فهرست
یادداشت: میراثِ دوگانه‌یِ ون گال برایِ یونایتد
یادداشت: میراثِ دوگانه‌یِ ون گال برایِ یونایتد

یادداشت: میراثِ دوگانه‌یِ ون گال برایِ یونایتد

ایین مک‌اینتاش
 
این اولین قهرمانِ اف.ای کاپ برایِ یونایتد از سالِ 2004 بدین سو بود و اولین جامِ باشگاه، با در نظرِ گرفتنِ جام خیریه‌یِ 2013، در دورانِ بعد از سر الکس فرگوسن. با این حال حسِ کلی بر این بود که لویی ون گال منچستر یونایتد را ترک خواهد کرد. قبل از اینکه بازی شروع شود شایعاتِ مبنی بر قراردادِ آماده‌یِ مورینیو با یونایتد منتشر شد و وقتی لویی ون گال با جامِ قهرمانی واردِ سالنِ کنفرانسِ مطبوعاتی شد خیلی‌ها نوشتند کار تمام شده و ژوزه مورینیو مربیِ آینده‌یِ منچستر یونایتد است. برایِ همین بود که کنفرانسِ ون گال شبیه کنفرانس‌هایِ معمولیِ یک مربیِ قهرمان نبود و پر از کنایه و خشم بود.
اینکه چرا یونایتد نیاز به تغییر را حس می‌کند کاملا قابلِ درک است. درکِ برخی از تصمیماتِ لویی ون گال دیگر واقعا سخت شده و گزارش‌هایِ زیادی از باشگاه به گوش می‌رسد که بازیکنان هم با متودهایِ او مشکل پیدا کرده‌اند. با تمامِ این حرف‌ها، لویی ون گال میراثی دوگانه در منچستر یونایتد باقی خواهد گذشت. در درجه‌یِ اولِ قهرمانیِ اف.ای کاپ. اگر 2 گلِ خوان ماتا و جسی لینگارد نبود، یونایتد 3 فصلِ پیاپی را بدونِ هیچ جامی پشتِ سر می‌گذاشت. آماری که برایِ باشگاهی در این سطح به هیچ وجه قابلِ قبول نیست. جدا از این جام، ون گال بازیکنانِ جوان و آینده‌دارِ زیادی را به ترکیبِ اصلیِ منچستر یونایتد معرفی کرده است. جسی لینگارد با آن شوتِ سر ضربِ عالی ستاره‌یِ فینال شد. مارکوس رشفورد تا قبل از مصدومیتش عالی بازی کرد. کمرون بروتویک-جکسون و تیموتی فوسو-منسا هم در این فصل هر وقت نیاز بوده نقشِ خودشان را به خوبی بازی کرده‌اند. لویی ون گال به بازیکنانِ زیادی در این 2 سال فرصتِ بازی داده و البته تعدادی از آن‌ها را هم به صورتِ قرضی به تیم‌هایِ دیگر واگذار کرده است. درسته که بخشِ اعظمی از این درخششِ جوانان به خاطرِ مصدومیتِ بازیکنانِ اصلی و اجباری بوده، اما به هر حال باید بابتِ آن‌ها از ون گال تقدیر کرد. معلوم نیست مربیِ بعدی هم اینقدر به جوانانش بازی بدهد یا نه.
لویی ون گال بعد از بازی جام را به ژورنالیست‌ها نشان داد و گفت برایِ اون دوستانم که 6 ماه پیش من را اخراج کردم. وقتی درباره‌یِ سفر نکردنِ ممفیس دپای به ومبلی ازش سوال شد، فریاد زد: «چیزی که نمیدونین را ننویسین.» از این جهت سمپاتیِ هودارانِ یونایتد با ون گال ادامه دارد، به خصوص هودارانی که قدرت و روحیه‌یِ جنگنده‌یِ او را همیشه تحسین کرده‌اند. وقتی دیوید مویز مربیِ یونایتد بود به نظر می‌رسید فشارِ کار بیش از آن است که کاراکترِ او قادر به تحملش باشد. برایِ ون گال اما اصلا چنین نبود. مشکلِ ون گال تاکتیک‌هایش بود. مشکلِ ون گال بازیکنانی بود که در پستِ خودشان بازی نمی‌کردند.
بعد از 2 سال و نزدیکِ یک چهارم میلیارد پوند خرج، یونایتد فینالِ اف.کاپ را با متئو دارمیانِ مدافع راست در پستِ مدافعِ چپ، آنتونیو والنسیایِ وینگرِ راست در پستِ دفاعِ راست، دیلی بلیندِ هافبک در پستِ مدافعِ مرکزی، وین رونیِ مهاجم در پستِ هافبکِ میانی، آنتونی مارسیال مهاجم در پستِ بالِ چپ و اشلی یانگِ بالِ چپ در پستِ مهاجمِ مرکزی (تا پیش از اخراجِ کریس اسمالینگ) به پایان برد. چنین تصمیماتی مشخص است که با نتایجی خوب و بد همراه می‌شود.
به هر حال قهرمانیِ دیشبِ منچستر یونایتد بهترین لحظه‌یِ فصلی ناامیدکننده بود و احتمالا پایانی بر دورانِ ناامیدکننده‌یِ لویی ون گال. اما هر چه بود، یک جام بود، فرصتی دوباره برایِ یونایتدی‌ها که خوشحالی کنند. لویی ون گال عاملِ این خوشحالی بود. حقِ ون گال بیشتر از این بود که بالافاصله بعد از قهرمانی‌اش درباره‌یِ آینده‌اش ازش سوال کنند. اما شاید دیگر خیلی دیر باشد. اینطور که به نظر می‌رسد، قهرمانیِ اف.ای کاپ آخرین کنشِ لویی ون گال به عنوانِ مربیِ منچستر یونایتد بود.
     
آی اسپورت
2016-05-22 10:26:03
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر