فهرست
یادداشت: فینالِ اف.ای کاپ و نوستالژیِ بی معنایِ یونایتدی‌ها
یادداشت: فینالِ اف.ای کاپ و نوستالژیِ بی معنایِ یونایتدی‌ها

یادداشت: فینالِ اف.ای کاپ و نوستالژیِ بی معنایِ یونایتدی‌ها

آرش حقیقی
 
در تابستانِ 1989 منچستر یونایتد بابتِ 5 بازیکنِ جدید، یعنی نیل وب، مایک فیلان، گری پالیستر، پل اینس و دنی والاس، بیش از 7 میلیون پوند خرج کرد که در زمانِ خودش رقمی نجومی به حساب می‌آمد و پالیستر را بدل به گرانقیمت‌ترین بازیکنِ تاریخِ باشگاه و گرانقیمت‌ترین مدافعِ تاریخِ لیگ کرده بود. در این فصل بود که نام‌هایِ بزرگی مثلِ گوردون استراکان، نورمن وایت‌ساید و پل مک‌گراس به ترتیب به لیدز، اورتون و استون ویلا فروخته شدند. اما پروژه‌یِ بازسازیِ الکس فرگوسن به هیچ وجه در لیگ موفقیت‌آمیز نبود و یونایتد در نهایت به مقامِ سیزدهم رسید، بدترین جایگاهِ باشگاه در 15سالی که دوباره به دسته‌یِ اول بازگشته بودند. الکس فرگوسن در این فصل سخت‌ترین و تلخ‌ترین دورانِ حرفه‌ایش را تجربه کرد. دورانی که به دسامبرِ تاریک معروف شد. اما پیروزیِ حیاتی در اف.ای کاپ مقابلِ ناتینگهام فارستِ برایان کلاف و نهایتا فتحِ این جام فرصتی دوباره به الکس فرگوسن داد. یک سال بعد یونایتد در فینالِ جامِ جامدارانِ اروپا بارسلونایِ یوهان کرویف را شکست داد و یک سالِ بعد هم قهرمانِ اولین دوره‌یِ لیگِ برتر شد و دورانی تازه را رقم زد که با 38 مدال برایِ سر الکس فرگوسن در سالِ 2013 به پایان رسید.
لویی ون گال در دو فصل حضورش در یونایتد بالایِ 200 میلیون پوند خرج کرده و در تابستانِ گذشته 2 اسمِ بزرگ یعنی رابین ون پرسی و آنخل دی ماریا را فروخته و قراردادِ رادامل فالکائو را هم دائمی نکرده است. لویی ون گال هم امسال دسامبرِ تاریکی را تجربه کرد که با شکست مقابلِ نوریچ و استوک و بورنموس همراه بود. و حالا یونایتدِ لویی ون گال هم به فینالِ اف.ای کاپ رسیده، مقابلِ کریستال پالاس. حتی آلن پاردیو که سالِ 1990 هافبکِ پالاس بود هم امشب به عنوانِ مربی رویِ نیمکتِ "عقاب‌ها" می‌نشیند. شاید عواملِ مشابهی از گذشته و حال یونایتد با این محورها پیدا شود، اما آینده‌ای که در انتظارِ لویی ون گال، و احتمالا کلِ باشگاه، است هیچ ارتباطی به این نوستالژیا ندارد.
وقتی الکس فرگوسن سالِ 1990 تیمش را به ومبلی برد 48 ساله بود و تازه در آغاز راه، راهی که 23 سالِ دیگر ادامه پیدا کرد. امشب لویی ون گالی که تیمش را به ومبلی می‌برد 64 ساله است و از وقتی به منچستر آمده مدام از برنامه‌هایِ بازنشستگی در ویلایش در پرتغال حرف زده است. "پروسه" و "فلسفه"‌ای که ال.وی.جی در منچستر یونایتد داشت به شدت شکست خورده است. برنامه‌یِ ون گال برایِ یونایتد این بود: فصلِ اول بازگشت به چمپیونز لیگ (که انجام شد)، فصلِ دوم قهرمانیِ لیگ و فصلِ سومِ قهرمانیِ چمپیونز لیگ. قدمِ دومِ ون گال در پروسه‌اش شکست خورد و قدمِ سوم هم ناممکن است، چون یونایتد فصل بعد جایی در چمپیونز لیگ ندارد. حتی اگر یونایتد این فصل چهارم می‌شد و کاپ را فتح می‌کرد هم، این نتایج نباید ملاکی برایِ ماندن یا رفتنِ ون گال بود. اینکه آیا ون گال لایقِ یک سال دیگر در اولدترافورد ماندن تا پایانِ قراردادش است، اصلا سوالی بی‌ربط است. باشگاه‌هایِ فوتبال بر اساسِ لیاقتِ مربیِ حاضرشان تصمیم نمی‌گیرند (یا حداقل نباید بگیرند)، بلکه با بررسیِ تمامِ گزینه‌هایِ موجود و پیشرفت یا پسرفت یا سکونِ تیم، آینده‌یِ نیمکت‌شان را حفظ می‌کنند یا تغییر می‌دهند. کاری که لیورپول در قبالِ برندان راجرز و یورگن کلوپ کرد. آیا راجرزی که حالا مربیِ سلتیک شده لیاقتِ شانسی دیگر در آنفیلد داشت؟ شاید بله. اما آیا یورگن کلوپ گزینه‌ای بهتر نبود؟ قطعا بله.
سر الکس فرگوسن و استیو کاپل، مربیِ کریستال پالاسِ 1990، امشب جامِ حذفی انگلیس را به استادیومِ ومبلی می‌آورند تا خاطره‌یِ آن فینالِ 3-3، با درخششِ مارک هیوز و ایان رایت، و البته بازیِ تکراری که با تک گلِ لی مارتین به سودِ یونایتد به پایان رسید، زنده شود. اما این خاطره برایِ یونایتدی‌ها، فارق از هر نتیجه‌ای که به دست بیاید، صرفا نوستالژی‌ای بی معناست و نباید تاثیری بر تصمیمِ باشگاه درباره‌یِ مربیِ فصلِ بعد بگذارد. تصمیمی که البته هنوز به شکلِ نگران‌کننده‌ای هیچ خبری ازش نیست. 
     
آی اسپورت
2016-05-21 12:20:38
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر