فهرست
آنالیز: آیا منچستر یونایتد با ون گال پیشرفت کرد؟
آنالیز: آیا منچستر یونایتد با ون گال پیشرفت کرد؟

آنالیز: آیا منچستر یونایتد با ون گال پیشرفت کرد؟

آی‌اسپورت – در 24 دوره لیگِ برتر، بهترین فصل‌هایِ منچستر یونایتد، فصلِ 1999-2000 و 2008-2009 بوده‌اند. این دو فصل به ترتیب: 28 برد، 7 و 6 مساوی، 3 و 4 باخت، 97 و 68 گلِ زده، 45 و 24 گلِ خورده و 91 و 90 امتیاز برایِ تیمِ قهرمانِ سر الکس را به همراه داشت. اما بدترین فصل‌هایِ یونایتد، تعجبی ندارد که بعد از رفتنِ سر الکس از ره رسیدند. در رده‌یِ بیست و چهارم تیمِ مشترکِ دیوید مویز و رایان گیگز به عنوانِ مربیان بود و دو فصلِ بالایش در رده‌هایِ 23 و 22، به ترتیب فصلِ دوم و اولِ لویی ون گال.
بعد از اینکه سر الکس در فصلِ آخرش با 89 امتیاز قهرمانِ لیگِ برتر شد، دیوید مویز و رایان گیگز در فصلِ 2013-2014 (با 4 بازی به عنوانِ مربی) تنها 64 امتیاز به دست آوردند، و یونایتد به رده‌یِ هفتمِ جدول سقوط کرد، بدترین رکوردِ تیم در تاریخِ لیگِ برتر. لویی ون گال فصلِ بعد 6 امتیاز بیشتر گرفت و تیمش را به رده‌یِ چهارم و سهمیه‌یِ چمپیونز لیگ رساند. اما 70 امتیازی که ون گال در فصلِ 2014-2015 گرفت، در فصلِ قبلش فقط یونایتد را تا رده‌یِ ششم بالا می‌آورد. اما در فصلِ دومِ ون گال، یونایتد باز هم سقوط کرد و با 66 امتیاز، یعنی فقط 2 امتیاز بیشتر از فصلِ مویز و گیگز، رده‌ای بهتر از پنچم به دست نیاورد و باز هم از چمپیونز لیگ بازماند. در این فصل که نهایتا منجر به اخراجِ ون گال شد، یونایتد بدترین خطِ حمله‌یِ تاریخِ لیگِ برترش را داشت. به علاوه فصلِ 2015-2016 کمترین امتیازِ تاریخِ لیگِ برتر، بعد از فصلِ 2013-2014، و کمترین برد را رقم زد.
اما عملکردِ یونایتدِ ون گال در لیگِ برتر هم وضعیتِ بهتری از لیگِ برتر نداشت. بازگشتِ یونایتد این فصل به چمپیونز لیگ، بعد از اینکه دیوید مویز باعث شد یونایتد برایِ اولین بار در 24 سال رقابت‌هایِ اروپایی را کلا از دست بدهد، خبرِ خوبی برایِ هوداران بود. اما نمایشِ یونایتد در دورِ گروهی و حذف شدن در رقابت با ولفسبورگ و آیندهوون، هیچ شباهتی به گذشته‌یِ این تیم نداشت. این گروهی بود که منچستر یونایتدِ همیشگی باید به سادگی می‌بردش و دو روز مانده به پایانش با قطعی کردنِ سرگروهی‌اش به بازیکنانِ جوانش بازی می‌داد. این کار را حتی منچستر یونایتدِ دیوید مویز هم در فصلِ 2013-2014 انجام داد. یونایتد با مویز گروهش را خیلی راحت با 4 پیروزی و 2 مساوی به پایان رساند. درسته که در دورِ یک هشتم رابین ون پرسی با نمایشِ قهرمانانه‌اش در بازیِ برگشت و با زدنِ 3 گل تیمش را مقابلِ المپیاکوس نجات داد، اما شکستِ آبرومندانه در جدالی نزدیک مقابلِ بایرن مونیخ در دو بازیِ رفت و برگشت در دورِ بعد، چیزی از نمایش‌هایِ یونایتدِ سر الکس کم نداشت. در نقطه‌یِ مقابلِ یونایتدِ ون گال بعد از اینکه در گروهِ ساده‌اش سوم شد، به یوروپا لیگ رفت و بازیِ اولش را مقابلِ میچیلند 2-1 باخت. در بازیِ برگشت ظهورِ پدیده‌ای به نامِ مارکوس رشفورد ون گال را نجات داد. اما در دورِ بعد لیورپول خیلی راحت یونایتد را حذف کرد.
در جام‌هایِ داخلی هم یونایتدِ ون گال تجربه‌هایِ کابوس‌واری را پشتِ سر گذاشت. ون گال در اولین تجربه‌یِ جامِ اتحادیه‌اش در اولدترافورد به تیمِ دسته اولیِ ام.کی دانز 4-0 باخت و حذف شد. در فصلِ بعد یونایتدِ ون گال ایپسویچ را برد، اما بعد از تساویِ بدونِ گل مقابلِ میدلزبورو در اولدترافورد، در ضرباتِ پنالتی باز هم حذف شد. در نظر بگیرید که تیمِ دیوید مویز به نیمه نهاییِ کپیتال وان کاپ رسید و تنها در ضرباتِ پنالتی مقابلِ ساندرلند از رفتن به فینال محروم ماند.
در اف.ای کاپ، که تنها نقطه‌یِ مثبتِ دورانِ ون گال بود، در فصلِ اول یونایتد بعد از شکست دادنِ یوویل تاون، کمبریج یونایتد (در بازیِ تکراری) و پرستون، در مرحله‌یِ یک چهارمِ نهایی به آرسنال، در اولدترافورد باخت. اما در فصلِ دوم یونایتد بعد از پیروزی مقابلِ شفیلد یونایتد و وستهم یونایتد و اورتون به فینال رفت و نهایت با شکست دادنِ کریستال پالاس، بعد از 12 سال اف.ای کاپ را فتح کرد.
نکته‌یِ دیگری که درباره‌یِ دورانِ ون گال و پیشرفت یا پسرفتش در نظر بگیریم تغییرِ بازیکنان است. ون گال در دو فصل در اولدترافورد با 250 میلیون پوند، آنخل دی ماریا (گران‌ترین بازیکنِ تاریخِ لیگِ انگلیس که یک سال بیشتر در منچستر دوام نیاورد)، آندر هررا، لوک شاو، مارکوس روخو، دیلی بلیند، ویکتور والدس، ممفیس دپای، باستین شواین‌اشتایگر، مورگان اشنایدرلین، سرخیو رومرو، متئو دارمیان و آنتونی مارسیال را خرید. در عوض ون پرسی، نانی، رافائل، چیچاریتو، ویدیچ، فردیناند، اورا، کاگاوا، ولبک، فلچر و زاها از تیم رفتند. آیا با این تغییرِ پرسونل منچستر یونایتد پیشرفت کرد؟ از نظرِ ون گال پیشرفت حاصل شده بود، اما تیم هنوز به مهره‌هایِ دیگر نیاز داشت. از نظرِ بازیکنانِ جوان هم البته ون گال باعثِ رو آمدنِ بازیکنانی مثل مارکوس رشفورد، جسی لینگارد، تیموتی فوسو-منسا و کمرون بروتویک-جکسون شد که می‌توانند در آینده‌یِ تیم نقشی کلیدی داشته باشند.
در نهایت، لویی ون گال تا روزِ آخر هم اعتقاد داشت تیمش پیشرفت کرده و در حالِ پیشرفت است. به هر حال نمی‌شود حرفِ مربی‌ای که 7 قهرمانیِ لیگ و یک چمپیونز لیگ را در کارنامه‌یِ خودش دارد به راحتی رد کرد. اما سرعت و روندِ پیشرفتِ تیم، برایِ باشگاه قابلِ قبول نبود و به همین خاطر دورانِ ال‌وی‌جی در منچستر یونایتد به پایان رسید.
 
  
     
آی اسپورت
2016-05-24 09:49:07
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر