فهرست
یادداشت: توهم‌زدایی از فلسفه‌یِ فوتبالِ مورینیو
یادداشت: توهم‌زدایی از فلسفه‌یِ فوتبالِ مورینیو

یادداشت: توهم‌زدایی از فلسفه‌یِ فوتبالِ مورینیو

آدام بیت
 
هر کسی درباره‌یِ ژوزه مورینیو نظرِ خودش را دارد. نوعِ رفتار و کاراکترِ مورینیو در این بیش از یک  دهه حضورش در سطحِ اولِ فوتبالِ اروپا باعث تفرقه‌یِ نظرات درباره‌یِ او شده است. مورینیو بازی‌ها را می‌برد، اما سبکِ فوتبالش چیست؟ مورینیو جام‌ها را فتح می‌کند، اما چه میراثی برایِ آینده به جا می‌گذارد؟
مسئله‌یِ اول سبکِ فوتبالِ تیم‌هایِ مورینیو است که به طرزِ غریبی اشتباه درک شده و انتقاداتِ نادرستی با خودش به همراه آورده است. چلسیِ مورینیو در اولین دورانِ حضورش در استمفورد بریج تیمی بی‌رحم و تهاجمی، با فوتبالی دیدنی بود که مدام توسطِ آرین روبن، جو کول و دیمین داف از کناره‌ها تیم‌هایِ حریف را تحتِ فشار قرار می‌داد. چلسیِ فصلِ 2004-2005 در یک بازه‌یِ 9 بازیه، به 6 تیمِ مختلف 4 گل زد و فصل را با 72 گل، یعنی 14 گل بیشتر از منچستر یونایتد به پایان برد. چلسیِ مورینیو در فصلِ بعد هم که قهرمان شد بیشتر از هر تیمِ دیگری در لیگِ برتر گل زد. البته این اتفاقِ جدیدی برایِ تیم‌هایِ مورینیو نبود. پورتویِ او در دو فصلِ کاملش و اینترش در دو فصل در سریِ آ بیشترین گل‌ها را در هر فصل از لیگ زدند. اما رکوردِ او با رئال مادرید و در لا لیگا، رکوردی که به شکلِ عجیبی خیلی‌ها فراموشش کرده‌اند، بهترین نمونه برایِ این توهم‌زایی از فلسفه‌یِ فوتبالِ دفاعیِ ژوزه مورینیو است.
رئال مادریدِ مورینیو در هر 3 فصلش مرزِ 100 گل در لا لیگا را رد کرد، در فصلِ 2011-2012 با زدنِ 121 گل رکوردِ بیشترین گلِ زده در تاریخِ این لیگ را ثبت کرد و در نهایت در این بازه‌یِ سه فصله بیشتر از بارسلونایِ قدرتمند گل زد: 326 به 324 در مجموع. کریستیانو رونالدو بهترین فصلش، از منظرِ گلزنی را تحتِ رهبریِ مورینیو داشت. کاری که مورینیو با ادن ازار هم در چلسی تکرار کرد. هر دویِ این بازیکنان به عنوانِ بالِ چپ برایِ مورینیو بازی می‌کردند. وزلی اشنایدر و مسوت اوزیل در پستِ شماره‌یِ 10 در اینتر و رئالِ مورینیو هم بهترین فصل‌هایشان را سپری کردند. استفاده‌یِ مورینیو از فابرگاس در چلسی در نقشِ رجیستا هم نشان داد که او قابلیت سازگاری با شرایط و رو کردنِ ایده‌هایِ نو را دارد.
بله قطعا مورینیو در بازی‌هایِ بزرگ رویکردی محافظه‌کارانه دارد، به خصوص در بازی‌هایِ حذفیِ چمپیونز لیگ. اما این مسئله برایِ منچستر یونایتدی که با سر الکس فرگوسن از پارک جی سونگ و درن فلچر و دنی ولبک دقیقا به عنوانِ مهره‌هایی صرفا دفاعی در چنین بازی‌هایی استفاده می‌کرد به هیچ وجه پدیده‌یِ تازه‌ای نیست. مورینیو مربی‌ای است که بیشترین اهمیت را برایِ انضباطِ تاکتیکی قائل است و به همین دلیل ترجیح می‌دهد بازیکنانش با تجربه و به بلوغ رسیده باشند. اما این مسئله‌ایست که در آنالیزش نباید از حد گذشت.
ترسِ یونایتدی‌ها از این است که با آمدنِ مورینیو بازیکنانِ جوانشان محو شوند. اما چه کسی در این لیست خواهد بود؟ مثلا جسی لینگارد دقیقا همسنِ جان تری است وقتی مورینیو برایِ بارِ اول به چلسی رفت و ممفیس دپای، به عنوانِ بازیکنی با پتانسیلِ بسیار بالا که هنوز رشد نکرده است دقیقا همسنِ ازار است وقتی مورینیو برایِ بارِ دوم به چلسی رفت. شباهت‌ها زیاد است. در انتقاد از مورینیو از کوین دبروینه و روملو لوکاکو مثال زده می‌شود که جایی در تیمِ او پیدا نکردند و بعد از ترکِ چلسی بدل به ستاره‌هایِ تیمِ خودشا شدند. در جواب می‌شود از کرت زومایی که در دو فصل 50 بازی برایِ چلسی انجام داد و رافائل واران در رئال مادرید حرف زد. مورینیو ترسی به بازی دادن به تینیجرها حتی در قلبِ خطِ دفاعی‌اش ندارد.
البته هر دویِ این بازیکنان پدیده‌هایی بودند که با قیمتِ بالا خریداری شده بودند و از آکادمیِ باشگاه نبودند. این نکته‌ایست که مورینیو در یونایتد باید با دقتِ زیادی بهش توجه کند. یونایتد از سالِ 1937 بدین سو، هر فصل حداقل یک بازیکنِ آکادمی در تیمِ اولش داشته و به این تاریخ بسیار خیلی افتخار می‌کند. اگر مورینیو به این روند پایان بدهد، با توجه به سابقه‌اش نقشی نمادین به خودش خواهد گرفت. اما اینکه بیش از حد به این قضیه اهمیت بدهیم زیاده‌روی است. نوعِ فوتبال یا توجه یا توجه نکردنِ مورینیو به جوانان، دلیلِ اخراجِ مورینیو از چلسی نبود. تنها دلیل نتایجِ تیم بود. و درست همین عامل، یعنی نتایج بود که باعثِ اخراج ون گال از یونایتد شد. با تمامِ شور و شوقی که یونایتدی‌ها برایِ رشفورد و لینگارد داشتند، نرسیدن به چمپیونز لیگ حکمِ ضربه‌یِ آخر را داشت. پس اگر قرار باشد قضاوتِ نهایی بر اساسِ نتایج باشد، چه کسی بهتر از مورینیو؟
 
 
     
آی اسپورت
2016-05-24 10:42:53
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر