فهرست
کارشناسی: 24 نکته از 24 تیمِ یورو
کارشناسی: 24 نکته از 24 تیمِ یورو

کارشناسی: 24 نکته از 24 تیمِ یورو

گروهِ اول
 
فرانسه: مشکلِ بزرگِ فرانسه این است که گزینه‌هایِ تاکتیکیِ زیادی دارد. سیستمِ پایه‌یِ موردِ علاقه‌یِ دشان 3-3-4 است، اما در بطنِ این سیستم واریاسیون‌هایِ متعددی وجود دارد. با توجه به غیبتِ بنزما و اینکه به نظر می‌رسد دیمیتری پایت خودش را در ترکیب اصلی جا انداخته، احتمالا باید شاهدِ حضورِ آنتوان گریزمن در مرکزِ خطِ حمله‌ باشیم.
 
رومانی: تیمِ آنگل یوردانسکو در دورِ مقدماتی بهترین آمارِ دفاعی را داشت. اما در بعدِ هجومی قدرتِ زیادی ندارد و از بازی‌هایِ دوستانه‌یِ اخیر هم اینطور بر می‌آید که برایِ لوسین سانمارتین، بازیسازِ 36 ساله‌ای که شبیه‌ترین فوتبالیست به فوتبالِ سنتی و تکنیکیِ رومانی در اوجش است، جایی در ترکیبِ اصلی نخواهد بود.
 
سوئیس: در بیشترِ بازی‌هایِ مقدماتی به نظر می‌رسید پتکوویچ مدام در حالِ جستجویِ ترکیبِ اصلی‌اش است. اما حالا به نظر می‌رسد 3-3-4 ترکیبِ پایه‌یِ سوئیس در یورو باشد، سیستمی که در آن ژردان شکیری بالِ راست و ادمیر مهمدی بالِ چپ خواهند بود. هجومی بودنِ مدافعینِ کناری، لیش‌اشتاینر و رودریگز هم باعث می‌شود با نفوذشان شکیری و مهمدی بیشتر به دروازه‌یِ حریف نزدیک بشوند.
 
آلبانی: آلبانی معمولا با ترکیبِ 3-3-4 بازی می‌کند که البته در واقع به شکلِ 1-5-4 در می‌آید. بالِ چپِ آلبانی ارمیر لنجانی است که در باشگاهش، نانت، در نقشِ فول‌بک بازی می‌کند. در سمتِ راست هم یکی از گزینه‌ها اندی لیلا است که او هم در واقع مدافعِ کناری است و البته اشکلزن گاشی، که وینگری هجومی است و برایِ کولورادو رپیدز بازی می‌کند.
 
 
گروهِ دوم
 
انگلیس: آیا جیمی واردی کنارِ هری کین به عنوانِ زوج هجومی بازی می‌کند، یا هاجسون ازش به عنوانِ ذخیره‌ای طلایی استفاده خواهد کرد؟ وین رونی کجا بازی خواهد کرد؟ ایمانِ روی هاجسون به هسته‌یِ جوانِ تاتنهام انرژی و حسی مثبت به انگلیس داده، چیزی که یک دهه‌ای بود نداشتند. پرسِ انگلیس رویِ آلمان در پیروزیِ 3-2 بهترین و متمرکزترین پرسی بود که از آن‌ها به یاد داریم.
 
روسیه: لئونید اسلاتسکی، مربیِ روسیه، با رساندنِ تیمِ مسن و شکست خورده‌یِ فابیو کاپلو به یورو شاهکار کرد. یکی از کلیدهایِ این صعود استفاده از رومن شیروکوف در نقشِ هافبکِ شماره‌یِ 10 پشتِ سرِ آرتیوم زیوبا بود. اسلاتسکی حتی ایگور دنیسوف، ستاره‌یِ جنجالیِ روسیه در یورو 2008 که در حد یکی از بهترین هافبک‌هایِ دفاعیِ اروپا بازی می‌کرد، را هم دوباره به تیمِ ملی آورده است.
 
اسلوواکی: ترکیبِ نهاییِ اسلوواکی به نظر 1-3-2-4 می‌رسد. در این ترکیب مارک همسیک به عنوانِ هافبکِ شماره‌یِ 10 وظیفه‌یِ خلقِ موقعیت‌هایِ گل را دارد و جوراج کوتسکا، هافبکِ میلان، و ویکتور پکوفسکی به عنوانِ دو هافبکِ دفاعی پشتش بازی می‌کنند. بال‌هایِ اسلوواکی هم به احتمالِ خیلی زیاد ولادیمیر وایس، بازیکنِ سابقِ من سیتی در یک سو، و یکی از میروسلاو استوک، رابرت مارک و مایکل دوریس در سمتِ دیگر باشند.
 
ولز: کریس کولمن در دورانِ مربیگری‌اش در تیم‌های باشگاهی فقط یک بار از سیستمِ 3 دفاعه استفاده کرد. اما به نظر می‌رسد 2-5-3 برایِ ولزِ او مناسب باشد. در خطِ میانی جو آلن نقشِ هافبکِ مرکزی و دفاعی را بازی می‌کند و جو لدلی و آرون رمزی دو سویش به عنوانِ شاتلر بازی می‌کنند. در خطِ حمله هم با استفاده از هال رابسون-کانو که در واقعِ یک وینگر است ولز فضایِ لازم برایِ آزاد بازی کردن را به گرت بیل می‌دهد.
 
 
گروهِ سوم
 
آلمان: ماشین بازیکن‌سازیِ آلمان در سال‌هایِ اخیر هافبک پشتِ هافبک تولید کرده، اما به شکلِ عجیبی آلمان‌ها مهاجمِ مرکزی و فول‌بکِ درجه‌یِ یک در تیمشان ندارند. با توجه به بازنشستگیِ میرو کلوزه احتمالِ استفاده از ماریو گوتزه یا توماس مولر به عنوانِ شماره‌یِ 9 کاذب در ترکیبِ تیم است. اما یوگی لوف در بازی‌هایِ اخیر نشان داده اعتقادِ بیشتری به مهاجمینِ کلاسیک، مثلِ ماریو گومز پیدا کرده است.
 
ایرلندِ شمالی: از دست دادنِ کریس برانت به دلیلِ مصدومیت ضربه‌یِ بزرگی به سمتِ چپ خطِ دفاعی ایرلندِ شمالی است. با این وجود ترکیبِ تیمِ مایکل اونیل همان 1-4-1-4 باقی می‌ماند، جایی که کایل لفرتی تک مهاجم است، پشتِ سرش استیون دیویس بازی می‌کند و کریس برد نقشی حیاتی در پوششِ فضایِ بینِ خطِ میانی و دفاعی دارد.
 
لهستان: رابرت لواندوفسکی تفاوتِ بینِ تیمی خوب و تیمی مدعی است. اما نباید فکر کنیم تمامِ قدرتِ لهستان در لواندوفسکی است. کریچوویاک، بازیکنِ سویا، هافبکِ دفاعیِ بسیار خوبی است و هر سه‌ هافبک‌هایِ هجومیِ پشتِ لواندوفسکی، یعنی بلاژیکوفسکی، میلیک و گروسیکی، خطرناک و قادر به خلقِ موقعیت‌هایِ گل هستند.
 
اوکراین: مشخص است که قدرتِ اوکراین در دو بالِ هجومی‌اش یارمولنکو و کونوپلیانکا جمع شده. اما استپاننکو هم در این فصل در شاختار پیشرفتِ زیادی کرده و بدل به هافبکِ لنگریِ خیلی خوبه شده، هم باهوش در پوششِ خطِ دفاعی و هم با دیدِ باز برایِ راه انداختنِ بال‌هایِ تیم. استپاننکو است که در واقع حرکاتِ یارمولنکو و کونوپلیانکا را طراحی می‌کند.
 
 
گروهِ چهارم
 
اسپانیا: دورانِ 3-3-4 بدونِ مهاجمِ مرکزی به پایان رسیده است و به نظر می‌رسد دل بوسکه تیمش را در یورو با ترکیبِ 1-3-2-4 به زمین بفرستد که البته در جریان بازی به 3-3-4 هم تبدیل می‌شود. سرخیو بوسکتس هافبکِ دفاعی خواهد بود و کنارش تیاگو را خواهیم دید. جلوتر فابرگاس نقشِ شماره‌یِ 10 را بازی خواهد کرد و اینیستا در چپ و داوید سیلوا در راست، پشتِ یا آلوارو موراتا یا آدریز آدوریز قرار خواهند گرفت.
 
کرواسی: شاید آنتی چاچیک تلاش کند هر سه هافبکِ خلاقش، یعنی مودریچ، کوواچیچ و راکیتیچ را همزمان در ترکیبِ اصلی قرار بدهد. اما قطعا در بازی‌هایِ حساس‌تر کوواچیچ نیمکت‌نشین می‌شود تا یکی از هافبک‌هایِ دفاعی از بینِ بروزویچ، بادلی یا پاسالیچ بازی کنند.
 
جمهوریِ چک: دیوید لافاتا در اکثرِ بازی‌هایِ مقدماتی تک مهاجمِ چک بود. لافاتا با اینکه تا حالا 4 بار آقایِ گلِ لیگِ چک شده، ولی برایِ تیم ملی از اکتبرِ 2014 بدین سو گل نزده است. قرار گرفتنِ او در تمامِ این مدت در ترکیبِ اصلی نشان از اهمیت بازیِ لینک‌آپش با بقیه و ایجاد فضا و موقعیتِ گل زدن برایِ هافبک‌ها است. با این حال امکان دارد در یورو، مهاجمِ بورسا اسپور، توماس نسید، که بلندتر است جایش را بگیرد.
 
ترکیه: سوالِ تاکتیکیِ اصلی برایِ فاتح تریم این است که از هاکان چالهانوغلو در چه پستی بازی بگیرد. ستاره‌یِ لورکوزن و استادِ ضرباتِ آزاد ممکن است مجبور شود به عنوانِ شماره‌یِ 9 کاذب بازی کند تا مثلثِ هجومیِ آردا توران، ازیاکوب و ولکان به هم نخورد. اما اگر تریم تصمیم بگیرد از یک مهاجمِ شماره‌یِ 9 کلاسیک استفاده کند بوراک ییلماز و توسان را هم دارد.
 
 
گروهِ پنجم
 
بلژیک: وظیفه‌یِ اصلیِ بازیسازی از ادن ازارد به کوین دبروینه منتقل شده است، گرچه به احتمالِ زیاد هر دو را در ترکیبِ اصلی بلژیک در سیستمِ 1-3-2-4 خواهیم دید. نداشتنِ مدافعینِ کناریِ کلاسیک باعث می‌شود تا مارک ویلموتس از ورتونگن و آلدروایرلد به عنوانِ فول‎‌بک‌هایِ چپ و راست استفاده کند. نتیجه‌یِ این کار پایین آمدن قدرتِ هجومی بلژیک در عرضِ زمین و دو تکه شدن تیم به بخشِ هجومی و دفاعی است.
 
ایتالیا: در حالیکه آنتونیو کونته بعد از یورو راهیِ چلسی می‌شود، سوالِ مهمی که درباره‌اش مطرح می‌شود این است که آیا او به شکلِ کلی اعتقاد به دفاعِ 3 نفره دارد، یا اینکه به خاطرِ داشتنِ سه مدافعِ درجه یک، یعنی بارتزالی، بونوچی و کیلینی در یوونتوس رو به استفاده از این سیستم و تطبیقِ بازیِ تیمش با آن آورد. به هر شکل این 3 مدافع پایه و اساسِ بازیِ ایتالیا هم هستند.
 
سوئد: سیستمِ 2-4-4 همیشگیِ سوئد سرِ جایش باقیست. اما آیا زلاتان نقشِ مهاجمِ اول را بازی خواهد کرد یا مثلِ چندتا از بازی‌هایِ مقدماتی کمی عقب‌تر از مارکوس برگ قرار خواهد گرفت. در هر دو صورت خلاقیتِ بازیِ سوئد از کیم کالستروم در مرکزِ خطِ میانی خواهد آمد.
 
جمهوریِ ایرلند: به نظر می‌رسد شین لانگ به جایِ رابی کین مهاجمِ اولِ ایرلند در یورو خواهد بود. اما هنوز مشخص نیست که آیا وز هولاهان در سیستمِ 1-3-2-4 در ترکیبِ اصلی قرار می‌گیرد یا نه. در هر صورت جاناتان والترز و جف هندریک گزینه‌هایِ مارتین اونیل برایِ بازی کردن به عنوانِ بالِ هجومی هستند. نوعِ بازیِ او دو بازیکن که بیشتر به مرکزِ زمین تمایل دارند باعث می‌شود فضا برایِ نفوذِ رابی بریدی و شیموس کولمن باز شود.
 
 
گروهِ ششم
 
اتریش: کلیدِ هجومیِ اتریش در سمتِ چپ است، جایی که کریستین فوکس با مارکو آرناتوویچ و دیوید آلابا ترکیب می‌شود. درسته که آلابا در بایرن نقشِ دفاعِ چپ دارد، ولی برایِ تیم ملی به عنوانِ بازیسازی آزاد در مرکزِ زمین بازی می‌کند. کنارِ آلابا هم جولین بومگارتلینگر به خطِ دفاعی‌اش پوشش می‌دهد.
 
پرتغال: آیا رونالدو به عنوانِ مهاجمِ مرکزی یا بالِ چپ بازی خواهد کرد؟ حتی اگر رونالدو وینگر باشد، بعید است یک مهاجمِ کلاسیکِ شماره‌یِ 9 در ترکیبِ اصلیِ پرتغال ببینیم. پیش از مصدومیت و از دست دادنِ یورو، فرناندو سانتوس ترجیح می‌داد از دنی به عنوانِ شماره‌یِ 9 کاذب استفاده کند.
 
مجارستان: به نظر می‌رسد برند استورک به شکلِ ناچار و اتفاقی به ترکیبِ برنده‌اش در پلی آف مقابلِ نروژ رسید. در هر صورت این سیستمِ دفاعی و فشرده برایِ مجارستان نتیجه داده، سیستمی که در آن زودزاک از سمتِ چپِ خطِ میانی خلاقیت و کلانهایسلر از مرکزِ خطِ میانی انرژی به تیمشان می‌بخشند.
 
ایسلند: لارس لاگربک همیشه از سیستمِ 2-4-4 استفاده کرده و ایسلند هم در یورو با همین سیستم به زمین خواهد رفت. جدا از گیلفی سیگردسون، ستاره‌یِ سوانزی در خطِ میانی، انتخاب‌ِ اولِ لاگربک در خطِ حمله احتمالا سیگتورسون باشد که در هر دو بازی یک گل زده و در 26 سالگی تنها 7 گل با رکوردِ گلِ ایدور گودیانسون فاصله دارد. خودِ گودیانسون هم با اینکه 37 ساله است هنوز می‌تواند برایش تیمش موثر باشد.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-01 10:06:57
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر