فهرست
فینالِ چمپیونز لیگ / هدیه‌ای به نامِ فرصتِ دوم
فینالِ چمپیونز لیگ / هدیه‌ای به نامِ فرصتِ دوم

فینالِ چمپیونز لیگ / هدیه‌ای به نامِ فرصتِ دوم

گابریله مارکوتی
 
چهارشنبه فرصتی برایِ حرف زدن با کافو و ماسیمو آمبروزینی پیدا کردم، ستاره‌هایِ سابقِ میلان که دقیقا می‌دانند بازیکنانِ اتلتی چه وضعیتی در بازیِ امشب خواهند داشت. میلان سالِ 2005 بود که قهرمانیِ قطعیِ خودش در چمپیونز لیگ را به باورنکردنی‌ترین شکلِ ممکن و با عوض کردنِ پیروزیِ 3-0 در نیمه‌یِ اول با تساویِ 3-3 مقابلِ لیورپول از دست داد. 2 سال بعد میلان دوباره در فینال مقابلِ لیورپول قرار گرفت و این بار دیگر اشتباهاتِ قبلی را تکرار نکرد و 2-1 پیروز و قهرمان شد. کافو و آمبروزینی هر دو درباره‌یِ این پدیده می‌گویند این زمانی برایِ انتقام نیست، بلکه فرصتی برایِ دوباره زیستن در گذشته است.
می‌شود بحث کرد که کدام شکست دردناک‌تر است. از دست دادنِ پیروزیِ 3-0 و باختن در ضرباتِ پنالتی یا خوردنِ یک گلِ نامنتظره در لحظاتِ پایانی از رویِ نقطه‌یِ کرنر و بعد 3 گلِ دیگر خوردن در وقتِ اضافه. در هر صورت نکته‌یِ مشترک اینجاست که میلان و اتلتی دقیقا 2 سال بعد از چنین شکست‌هایی فرصتی برایِ جبرانش پیدا کردند، هدیه‌ای از سویِ خدایانِ فوتبال. (اگر قضیه را از منظرِ سیستمِ کارمایی و خرافی بیشتر پیش ببریم هم می‌بینیم که بازیکنانِ اتلتی امشب رختکنِ میلان را در سن سیرو دارند و هودارانشان هم در کوروا سود، جایگاهِ اصلیِ هودارانِ میلان هستند).
از منظرِ اتلتی مفهومِ فرصتِ دوباره با توجه به تاریخِ باشگاه، اهمیتِ بیشتری هم پیدا می‌کند. اتلتی در اولین فینالِ اروپایی‌اش در حالیکه از بایرن مونیخ پیش بود با گلِ لحظاتِ پایانی کارش به بازی تکراری کشید و قهرمانی را آنجا از دست داد. 40 سال طول کشید تا اتلتی دوباره به فینالِ معتبرترین تورنمنتِ باشگاهیِ اروپا برسد. اما بازهم یک گلِ لحظاتِ پایانی قهرمانی را از چنگِ کولچونروس درآورد. اتلتی در بازیِ امشب هم شانسِ دومِ قهرمانی است. وقتی مقابلِ پرافتخارترین تیمِ تاریخِ تورنمنت، تیمی که در اسمش کلمه‌یِ "شاهانه" دارد بازی کنی همیشه تیمِ دوم هستی. اما اتلتی برعکسِ خیلی دیگر از تیم‌هایِ دیگر که داربی‌هایِ مهم دارند، هیچ مشکلی با این دوم به نظر رسیدن ندارد. دیگو سیمئونه مبنایِ تیمش را بر همین دوم بودن و تلاش برایِ غلبه بر آن گذاشته است. البته شاید دامن زدن به این تفاوت دیگر بیش از حد شده. اتلتی این فصل هم تنها 2 امتیاز از رئال کمتر داشت و بازیکنانی مثلِ گودین، گریزمن، کوکه و سائول اگر لباسِ مادرید را به تن داشتند ازشان به نامِ کهکشانی یاد می‌شد. برایِ همین بود که دیگو سیمئونه در کنفرانسِ مطبوعاتیِ قبل از فینال دیگر حرفی از کلیشه‌یِ «ما چیزی برایِ از دست دادن نداریم» نزد.
در سویِ مقابل اما زیدان حرفی زد که هیچکدام از مربیانِ قبلیِ رئال، چه بنیتز، چه آنچلوتی و چه قطعا مورینیو نمی‌توانستند بزنند و با تبعاتِ سنگینی مواجه نشوند: «باختن به معنایِ شکست خوردن نیست. باختن در ذاتِ همه هست. اگه تمامِ تلاشت را نکنی میبازی. به هر حال این فقط یک مسابقه‌یِ فوتباله.» شاید زیدان بدین خاطره به راحتی همچین حرفی می‌زند که وسواس برایِ فتحِ "اوندسمیا" خیلی کمتر از فتحِ لا دسیما بود. یا شاید برایِ اینکه پیشرفتِ زیدان و تیمش در 6 ماهِ گذشته بیشتر از چیزی بوده که ازشان انتظار می‌رفته.  و یا شاید بدین خاطر که زیدان اسطوره‌یِ باشگاه است و مثلِ بنیتز و آنچلوتی و مورینیو غریبه‌ای نیست که فقط برایِ کسبِ افتخار آمده باشد.
به هر دلیلی که باشد زیدان به شکلِ عجیبی تیمش را آرام و بدونِ حاشیه و سر و صداهایِ همیشگیِ رئال نگه داشته است. مدیریتِ انسانی زیدان در این 6 ماه، هر چی که بوده، جواب داده است. دلیل دیگر شاید این باشد که رئالی‌ها 2 سال پیش این جام را برده‌اند و 6 بازیکنانشان از همان ترکیبِ فینالِ لیسبون هستند و تازه مارسلو و پپه هم در آن شب رویِ نیمکت بودند. سخت است باور کنیم که تکرار یک موفقیت، انگیزه‌یِ بیشتری از تاریخ‌سازی ایجاد می‌کند. با این حال اما رئالی‌ها بازیکنانی دارند که از نظرِ شخصی این فینال برایشان بسیار مهم است.
برایِ کریستیانو رونالدو این شب می‌تواند آخرین فرصت برایِ نمایشی به یادماندنی در یک بازیِ مهم باشد (نه، گلِ چهارمِ رئال که رونالدو از رویِ نقطه‌یِ پنالتی در فینالِ دو سال پیش زد در چنین جایگاهی قرار نمی‌گیرد، گرچه خودش جوری خوشحالی کرد که انگار اینطور فکر می‌کرد). برایِ گرت بیل هم امشب فرصتی است تا خودش را به عنوانِ سوپراستارِ رئال به اثبات برساند و مشعل را از رونالدو بگیرد، اگر البته رونالدو قصدِ واگذاری‌اش را داشته باشد. برایِ کریم بنزما فینالِ امشب حکمِ تمامِ یورو 2016 را دارد، تورنمنتی که در کشورش نمی‌تواند در آن حاضر باشد. و در نهایت برایِ کیلور ناواس این فرصتی برایِ پایان دادن، یک بار برایِ همیشه، به شایعاتِ آمدنِ داوید دخئا است.
این عوامل باعث می‌شود تا به شکلِ عجیبی فشار رویِ تیمی سنگینی کند که 10 بار قهرمان شده، نه تیمی که تا به حال قهرمان نشده است. از منظرِ اتلتی این فرصتِ دوباره، اتفاقی که خیلی هم در زندگی می‌افتد، هدیه‌ایست که باید بیشترین استفاده را ازش برد.
 
 
     
آی اسپورت
2016-05-28 11:55:47
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر