظمِ فوتبالِ کنترلی آلمان را بدونِ انجیلی مکتوب ترک می‌کند.
رفتنِ گواردیولا برایِ فوتبالِ آلمان ناراحت‌کننده‌تر است تا هوادارانِ بایرن مونیخ. حالا تنها کاری که می‌توان کرد تماشایِ آخرین بازی بزرگترین مربیِ نسلِ خودش در مقامِ مربیِ بایرن مونیخ است، بازی‌ای که برایِ او معنایِ خیلی بیشتری از صرفا یک توقف‌گاه در مسیرِ منچستر سیتی دارد.
 
 
  ۱  
آی اسپورت
2016-05-21 10:09:35
نظر دهید
۱ نظر
امید م
شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۵، ۱۳:۰۸
چقدر عالی ترجمه شده متن. دست‌مریزاد مترجم
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر