فهرست
رونالدو در جستجویِ لحظه‌یِ جاودانگی
رونالدو در جستجویِ لحظه‌یِ جاودانگی

رونالدو در جستجویِ لحظه‌یِ جاودانگی

وقتی یوهان کرویف در گذشت، تمامِ یادبودها طبیعتا رویِ دید و توانِ او در الهام بخشیدن به تیمش، چه به عنوانِ بازیکن، چه مربی تمرکز داشتند. خیلی کم بودند کسانی که از 6 فصلِ پیاپی در آژاکس بینِ سال‌هایِ 1966 تا 1972 که کرویف در هر فصل حداقل 20 گل زد، حرف بزنند. این آماری فوق‌العاده بود در قیاس با دورانِ خودش و با توجه به اینکه کرویف بیشتر یک هافبک بود تا یک مهاجم. اما مهمتر از تمامِ این آمار و ارقام، یک لحظه نبوغ بود که تصویرِ جاودانه‌ای از کرویف ساخت: چرخشِ کرویفی. جایی که با تکنیکی ابداعِ خودش از یان اولسون، مدافعِ سوئدی گذشت. این لحظه‌ای بود که هرگز فراموش نخواهیم کرد. برایِ همین است که حتی فوتبالیست‌هایِ افسانه‌ای نیاز به یک لحظه‌یِ جاودانه دارند. لحظه‌ای که رونالدو هنوز نیافته است.
وقتی از فرنس پوشکاش حرف می‌زنیم یادِ گلش در پیروزیِ 6-3 مجارستان مقابلِ انگلیس در سالِ 1953 می‌افتیم. برایِ پله این لحظه دریبلِ رویِ پا و گلِ والی‌اش به سوئد در فینالِ جامِ جهانیِ 1958 بود. برایِ مارادونا دریبلِ زیگزاگی‌اش در جامِ جهانیِ 1986 که همه‌یِ دفاعِ انگلیس را جا گذاشت. برایِ زیدان والیِ چرخشی‌اش در فینالِ چمپیونز لیگِ 2002 مقابلِ لورکوزن، حتی بالاتر از 3 گلی که در فینال‌هایِ جامِ جهانی زد. برایِ مسی هم گلی که در نیمه نهاییِ چمپیونز لیگِ 2011 با رد شدن از تمامِ مدافعین رئال زد و ضربه‌یِ چیپی که سالِ گذشته بالایِ سرِ مانوئل نویر انداخت. تازه مسی دو گل در فینال‌هایِ چمپیونز لیگ هم دارد، هر دو مقابلِ منچستر یونایتد، گل‌هایی که باعثِ قهرمانیِ بارسا در 2009 و 2011 شد.
رونالدو در بیش از یک دهه گل پشتِ سرِ گل برایِ منچستر یونایتد و رئال مادرید زده است. رونالدو هم مثلِ مسی در دو فینالِ چمپیونز لیگ گل زده است. اما این دو گلِ او، گل‎‌هایِ سرنوشت‌سازی نبودند. گلِ اولش برایِ منچستر یونایتد در فینالِ 2008 بود که توسطِ فرانک لمپارد پاسخ داده شد و نهایتا رونالدو ضربه‌یِ پنالتیِ آخرِ بازی‌اش را از دست داد و فقط به لطفِ لیز خوردنِ جان تری و درخششِ ادوین ون در سار شاهدِ قهرمانیِ تیمش شد. گلِ دوم هم، گلِ چهارمِ مقابلِ اتلتیکو مادرید در وقتِ اضافه‌یِ فینالِ 2014 از رویِ ضربه‌یِ پنالتی بود، گلی که بدونِ آن هم رئال قهرمان شده بود. البته قطعا رونالدو هم در این سال‌ها لحظاتِ به یاد ماندنی داشته است. مثلا ضربه‌یِ سری که در فینالِ کوپا دل ریِ 2011 باعثِ قهرمانیِ رئال شد یا گلی که یک سال بعد در نوکمپ به بارسا زد و موجباتِ قهرمانیِ رئال در لا لیگا را فراهم ساخت. هت تریکِ رونالدو در بازیِ پلیِ آفِ جامِ جهانیِ 2014 مقابلِ سوئد را هم به یاد داریم. اما هیچکدام از این‌ها لحظاتی نیستند که یک دوران و یک فوقِ ستاره را تعریف کنند. این‌ها لحظاتی نیستند که سال‌ها بعد برایِ فرزندانمان تعریف کنیم. 364 گل در 347 بازی برایِ رئال مادرید قطعا اثباتی بر نبوغِ رونالدو است، اما خیلی غیرِ رومانتیک است اگر بازیکنی را با اعداد و آمار به یاد بیاوریم.
رونالدو برایِ جاودانه کردنِ میراثِ خودش نیاز به یک گلِ بی‌نظیر در بازی‌ای مهم دارد. مثلا یک گلِ انفرادی در فینالِ شنبه شب مقابلِ اتلتیکو مادرید. چنین گلی از منظرِ جاودانگی ارزشش از 50 گل در لیگ بیشتر است. برایِ رونالدویِ 31 ساله شاید این فینال آخرین فرصت برایِ پیدا کردنِ لحظه‌یِ ماندگارش باشد. درسته که شاید او چند سالِ دیگر به بازی کردن در سطحِ اولِ فوتبالِ اروپا ادامه بدهد اما تغییرِ سبکِ بازی‌اش در چند سالِ اخیر نشان می‌دهد که دیگر خیلی سخت باید ازش انتظارِ گلی خاص داشته باشیم. رونالدو در اوایلِ حضورش در منچستر یونایتد وینگری سریع و تکنیکی بود که البته خیلی موقعیت از دست می‌داد. به مرور فوتبالِ رونالدو پیشرفت کرد و متحول شد تا به فصلِ 2007-2008 رسید، جایی که دقیقا رویِ مرزِ آن بازیکنِ جوان و پرشور و سر به هوایِ قبلی و ماشینِ گلزنی‌ای که ازش در رئال دیدیم بود، فصلی که 42 گل برایش به همراه داشت.  رونالدو در این فصل هم گل زیاد زد و هم گلِ زیبا زیاد زد.
اما آمار نشان می‌دهند با اینکه روندِ گلزنیِ او در رئال افت نکرده، نوعِ گل‌هایش تفاوتِ زیادی پیدا کرده است. شوت‌هایِ خارج از باکسِ رونالدو از فصلِ 2009-2010 تا همین فصلِ اخیر بیش از 50 درصد کاهش پیدا کرده است. میانگینِ دریبل‌هایِ او در هر بازی در همین بازه هم وضعیتی مشابه دارند. رونالدو حالا بیشتر مهاجمِ باکسی است اکثرِ گل‌هایش را از فاصله‌یِ نزدیک و با جایگیری رویِ تیرِ دو می‌زند. برایِ همین شاید نباید انتظارِ یک گلِ خاص و بی‌نظیر از رونالدو در فینالِ چمپیونز لیگ داشته باشیم. اما چیزی که می‌توانیم از او انتظار داشته باشیم نمایشی به یاد ماندنی است، نمایشی که فینالِ میلانِ 2016 را به نامِ خودش ثبت کند. یک ضربه‌یِ ایستگاهی، یک گل رویِ ضدِ حمله که باعثِ قهرمانی رئال شود. رونالدو که با رئال در 7 سال فقط یک لا لیگا و یک چمپیونز لیگ برده است نیاز به چیزی فرایِ آمارِ گلزنی‌اش برایِ جاودانگی در تاریخِ فوتبال دارد.
 
 
     
آی اسپورت
2016-05-26 11:03:38
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر