فهرست
یادداشت: در انتظارِ فوتبالِ دفاعی در یورو باشید
یادداشت: در انتظارِ فوتبالِ دفاعی در یورو باشید

یادداشت: در انتظارِ فوتبالِ دفاعی در یورو باشید

مایکل کاکس
 
داستانِ همیشگیِ جامِ ملت‌هایِ اروپا افزایشِ تیم‌هایِ حاضر در این تورنمنت بوده است. در 20 سالِ اول یورو فقط با 4 تیم برگزار می‌شد. از سالِ 1980 این تعداد به 8 رسید، از 1996 به 16 و امسال برایِ اولین بار به 24. افزایشِ تیم‌هایِ حاضر فرصتی به کشورهایِ کوچک‌تر می‌دهد که داستان‌هایی جذاب در بالاترین سطحِ فوتبالِ اروپا رقم بزنند. اما تاثیرِ دیگرِ این تغییر می‌تواند رواج پیدا کردنِ بیش از پیشِ فوتبالِ دفاعی در دورِ گروهی، و تا حدی کسالت‌بار شدنِ بازی‌هایِ دو هفته‌یِ اول باشد.
تیم‌هایِ کوچکی که به یورو 2016 رسیده‌اند می‌دانید فوتبالِ باز و هجومی معمولا به سودِ تیم‌هایِ بزرگ‌تر به پایان می‌رسد و تنها راهِ آن‌ها برایِ رقابت با این تیم‌هایِ پر از ستاره فوتبالی منظم و فشرده در بعدِ دفاعی و استفاده از ضدِ حمله‌ها است، الگویی که لستر قهرمانیِ فوق‌العاده‌اش در لیگِ برتر را از با استفاده از آن به دست آورد. برایِ مثال گروهِ یک را با حضورِ آلبانی و رومانی در نظر بگیرید. آلبانی در دورِ مقدماتی، خارج از خانه حتی یک گل هم نخورد. در نقطه‌یِ مقابل کلا در راهِ صعود به یورو 7 گل زد، که 5 گلش به ارمنستان بود. تیمی که جانی دِبیازی ساخته، تیمی یکدست و قابلِ احترام است. اما تعجب نکنید اگر آلبانی در یورو حتی یک گل هم نزد.
دیگر تیمِ این گروه رومانی است که 11 گل در دورِ مقدماتی زد و با خوردنِ تنها 2 گل و 8 کلین شیت به فرانسه رسید. 3 تساویِ بدونِ گل در اواسطِ دورِ مقدماتی بیانگرِ کاملِ وضعیتِ تیمِ آنگل یوردانسکویِ کهنه‌کار است. در عین حال به دلیلِ فقدانِ قدرتِ هجومیِ بالا و مهاجمینِ درجه یک در رومانی نمی‌توان از رویکردِ مربی‌اش ایراد گرفت. رومانی و آلبانی در دو بازیِ اولِ یورو مقابلِ فرانسه و سوئیس قرار می‌گیرند. نوعِ این دو بازی شاید الگویی باشد برایِ تعدادِ زیادی از بازی‌هایِ دورِ گروهی. بدین خاطر که گروهِ یک تنها گروهی نیست که تیم‌هایی فوق‌العاده دفاعی دارد. روسیه و ولز در گروهِ دوم و اوکراین و ایرلندِ شمالی در گروهِ سوم، همه تیم‌هایی دفاعی و وابسته به قدرتشان در ضدِ حمله‌ها است. گروه‌هایِ چهارم و پنجم شاید از این نظر با بقیه‌یِ گروه‌ها تفاوت داشته باشند و نوید بازی‌هایِ جذاب‌تری بدهند. اما ایسلند و مجارستان در گروهِ ششم هم وضعیتی مشابه 6 تیمِ نام برده دارند.
پس بدین ترتیب آیا بینِ تیم‌هایِ کوچک‌تر تیمی واقعا هجومی وجود دارد؟ اتریش فوتبالی روان و بازیسازی از عقبِ زمین بازی می‌کند. اما تیمی که مدعیِ نهم برایِ قهرمانی است را نمی‌توانیم تیمی کوچک بدانیم. تیم‌هایِ دیگری مثلِ چک و ترکیه هم که فوتبالی هجومی و جذاب بازی می‌کنند در نداشتنِ مهاجمینی درجه‌یِ یک ضربه می‌خورند. البته تقریبا تمامِ تیم‌هایِ بزرگ با این مشکل مواجه‌اند. اسپانیا و آلمان هافبک‌هایی فوق‌العاده دارند ولی احتمالِ اینکه هر دو بدونِ مهاجمِ کلاسیک و با 9 کاذب در یورو بازی کنند (فابرگاس و گوتزه) بسیار زیاد است. این سیستم به خودیِ خود مشکلی ندارد، اما بالا بردنِ نفرات در خطِ میانی مقابلِ تیم‌هایی که هیچ علاقه‌ای به مالکیتِ توپ ندارند و با عمقِ زیاد دفاع می‌کنند چندان کاربردی نخواهد داشت. بر عکسِ آلمان و اسپانیا، فرانسه اولیویه ژیرو را دارد. مهاجمی که با اینکه چندان محبوبِ فرانسوی‌ها نیست، اما قدرتش در پشت به دروازه بازی کردن و ایجاد موقعیت برایِ هافبک‌هایش می‌تواند کلیدِ موفقیتِ تیمِ دشان در جدال با تیم‌هایِ مثلِ رومانی و آلبانی باشد.
پرتغال هم سالهاست یک مهاجمِ کلاسیکِ درجه یک نداشته است. در واقع با نگاهی به تیم‌هایِ نامدارِ اروپایی می‌بینیم که تنها انگلیس است که با داشتنِ هری کین و جیمی واردی به نظر مشکلی در این زمینه ندارد. البته نداشتنِ تجربه خارج از لیگِ برتر هم باعث می‌شود تا کین و واردی را هنوز مهاجمینی درجه یک در سطحِ اولِ جهان ندانیم.
بینِ تمامِ این تیم‌ها کرواسی با داشتنِ راکیتیچ و مودریچ در خطِ میانی و مانزوکیچ در خطِ حمله به عنوانِ یک مهاجمِ کلاسیک و قادر به حفظِ توپ می‌تواند لحظاتِ جذابی در بعدِ هجومی خلق کند. لهستان هم رابرت لواندوفسکی، شاید بهترین مهاجمِ شماره‌یِ 9 حالِ حاضرِ جهان را داشته باشد، اما خطِ میانیِ چندان خلاقی برایِ راه انداختنش ندارد. در مجموع هیچکدام از تیم‌هایِ حاضر در یورو نیستند که دارایِ خطِ میانی و خطِ حمله‌ای عالی باشند.
حتی بدونِ توجه به این نکته هم، همیشه در تورنمنت‌هایِ بزرگ فوتبالِ دفاعی از سویِ تیم‌هایِ کوچک‌تر به چشم می‌خورد. از این منظر شکلِ جدیدِ 24 تیمه می‌تواند مشکل‌ساز شود. از آنجایی که قرار است 4 تیم از 6 تیمِ سوم هم به دورِ حذفی صعود کنند پس به احتمالِ خیلی زیاد دو تیم بدونِ حتی یک پیروزی و با 3 تساوی می‌توانند از گروهشان بالا بیایند، یا یک پیروزی و 2 شکست. حتی تنها 2 امتیاز با تفاضلِ گلِ منفی هم می‌تواند برایِ صعود کافی باشد. مشکلِ اصلی اینجاست. وقتی کار به روزِ آخر کشیده می‌شود در واقع تیمی که تفاضلِ گلِ بدِ کمتری دارد صعود می‌کند. برایِ مثال فرض کنید رومانی مقابلِ فرانسه یک گل بخورد. شکستِ 1-0 در این بازی نتیجه‌ای قابلِ قبول برایِ تیمی است که برایِ سوم شدن می‌جنگد. پس آیا رومانی دنبالِ زدنِ گلِ تساوی می‌رود یا حتی وقتی عقب افتاده دفاع می‌کند تا گلِ بیشتر نخورد؟ رویکردِ دوم محتمل‌تر است.
اصلا اینکه 24 تیم در مجموع 36 بازی می‌کنند تا 16 تیم به دورِ حذفی صعود کنند باعث می‌شود دو هفته‌یِ اولِ یورو مثلِ دورِ مقدماتی به نظر برسد. پس امسال برایِ اینکه به بازی‌هایِ واقعا جذاب و حساس برسیم باید بیش از دوره‌هایِ دیگر صبر کنیم.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-07 09:43:46
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر