فهرست
یادداشت: منجیِ آتزوری همچنان بر قله
یادداشت: منجیِ آتزوری همچنان بر قله

یادداشت: منجیِ آتزوری همچنان بر قله

پائولو باندینی
 
تحملِ بوفون تمام شد. همه می‌دانستند فصلِ 2016-2015 فصلِ ساده‌ای برایِ یوونتوس نخواهد بود. کارلوس توز، آندره‌آ پیرلو، آرتورو ویدال و فرناندو یورنته تیم را ترک کرده بودند. اما هیچکس فکر نمی‌کرد بیانکونری بعد از 10 بازی فقط 12 امتیاز داشته باشد و در نیمه‌یِ پایین جدول دست و پا بزند. تا اینکه بعد از شکستِ 1-0 مقابلِ ساسوئولو بوفون در مصاحبه‌ای آتشین گفت: «ما باید نگاهِ خیلی عمیقی به وجدانِ خودمون بندازیم. به عنوانِ کاپیتان نمیتونم اجازه بدم تیم به اینجور بازی کردن ادامه بده. باید خیلی زود غرور را بذاریم کنار، وگرنه یک فصل را با آبروریزی از دست دادیم. من تو 38 سالگی هیچ علاقه‌ای به این کار ندارم.»
شاید اغراق باشد اگر بگوییم لحنِ تندِ بوفون فصلِ یوونتوس را تغییر داد. اما با نگاهی به گذشته باید بگوییم این نقطه‌یِ شروعی بود. 3 روز بعد یوونتوس با گلِ دقیقه‌یِ 93 بود که بالاخره موفق شد تورینو را در دربی دلا موله شکست بدهد. بعد از این پیروزی یوونتوس 25 بازی از 26 بازیِ بعدی‌اش را برد و برایِ پنجمین سالِ پیاپی قهرمانِ سریِ آ شد. بوفون با رهبریِ خودش بیانکونری را از بحران نجات داد و در این راه رکوردِ طولانی‌ترین کلین شیت در تاریخِ سریِ آ را هم به نامِ خودش ثبت کرد. بوفون از 10 ژانویه تا 20 مارچ دروازه‌یِ خودش را بسته نگه داشت. 16 ساعت و 13 دقیقه. باورنکردنی است. البته بخشی از افتخارِ این رکورد هم قطعا به بی بی سیِ یوونتوس، بونوچی، بارتزالی و کیلینی تعلق دارد. ولی حتی با وجودِ داشتنِ این سه مدافعِ درجه یک بوفون در این بازه مجبور به مهارِ 33 موقعیتِ گل شد، که نفس‌گیرترینشان مقابلِ باکا و بالوتلی در جدال با میلان بود.
معمولا افتِ فوتبالیست‌ها از 30 سال به بالا شروع می‌شود، حتی دروازه‌بان‌ها. اما بوفون نه تنها افت نکرده بلکه به نظر هر روز بهتر هم می‌شود. بوفون این فصل بابتِ هر گلی که خورد 3.94 سیو داشت. بالاترین آمار بینِ تمامِ دروازه‌بان‌هایِ 5 لیگِ اولِ اروپا. چطور ممکن است؟ اگر از خودِ بوفون بپرسید جواب می‌دهد: «تا 30 سالگی من از استعدادِ غریزیم و روحیه‌یِ حرفه‌ایم استفاده می‌کردم. اما بعد از 30 سالگی سعی کردم به معنایِ واقعیِ کلمه عرق بریزم و ضعف‌هام را جبران کنم. حالا حسِ رقابت‌جویی برام خیلی مهمه.» اما اگر این سوال را از هم‌بازی‌هایش بپرسید جوابی سر راست‌تر می‌گیرید: «چیزی که جی جی را خاص میکنه اینه که بهترین دروازه‌بانِ تاریخِ فوتباله.» جورجو کیلینی ادامه می‌دهد: «من شانسِ بازی کنارِ فوتبالیست‌هایِ فوق‌العاده‌ای مثلِ کاناوارو، ندود، که هر دو توپِ طلا بردن، دل پیرو، ابراهیموویچ و ترزگه و کلی بازیکنِ عالیِ دیگه داشتم. اما جی جی در پستِ خودشِ بهترین میمونه.شاید مارادونا بهترین فوتبالیستِ تاریخ بود. شاید هم پله. وقتی به فهرستِ این بازیکنا نگاه می‌کنید همیشه میتونید یک نفر بهتر را پیدا کنید. اما دروازه‌بانی بهتر از جی جی نداشتیم.»
قطعا پیدا می‌شوند کسانی که با نظرِ کیلینی موافق نباشند، که البته همشان سخت در اشتباهند. ممکن است با بررسی‌هایِ زیاد دروازه‌بان‌هایی پیدا کنیم که در یک مقطع، در دورانِ اوجشان، بهتر از بوفون بودند. بعید هم است که دیگر بوفون بعد از لو یاشین لقبِ دومین دروازه‌بانی را بگیرد که توپِ طلا می‌برد. اما هیچ دروازه‌بانی در تاریخِ فوتبال بدین شکل مستمر در اوج نبوده است. لوئیجی آپولونی، مدافعِ سابقِ پارما، خوب به یاد می‌آورد که وقتی بوفونِ 17 ساله سالِ 1995 به تیمِ اول رسید، به مربی‌اش، نویو اسکالا چه گفت: «ببین رئیس من 29 روز در ماه عالی تمرین می‌کنم. ولی یک روز در ماه روزِ خوبم نیست. تو باید اون روز حسابی از دستم عصبانی بشی.»
این غرور در طول سال‌هایِ بعد از روحیه‌یِ بوفون رخت بست و از او آدمی همچنان مطمئن، اما فروتن ساخت. بوفون در این راه حتی در اویلِ سالِ 2000 با بیماریِ افسردگی هم دست به گریبان شد و نهایتا جوری که خودش تعریف می‌کند از این شرایط نیرویی محرکه برایِ قوی‌تر شدن و ارتباطِ بیشترش با دنیایِ اطراف، با شرکت در گالری‌هایِ هنری و مطالعه‌یِ تاریخ، ساخت. چیزی که هرگز عوض نشد اما عشقش به فوتبال بود.
حتی فکر اینکه بوفون روزی فوتبال را کنار بگذارد غیرِ قابلِ تحمل است. بوفون که پیش از این عادت داشت پیراهنِ بزرگانِ هم‌نسلِ خودش را جمع کند، حالا بیشتر ترجیح می‌دهد این یادگاری‌ها را به دیگران ببخشد: «این پیراهن‌ها غمگینم می‌کنن و منو یادِ این میندازن که چه سفرِ بی‌نظیری داشتم، سفری که اما رو به پایان است.» هنوز نه. سالِ 2011 جی جی بوفون در مصاحبه‌ای گفت قصد دارد تا جامِ جهانیِ 2018 دروازه‌بانِ ایتالیا باقی بماند. این آروز در زمانِ خودش کمی بعید به نظر می‌رسید، اما حالا در سالِ 2016 رخ دادنش خیلی محتمل‌تر از رخ ندادنش است.
بوفون فعلا درگیرِ یورو 2016 است، تورنمنتی که امید به ایتالیا در آن کمتر از تمامِ تورنمنت‌هایِ دیگری است که او برایِ آتزوری بازی کرده. مصدمیتِ مارکیزیو و وراتی کورسویِ امیدِ ایتالیایی‌ها به تیمشان را هم خاموش کرد. با این حال بدبینی به ایتالیایِ 2016 شاید بیش از حد پیش رفته است. درسته که ایتالیا در دورِ مقدماتی نمایش‌هایِ متوسطی داشت و در هر دو بازی مقابلِ مالت تنها با یک گل پیروز شد. اما فراموش نکنیم که ایتالیایِ کونته هنوز در بازی‌هایِ رسمی شکست نخورده است. و مهمتر از همه، هر تیمی که قصد داشته باشد آتزوی را از یورو حذف کند باید راهی برایِ گذشتنِ از بوفون پیدا کند: «وقتی مهاجمینِ حریف ازمون رد میشن و برمیگردیم می‌بینیم الانه که توپ را به تور بچسبونه همیشه با خودمون میگیم شاید جی جی بازم نجاتمون بده.» کیلینی می‌تواند در یورو هم به امیدش ادامه بدهد، چون جانلوئیجی بوفون، مستحکم‌تر از همیشه، پشتش ایستاده. 
  ۴  
آی اسپورت
2016-06-04 10:59:25
نظر دهید
۴ نظر
برزو
شنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۵، ۱۲:۰۷
نمیدونم چرا وقتی میبینمش یاد مهدی رحمتی می افتم ناخوداگاه/ هر دو بی حاشیه هردو جنتلمن هردو حرفه ای هردو درجه یک هردو مطمئن
-
شنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۵، ۱۲:۳۱
بوفون شاهکاره
-
شنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۵، ۱۳:۳۴
عالی بود
ممنون ای اسپورت
-
شنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۵، ۱۳:۵۸
مهدی رحمتیییییییییی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ :)))))))))))))))))
برزو ............
هنوز توپ رو از تور تشخیص نمیدی ...
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر