فهرست
مصاحبه‌ با پل پوگبا: همیشه حرفم را میزنم، چه به فرگوسن چه به اوباما
مصاحبه‌ با پل پوگبا: همیشه حرفم را میزنم، چه به فرگوسن چه به اوباما

مصاحبه‌ با پل پوگبا: همیشه حرفم را میزنم، چه به فرگوسن چه به اوباما

چه خاطره‌ای از تماشایِ بازی‌هایِ فرانسه در تورنمنت‌هایِ بزرگ داری؟
 
جامِ جهانیِ 1998. البته خیلی بچه بودم اما گل‌هایِ زیدان و پوتی را یادمه. اینا خاطراتِ زیبایی هستن که دوست دارم برایِ بچه‌هایِ امروز بسازم.
 
تو در نوجووانی 3 سال در منچستر یونایتد بودی. از بازیکنانی مثلِ رایان گیگز و پل اسکولز چی یاد گرفتی؟
 
کنارِ این بازیکنان انقدر تمرین میکنی که به تکامل برسی، چون پل اسکولز با اینکه سالهایِ آخرش بود مدام پاس‌هایِ بلند میداد و شوت میزد و هیچوقت توپ را خراب نمیکرد. وقتی همچین جایی هستی باید خیلی زود خودت را با بقیه وفق بدی. من این چالش را دوست داشتم.
 
تو در 19 سالگی به سر الکس فرگوسن گفتی قصد داری منچستر یونایتد را به مقصدِ یوونتوس ترک کنی. برایِ این کار به دل و جراتِ زیادی نیاز بود؟
 
اون مربی‌ایه که خیلی براش احترام قائلم. ولی در ضمن اونم یه آدمه. من همیشه حرفمو میزنم، چه فرگوسن باشه چه اوباما. فرگوسن اومد خونه‌یِ من و باهام حرف زد. اون میخواست منو نگه داره. حرفاش باعث شد به قضیه فکر کنم، ولی من تصمیمو گرفته بودم.
 
یوونتوس با فوتبالِ انگلیس چقدر فرق داشت؟
 
سرِ اولین تمرین اینجا 3 کیلو وزن کم کردم. اینجا خیلی رویِ کارایِ فیزیکی و تاکتیکی وقت میذارن. تویِ انگلیس تمرینها بیشتر رویِ سرعته و هیچوقت تمومی نداره. اما از لحاظِ تاکتیکی مثلِ ایتالیا نیست. در ضمن جلساتِ تمرین اینجا طولانی‌تره.
 
مردِ بزرگ یوونتوس وقتی تو رفتی آندره‌آ پیرلو بود. تو همیشه تشنه یادگیری هستی. از پیرلو چی یاد گرفتی؟
 
آرامش و اطمینانش. اون ممکن بود یه پاسِ غلط بده ولی اصلا روش تاثیر نمیذاشت، چون مطمئن بود پاسِ بعدی را درست میده. پیرلو نتیجه‌یِ بازیها را تعیین میکرد. من دوست دارم تعیین‌کننده باشم. قبل از اینکه توپ بهش برسه میدونست میخواد چیکار کنه. پیرلو و اسکولز بلد بودن بازی را بخونن. منم گاهی این کارو میکنم [با خنده]. من چون خیلی گنده‎ام دوست دارم از بدنم برایِ کنترلِ توپ استفاده کنم، حتی وقتی یه بازیکن بهم چسبیده و بعد پاس بدم. اونا چون ریزتر بودن سریعتر پاس میدادن که کارشون به جدالِ فیزیکیِ نکشه.
 
این روزها پاول ندود، هافبکِ بزرگ و سابقِ یوونتوس در مقامِ نایب رئیسِ باشگاه به تو مشورت میده.
 
اون همیشه سرِ تمرین حاضره و ازم میخواد بیشتر کار کنم. مخصوصا رویِ ضرباتِ آزاد و پنالتی‌هام که بتونم بیشتر گل بزنم و پایِ چپم.
 
تو گفتی میخوای "هافبکی جدید" از خودت بسازی. این "هافبکِ جدید" دقیقا چیه؟
 
همه کاره. دفاع کردن، حمله کردن، گل زدن، پاسِ گل دادن، تکل زدن، توپ گرفتن و رهبرِ تویِ زمین بودن.
 
یعنی یک هافبکِ باکس-تو-باکس به علاوه‌یِ اندکی زیدان؟
 
[با خنده] رونالدو، رونالدینیو، مسی. همه. اینیستا.
 
نه بابا؟! جدی میگی؟
 
آره جدی میگم. ترکیبی از همه‌یِ این بازیکنا: از هافبکِ دفاعی گرفته تا هافبکِ هجومی تا مهاجم. من میخوام کیفیاتِ همه را داشته باشم. میخوام کاملِ کامل باشم: ویرا، دشان، زیدان، رونالدینیو، آنری، رونالدو. بد نمیشه که. من همین حالا هم گل میزنم، هم پاس‌هایِ مهم میدم، هم تکل میزنم، هم توپ را میگیرم. کاری که باید بکنم اینه که سطحِ خودم را بالاتر ببرم.
 
با اینکه قدت بلنده خیلی ضربه‌یِ سر گل نمیکنی.
 
فکر کنم چون گنده‌ام خیلی باهام یارگیری میکنم. منم از این قضیه اصلا خوشم نمیاد.
 
تو همین حالا بازیکنِ بزرگی هستی و چهارتا اسکودتو بردی. اما خودت فکر میکنی فقط 60 درصدِ راه را رفتی؟
 
من فکر نمیکنم بازیکنِ بزرگی هستم. من کارِ خاصی تو فوتبال نکردم و چیزِ خاصی نبردم. درسته که قهرمانِ لیگ شدم، اما نه چمپیونز لیگ بردم، نه یورو، نه جامِ جهانی. بردنِ این یورو در فرانسه خوبه.
 
تو جاه‌طلبیِ فوق‌العاده‌ای داری.
 
این قدرتِ منه. من میخوام تمرین کنم، عالی بشم و همه‌یِ جامها را فتح کنم.
 
30 سال دیگه دوست داری مردم چطور به یادت بیارن؟
 
مثلِ الان که پله و مارادونا را رویِ یوتیوب تماشا میکنن. وقتی میگم میخوام اسطوره بشم، بعضی‌ها میگن حرفم متظاهرانه است. ولی این رویایِ منه، چالشِ منه. نمیگم حتما بهش میرسم، ولی این چیزیه که میخوام.
 
تو تویِ لیگی که بازی میکنی که بهترین لیگِ جهان نیست. این مشکلیه.
 
شاید بهترین نباشه، اما سخت‌ترینه. بازی کردن مقابلِ یه تیمِ ایتالیایی سخت‌تر از تیمهایِ دیگست. ایتالیایی‌ها خیلی گل نمیزنن، اما گل هم کم میخورن.
 
نقشت در یوونتوس با فرانسه فرق داره.
 
من تویِ یووه هجومی‌تر بازی میکنم. اما مربیِ فرانسه دوست داره من عقب‌تر بازی کنم. این تغییر یک کم عجیبه، اما بعد از چند جلسه تمرین بهش عادت میکنم.
 
سامبو تاتی، مربیِ بچگیت، میگه تو در 10 سالِ اخیر یاد گرفتی که چطور ساده بازی کنی. موافقی؟
 
برایِ من ساده بازی کردن یعنی دریبل زدن. اما تک ضرب یا دو ضرب بازی کردن سخت‌ترین کاره.
 
مربی‌ها هنوز بهت میگن ساده بازی کن؟
 
باید بهم بگن پیچیده بازی کن. اون وقت من ساده بازی میکنم [با خنده].
 
5 سال پیش که رفتی آفریقا و بستگانت را در گینه دیدی تغییری در وجودت اتفاق افتاد.
 
من دیدم چطور مردم سختی میکشن و ما چقدر در اروپا خوش‌شانسیم. این قضیه باعث شد بیشتر به فقرا و بچه‌ها که آب و غذا ندارن فکر کنم.
 
شاید فوتبالیست‌ها لوس بار میان.
 
نه فقط فوتبالیست‌ها. آدمهایِ عادی هم اینجا آب برایِ نوشیدن زیاد دارن و این آب را هدر میدن.
 
تجربت از 13 نوامبر در استاد دو فرانس چه بود؟
 
چه تجربه‌ای؟
 
پارسال شبِ بازیِ فرانسه با آلمان و حملات تروریستی در پاریس.
 
برایِ همه غم‌انگیز بود. ولی اگه بخوای مدام بهش فکر کنی نمیتونی زندگی کنی. ما هیچوقت اونایی که از بینمون رفتن را فراموش نمیکنیم. اما باید به زندگی ادامه بدیم.
 
همه می‌خوان بدونن آیا امسال یوونتوس را ترک میکنی یا نه. کی و چطور تصمیم میگیری؟
 
تو بهم بگو. من از تو میپرسم.
 
اگه من جایِ تو بودم میدونستم قراره چیکار کنم.
 
جدی؟ من به اولین بازی، به یورو فکر میکنم. و بعدش تعطیلات.
 
     
آی اسپورت
2016-06-10 11:23:48
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر