فهرست
یادداشت/ سیمئونه بیخیال رویای اروپایی نمی‌شود
یادداشت/ سیمئونه بیخیال رویای اروپایی نمی‌شود

یادداشت/ سیمئونه بیخیال رویای اروپایی نمی‌شود

مارک دویل
دیگو سیمئونه می جنگد. این کاری است که او می کند. او راه دیگری بلد نیست. او گفت: «والدینم مرا طوری بزرگ کردند که فوتبال را طوری بازی کنم انگار سرباز هستم». او سال ها پیش این را گفته بود. حالا او مانند یک ژنرال مربی گری می کند. هر عضو از ترکیب تیم او 100 درصد وفادار هستند و با دل و جان برایش بازی می کنند. همان طور که خود او هم گفته بود: چه مرا بشناسید چه نه باید بدانید برای من کنار آمدن با بازیکنی که همه تلاشش را نکند سخت است. ضعف نظر مرا هرگز جلب نمی کند».
در نتیجه این طرز فکر سیمئونه افراد قوی دور خودش جمع کرده است. بازیکنان به شکلی برایش بازی می کنند که بعد از پیروزی مقابل چلسی در لیگ قهرمانان سال 2014 گفت می خواهد از مادرش به خاطر این که او را به دنیا آورده تشکر کند. به همین دلیل هم بود که 2 سال بعد از شکست مقابل رئال مادرید در فینال لیگ قهرمانان آن هم در دقایق پایانی توانستند دوباره روی پای خودشان بایستند و دوباره به فینال برسند. به همین دلیل هم بود که در فینال شنبه شب وقتی به نظر می رسید همه چیز علیه آن هاست، توانستند بازگشت را مدیریت کنند و بازی را به وقت های اضافی و بعد پنالتی بکشند.
اتلتیکو به خاطر شروع آرامش در سن سیرو تنبیه شد. دوباره از سرخیو راموس گل از روی ضربه کاشته خورد! بعد از فقط 15 دقیقه. بعد از آن برای مدتی طولانی سوار بر بازی بود. به نظر شب شب آن ها نبود. البته که گل سرخیو راموس هم آفساید به نظر می رسید. بعد از آن پنالتی آنتونیو گریزمان که از دست رفت. هفته گذشته این مهاجم فرانسوی در تمرینات یک ضربه ایستگاهی را از دست داد. اما در دیدار فینال او حتی با خودش در تمرینات هم فاصله زیادی داشت.
اما سیمئونه هرگز دست از اعتماد داشتن به او برنداشت. او گریزمان را به کناره زمین صدا کرد و گفت که قبل از این که صدای هواداران را در آورد به خودش بیاید و دوباره بازی خودش را بکند. در روزهایی که سیمنئونه مدرسه می رفت، در کلاس موسیقی یکی از بهترین ها بود. در نیمه دوم هم نشان داد که خوب بلد است رهبر ارکستر باشد. او بارها دست هایش را بالا و پایین می کرد و هواداران را وادار به حمایت از بازیکنانش می کرد.
تشک سازان اما بازی ای خطرناک و نا متعارف انجام دادند. آن ها باید مقابل تیمی بازی می کردند که دو مهاجمش به تنهایی از کل تیم آن ها گران تر بودند. اما توانستند مهاجمان سرشناس حریف (بی بی سی) را متوقف کنند. حتی گل مساوی را هم زدند. این تصمیم قوی از سوی مربی آرژانتینی گرفته شد که آگوستو فرناندس را تعویض کند و یانیک کاراسکو را وارد زمین کند. این یک قمار تهاجمی بود و 10 دقیقه بعد جواب داد. کاراسکو تیم قوی را قوی تر کرد. او بیشتر از هر بازیکنی دریبل زد، حتی با وجود این که دیرتر از آن ها به زمین رفته بود. اما اتلتیکو نتوانست برنده شود.
بعد از 120 دقیقه آما شانس از آن ها رو برگرداند. شاید تعجب برانگیز هم نبود که اتلتیکو در پنالتی از پس رئال بر نیامد. در نتیجه اش برای دومین بار در 3 سال اخیر آن ها در فینال مغلوب رئال، همشهری شان شدند. به همین دلیل اشک هایی که در زمین و روی سکوها ریخته می شد همه و همه قابل درک بودند. اما آن ها قبلا هم اینجا بوده اند و مطمئنا دوباره آماده می شوند. ژنرال آن ها دوباره می آید. تا زمانی که او در ویسنته کالدرون بماند، اتلتیکومادرید دست از رویای اروپایی اش برنمی دارد. 



کد خبر 9404
  ۱  
آی اسپورت
2016-05-29 15:21:44
نظر دهید
۱ نظر
برزو
يكشنبه ۹ خرداد ۱۳۹۵، ۱۹:۲۸
سیمئونه همین تابستون میره اینتر
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر