فهرست
یادداشت: تاثیرِ بازیِ تکراری در فینالِ رئال و اتلتی
یادداشت: تاثیرِ بازیِ تکراری در فینالِ رئال و اتلتی

یادداشت: تاثیرِ بازیِ تکراری در فینالِ رئال و اتلتی

میگل دیلینی
 
یک شب بعد از اینکه میلان با 3 گل منچستر یونایتد را در سن سیرو شکست داد و به فینالِ چمپیونز لیگِ 2007 رسید، کارلو آنچلوتی و شاگردانش جشنی دوباره گرفتند. این جشن به خاطرِ پیروزیِ لیورپول مقابلِ چلسی در دیگر بازیِ مرحله‌یِ نیمه نهایی بود: «من در اون شب مربیِ دو تیم بودم. رسما مربیِ میلان ولی در قلبم مربیِ لیورپول. انقدر خوشحال بودیم که قابلِ وصف نیست. چون میدونستیم که در نهایت خودمون قهرمان میشیم.» عطشِ انتقام از لیورپول به قدری شدید بود که اگر میلان قرار بود با تیمِ دیگری در فینال بازی کند خطرِ خاموش شدن این آتش حس می‌شد. میلانی‌ها فقط و فقط تیمِ رافا بنیتز را می‌خواستند که انتقامِ شکستِ فینالِ 2005 را بگیرند، جایی که در نیمه‎‌یِ اول 3-0 پیش افتاده بودند، اما در نهایت با تساویِ 3-3 و در ضرباتِ پنالتی شکست خوردند. میلانی‌ها به این بازیِ تکراری نیاز داشتند.
این هفته در آستانه‌یِ فینالِ چمپیونز لیگ، بازیکنان اتلتیکو مادرید و رئال مادرید خیلی تلاش کردند در مصاحبه‌هایِ مطبوعاتی وانمود کنند که فینالِ 2014 هیچ تاثیری در فینالِ شنبه شب ندارد و این بازی یک بازیِ دیگر است. اما حقیقت چیزِ دیگری است. گزارش‌هایی که از اتلتی به گوش می‌رسد همه حاکی از این هستند که شاگردانِ دیگو سیمئونه فقط به انتقامِ آن شکستِ 4-1 در وقتِ اضافه در لیسبون فکر می‌کنند. بنابراین غیر قابلِ تصور است اگر بگوییم این فینال تاثیری بر بازیِ شنبه نخواهد داشت.
این هفتمین باری است که فینالِ جامِ باشگاه‌هایِ اروپا / چمپیونز لیگ تکرار می‌شود: رئال مادرید 4-3 رمس (1956) و رئال مادرید 2-0 رمس (1959)، میلان 2-1 بنفیکا (1963) و میلان 1-0 بنفیکا (1990)، میلان 4-1 آژاکس (1969) و میلان 0-1 آژاکس (1995)، آژاکس 1-0 یوونتوس (1973) و آژاکس 1-1 یوونتوس (1996، قهرمانیِ یوونتوس در ضرباتِ پنالتی)، لیورپول 3-3 میلان (2005، قهرمانیِ لیورپول در ضرباتِ پنالتی) و میلان 2-1 لیورپول (2007) و در نهایت بارسلونا 2-0 منچستر یونایتد (2009) و بارسلونا 3-1 منچستر یونایتد (2011). اما فینالِ رئال و اتلتی تنها چهارمین فینال است که در فاصله‌یِ کمتر از 3 سال برگزار می‌شود و در نمونه‌هایِ گذشته، تاثیرِ بازیِ اول رویِ بازیِ دوم کاملا مشخص بوده است.
نمونه‌یِ میلان و لیورپول بهترین مثال است. میلان در فینالِ 2007 به قدری با وسواس و تمرکز و دقت بازی کرد که مرتکبِ هیچکدام از اشتباهاتی که دو سال قبل قهرمانی را بر باد داده بود نشدند. کارلو آنچلوتی با استفاده از تجربه‌یِ بازیِ قبل کلارنس سیدورف را یک خط عقب‌تر به بازی گرفته بود تا مانعِ نفوذهایِ استیو فینان از سمتِ راستِ لیورپول شود و ریتمِ حمله‌یِ تیمی بنیتز را به هم بریزد. اما 48 سال پیش از این فینال وضعیتِ رمس و رئال کاملا برعکس بود. بازیکنان و تماشاگرانِ رمس که در واقع یک پایِ اولین فینالِ تاریخِ جام باشگاه‌هایِ اروپا بودند، با توجه به تجربه‌یِ قبلی هیچ باوری به خودشان و امکان موفقیت مقابلِ تیمی که آلفردو دی استفانو را داشت نداشتند. این عاملِ روحی و روانی می‌تواند تاثیرِ زیادی رویِ بازیِ شنبه داشته باشد. آیا انتقام باعث می‌شود اتلتی که در 3 سالِ اخیر در بازی‌هایِ داخلی رکوردِ بهتری مقابلِ رئال داشته انرژی‌ و تمرکزی چند برابر پیدا کند، یا خاطره‌یِ گلِ لحظاتِ آخرِ سرخیو راموس اثری منفی در عملکردِ شاگردانِ دیگو سیمئونه خواهد داشت؟
تیم‌هایی که در بازه‌ای کوتاه دوباره در فینال مقابلِ هم قرار می‌گیرند از نظرِ تاکتیکی هم با وسواس و شک و تردیدِ زیادی مواجه می‌شوند و گاهی جدالِ مربیانشان به پوکری پر از بلوف و دابل بلوف تبدیل می‌شود. بعد از اینکه منچستر یونایتد در فینالِ 2009 به بارسلونا باخت سر الکس به شکلِ کلی از مشکلاتِ تیمش در این بازی حرف زد. اما هرگز واردِ جزییات نمی‌شد چون اعتقاد داشت به زودی دوباره مقابلِ بارسلونا قرار خواهد گرفت. اما فینالِ تکراریِ سالِ 2011 هم تفاوتی برایِ یونایتد نکرد و بارسلونا این بار راحت‌تر قهرمان شد. ریو فردیناند در زندگی‌نامه‌اش از این حرف می‌زند که یونایتد در بازیِ اول خیلی باز و ماجراجویانه، به خصوص در مرکزِ زمین بازی کرد و قرار بود این اشتباه در بازیِ بعدی تکرار نشود. اما سر الکس فرگوسن باز هم به همین شکل تیمش را چید. با این منطق که قصد دارد تیمِ گواردیولا را سورپریز کند و از حمله به عنوانِ دفاع استفاده کند. طرحِ سر الکس در دقایقِ ابتداییِ بازی جواب داد، اما به مرور هر چه از بازی گذشت، بارسلونا راحت‌تر سوار بر بازی شد. این قماری بود که سر الکس کرد و در نهایت نتیجه نداد.
از این منظر نکته‌ای جالب در فینالِ 2016 داریم. اتلتیکو مادرید تغییرِ بازیکنِ بیشتری نسبت به رئال مادرید داشته، اما اتلتی تقریبا همان فوتبالِ سالِ 2014 را بازی می‌کند. در نقطه‌یِ مقابل رئال با اینکه تیمی کمابیش مشابه است با مربی‌ای متفاوت، فوتبالی دیگر بازی می‌کند. این مسئله باعث می‌شود که فرمول‌هایِ قبلی به هم بخورد و مربیانِ دو تیم بیشتر و بیشتر دچارِ وسواس در انتخابِ تاکتیک‌هایشان بشوند. پیچیدگیِ فینالِ میلان از اینجا می‌آید. از اینکه با وجودِ بازی‌هایِ داخلی، فینالِ دو سال پیش است که وزنِ خودش را رویِ این فینال می‌اندازد. 
     
آی اسپورت
2016-05-25 11:38:00
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر