فهرست
پپ اسیر اصل "آلاردیچه" در جزیره
پپ اسیر اصل "آلاردیچه" در جزیره

پپ اسیر اصل "آلاردیچه" در جزیره

آی‌اسپورت – اگر پپ گواردیولا یکشنبه شب جلوی تلویزیون نشسته بود احتمالا با موجی از نوستالژیا مواجه می‌شد. تنها چند ساعت بعد از شکست منچستر سیتی در ومبلی مقابل آرسنال، یک ال کلاسیکویِ تماشایی داشت به پایان دراماتیکش در سانتیاگو برنابئو نزدیک می‌شد. رئال مادرید 10 نفره به هر شکلی بود در فاصله‌یِ پنج دقیقه به آخر بازی کار را به تساویِ 2-2 کشیده بود و تنها لحظاتی تا پایان دادن به امیدهایِ قهرمانی بارسلونا در لا لیگا فاصله داشت. تنها کاری که رئالی‌ها برای رسیدن به این هدف باید می‌کردند مقاومت برابر یک حمله‌یِ دیگر بود. کار رئالی‌ها در واقع ساده‌تر از این هم بود، فقط کافی بود توپ به پای لیونل مسی نخورد.

همه می‌دانیم سرنوشت این بازی چه شد، وقتی سرخی روبرتو توپ را از خط دفاعی خودشان جدا کرد و تا زمین رئال پیش برد و آن را به آندره گومس واگذار کرد و گومس منتظر اورلپ ژوردی آلبا ماند و توپ را به او داد و آلبا هم با پاسی رو به عقب مسی را پیدا کرد. شاید اگر این پاس به هر بازیکنی غیر از مسی می‌رسید بازی با همان نتیجه‌یِ 2-2 به پایان می‌رسید، اما او در یک لحظه و با یک ضربه سرنوشت لیگ را عوض کرد. این بار دیگر خبری از بازگشتِ رئالی‌ها نبود و مردانِ زیدن‌الدین زیدان با شکست در برنابئو صدر جدول را به بارسا واگذار کردند. با اینکه حرکتِ روبرتو، تمرکزِ گومس و پاسِ آلبا همه و همه قابل تقدیرند، اما واقعا فقط یک بازیکن در این زمین بود که می‌توانست چنین ضربه‌یِ مرگ‌باری به مادریدی‌ها وارد کند.

گلی که مسی در این شب زد یک بار دیگر یادآوری بود از اینکه چطور بازیکنان بزرگ در یک لحظه و با یک ضربه تمام معادلات را بر هم می‌زنند و تمام تاکتیک‌ها و سیستم‌ها را زیر پا می‌گذارند. اما گواردیولایی که تیمش ساعاتی قبل از رسیدن به فینال اف‌ای کاپ بازمانده بود بعد از تماشای این گل چه فکری می‌کرد؟ شاید به اینکه پنج سال پیش با تصمیم جدایی از بارسا و از دست دادن فرصت رهبری بهترین بازیکن دنیا چه اشتباه بزرگی مرتکب شده است.

مسی تحت رهبری گواردیولا از پتانسیل فوق‌العاده‌یِ خودش نهایت استفاده را برد و بدل به بهترین بازیکن جهان شد، زوجی که کنار هم در چهار سال 14 جام بردند. اما رابطه‌یِ پپ و مسی رابطه‌ای دقیقا دو طرفه نبود. بعد از اینکه پپ تصمیم گرفت دیگر تحمل فشار کار در بارسا را ندارد و نوکمپ را ترک کرد، مسی به توپ طلا بردن‌هایش ادامه داد و قبل از رسیدن به فینالِ چمپیونز لیگ 2015 و فتح این تورنمنت در برلین، در بازی رفت نیمه نهایی تقریبا یک تنه بایرن مونیخِ پپ را نابود کرد.

زندگی برای پپ بدون مسی اما به خوبی گذشته نبود. با اینکه تصمیم او مبنی بر ترک تیم فوق‌العاده‌ای که ساخته بود و به چالش کشیدن خودش در سرزمین‌هایِ دیگر تصمیمی شجاعانه و ماجراجویانه بود، اما در عین حال بهترین فرصت را به منتقدینش داد تا بالاخره او را خارج از بافتار بارسا قضاوت کنند. این منتقدین همیشه شک و تردیدهایِ خودشان را درباره‌یِ گواردیولا داشتند، شک و تردیدهایی از این دست که لا لیگا که لیگ نیست، بوندسلیگا که مسخره است، یا هر کسی با چشم بسته هم می‌تواند مسی و ژاوی و آندرس اینیستا را رهبری کند و باهاشان جام ببرد.

با اینکه پپ با بایرن موفق نشد به فینال چمپیونز لیگ برسد، در حالیکه مدافعِ عنوان قهرمانیِ این تورنمنت را از یوپ هاینکس تحویل گرفته بود، ولی دوران او در باواریا با سه قهرمانی مقتدرانه در لیگ و ساختن تیمی متفاوت از بایرن که در مقاطعی فوتبالی غیر قابل باور بازی می‌کردند، در نهایت دورانی موفق به حساب می‌آید.

اما ورود پپ به انگلیس و طی کردن فصلی ناموفق با منچستر سیتی یک بار دیگر هیزم لازم برایِ بر پا کردنِ آتش منتقدینش را فراهم کرده، منتقدینی که حالا می‌گویند درخشش مسی شهرتی بیش از آنچه باید به او داده. شکست سیتی در نیمه نهایی جام حذفی به این معناست که پپ برایِ اولین بار از شروع مربیگری‌اش یک فصل بدون جام را پشت سر خواهد گذشت. اوضاع ممکن است حتی از این هم بدتر شود، اگر سیتی پنجشنبه شب در دربیِ منچستر مقابل یونایتدِ احیا شده و رویِ فرم شکست بخورد و از جمعِ تاپ فور خارج شود. قطعا وقتی مالکین و مدیران سیتی تصمیم گرفتند مربیِ سابق بارسا و بایرن را جایگزینِ مانوئل پیگرینی کنند، انتظاری بیشتر از این داشتند.

بر هیچکس پنهان نیست که چطور منتقدین انگلیسی زیادی از شکست خوردن و سقوطِ یک مربیِ خارجی در لیگ برتر لذت می‌برند، مربی‌ای که به جای یک دروازه‌بان کلاسیک از یک سوئیپر-کیپر استفاده می‌کند، مربی‌ای که وینگرهایش را تبدیل به فول‌بک می‌کند و فول‌بک‌هایش را بدل به هافبک‌هایِ میانی. از نظر این منتقدین اصلا مهم نیست که این مربی از بارسلونایی به شدت افت کرده یکی از بهترین تیم‌هایِ تاریخ فوتبال را ساخت و دو بار در جدال تاکتیکی در دو فینالِ چمپیونز لیگ سر الکس فرگوسن را شکست داد. نه. مادامی که این مربی در جزیره همان نتایج سابق را تکرار نکند موفقیت‌های پیشین‌اش اهمیتی ندارند. اسم این رویکرد را "اصل آلاردیچی" بگذارید (اینکه چطور رویکرد همه نسبت به سم آلردایس تفاوت می‌کرد اگر مثلا مربی‌ای ایتالیایی بود به نام آلاردیچی).

هیچ کدام از این حرف‌ها دلیلی بر بی گناه دانستن گواردیولا در سرنوشت این فصلِ سیتی نمی‌شود، تیمی که فصل را با 10 پیروزیِ پیاپی شروع کرد و به نظر غیر قابل مهار می‌رسید، اما بعد از جام اتحادیه خیلی زود به دست یونایتد حذف شد، در چمپیونز لیگ شکستی عجیب مقابل موناکو خورد و کنار رفت، در نیمه نهایی جام حذفی موفق نشد آرسنال بحران‌زده را شکست دهد و در نهایتا کار را در لیگ به جایی رساند که حالا در آستانه‌یِ دربی منچستر مقابل ژوزه مورینیویی پر انگیزه و بازیکنانی پر شور تنها یک امتیاز بیشتر از رقیب همشهری‌اش، در رده‌یِ چهارم دارد.

گواردیولا این فصل موفق نشد مشکلات خط دفاعیِ تیمش را حل کند و اصرارش برای استفاده از کلودیو براوو درون دروازه، گلری که وقتی توپ به سمتش شوت می‌شود انگار دود می‌شود و به هوا می‌رود، و همچنین قرار دادنِ پابلو زابالتا در مرکز خط میانی و خسوس ناواس به عنوانِ فول‌بکِ راست ضرباتِ زیادی به سیتی زده است. با این حال این کشف و شهودها قبلا هم به تیم‌های گواردیولا ضربه زده، و البته وقتی در نهایت به نتیجه رسیده محصولی فوق‌العاده به بار آورده، چیزی که هواداران سیتی این فصل هم در اندک بازی‌هایی شاهدش بودند؛ مثلا شکست دادنِ بارسلونا در خانه و پیروزی مقابل یونایتد در اولدترافورد.

گواردیولا برای بنا کردن یک سلسله‌یِ جدید در سیتی راهی منچستر شد، اما حالا مشخص شده که او برایِ رسیدن به این هدف نیاز به زمان بیشتری دارد. جدا از تمام توانایی‌هایِ او اما جایگاه مربیان در فوتبال مدرن بسیار وابسته به لحظاتی کلیدی در بازی‌هایِ بزرگ و استفاده‌ای که بازیکنان بزرگ از آن‌ها می‌کنند شده است: «تاکتیک اصلی من در بارسا این بود که هرچه زودتر توپ را به مسی برسونیم.» این اعتراف خود گواردیولا در جمع دوستانِ نزدیکش بود.

گواردیولا حالا بدون مسی باید راه دیگری برای اثبات خودش پیدا کند و در این راه مالکین و مدیران سیتی وقت کافی را در اختیارش قرار خواهند داد، البته اگر به این درک رسیده باشند که در فوتبال همه چیز به مربی بستگی ندارد.

۶ ۲  
آی اسپورت
2017-04-25 13:58:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید
۲ نظر
رضا هپ
چهارشنبه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۶، ۱۱:۳۴
rقبل گواردیولا بارسا قهرمان لیگ باشگاه های اروپا شده بود. بعد از اون بود که امسال مسی و اینیستا و ژاوی بچشم اومدن و شدن بازیکن تاپ. در دوره پپ اونا به اوج کارشون رسیده بودن. دوره قبل پپ رو الکی نقد نکنید
رضا هپ
چهارشنبه ۶ اردیبهشت ۱۳۹۶، ۱۱:۳۴
rقبل گواردیولا بارسا قهرمان لیگ باشگاه های اروپا شده بود. بعد از اون بود که امسال مسی و اینیستا و ژاوی بچشم اومدن و شدن بازیکن تاپ. در دوره پپ اونا به اوج کارشون رسیده بودن. دوره قبل پپ رو الکی نقد نکنید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر