فهرست
یادداشت: بررسیِ مشکلِ سیستم و شانسِ قهرمانیِ آلمان
یادداشت: بررسیِ مشکلِ سیستم و شانسِ قهرمانیِ آلمان

یادداشت: بررسیِ مشکلِ سیستم و شانسِ قهرمانیِ آلمان

جاناتان ویلسون

برنامه‌ریزی و بازسازیِ سیستمِ آکادمی فوتبالِ آلمان که سالِ 2001 شروع شد و شرح مفصلش را می‌توانید در کتابِ «داس ریبوت» از رافائل هونیگستاین مطالعه کنید، عاملی بسیار مهم در قهرمانیِ جامِ جهانیِ 2014 بود. اما آلمان در دو سالِ گذشته برایِ حفظِ سطحِ بالایِ خودش دچار مشکل شده. بخشی از این مشکل به مدلِ سیستمِ آکادمی‌اش برمی‌گردد.

قهرمانیِ جهان به واسطه‌یِ هافبک‌هایِ خلاقی مثلِ مسوت اوزیل، تونی کروس، ماریو گوتزه و توماس مولر به دست آمد. با این حال نظامِ بازیکن‌سازیِ مدرنِ آلمان در پست‌هایِ دیگر، به خصوص پستِ مهاجمِ مرکزی، مثلِ خطِ میانی بازیکن نساخته است. آلمان در یورو 2016 دو گزینه برایِ ساختارِ خطِ حمله‌اش دارد. یا استفاده از گوتزه به عنوانِ شماره‌یِ 9 کاذب، گرچه مولر هم می‌تواند در این پست بازی کند، یا قرار دادنِ ماریو گومز به عنوان تک مهاجمِ کلاسیک در خطِ حمله. استفاده از گومز با توجه به دو فصلِ کابوس‌وار و پر از مصدومیتی که در فیورنتینا داشت، حتی با وجودِ احیایِ این فصلش در بشیکتاش با زدنِ 26 گل در لیگِ ترکیه، گزینه‌یِ آخر به نظر می‌رسد. اما مشکلِ آلمان اینجاست که غیر از این بازیکنان تنها گزینه‌هایِ هجومیِ دیگر برایِ خطِ حمله وینگرِ 20 ساله‌یِ شالکه، لیروی سانه و لوکاس پودولسکی، که البته بعید است هیچکدام در مرکز بازی کنند است.

اگر یوگی لوف از گومزی که گفته حتی اگر قرار باشد یک دقیقه در جامِ بهش بازی برسد با تمامِ وجود می‌جنگد، در ترکیبِ اولیه استفاده کند، امکانِ نتیجه دادنش است. گومز همیشه مهاجمی بوده که فرصت زیاد از دست می‌داده، اما همیشه در موقعیت‌هایِ گلزنی قرار می‌گرفته. این کیفیتِ بازیِ گومز می‌تواند راسِ حمله‌ای که آلمان بهش نیاز دارد را فراهم کند. در جامِ جهانی هم از وقتی میروسلاو کلوزه‌یِ 35 ساله به ترکیبِ اصلی در یک چهارم مقابلِ فرانسه بازگشت، آلمان شبیهِ قهرمان شد. آلمان از دورِ گروهی به سختی و با تساویِ 2-2 مقابلِ غنا بالا آمد و در دورِ یک هشتم هم به زحمت در وقتِ اضافه الجزایر را برد.  

در جامِ جهانیِ 2014 یوگی لوف با مشکلی روبرو شد که از جامِ جهانیِ 2010 جمع شده بود. آلمانِ 2010 تیمی سریع و مستقیم بود که اگر گلِ اول را می‌زد، مثلِ بازی مقابلِ آرژانتین و استرالیا و انگلیس، رویِ ضدحمله حریف را نابود می‌کرد. اما شکست‌ مقابلِ صربستان و اسپانیا ضعفِ این تیم را به خوبی در بازی‌هایی که در مقطعِ اول پیش نمی‌افتاد نشان داد. بعد از این جامِ جهانی بود که لوف تلاش کرد تیمش را پرواکتیوتر کند. اما این طرحِ جدید باعثِ به هم ریختنِ تعادلِ تیم در بعدِ دفاعی شد، نکته‌ای که در دورِ حذفیِ یورو 2012 بهشان ضربه زد و در جامِ جهانیِ 2014 هم برایشان خطرآفرین شد. تا اینکه لوف بعد از پیاده‌رویِ طولانی‌ای کنارِ ساحل تصمیم گرفت کلوزه را در ترکیبِ اصلی قرار دهد و بعد بازگشتِ آلمان به ریشه‌هایِ خودش نابود کردنِ 7-1 برزیل در نیمه نهایی و دو پیروزیِ 1-0 مقابلِ فرانسه در یک چهارم و مقابلِ آرژانتین در فینال را به همراه آورد. با این وجود در آلمانِ قهرمانِ جهان هنوز تعادل بینِ استحکامِ دفاعی و فوتبالِ هجومیِ پرواکتیو دیده نمی‌شد.

از یک منظر این مشکل اهمیتِ زیادی هم ندارد. سطحِ فوتبالِ ملی معمولا خیلی بالا نیست و آلمان می‌تواند با تمامِ ضعف‌هایش یورو 2016 را هم فتح کند. اما اینکه دو سال گذشته و این ضعف‌ها هنوز برطرف نشده‌اند جایِ نگرانی دارد. آلمان در دورِ مقدماتی به جمهوریِ ایرلند و لهستان و در بازی‌هایِ دوستانه به انگلیس و اسلوواکی و فرانسه باخته است (البته با توجه به حملاتِ تروریستیِ پاریس بازیِ آلمان و فرانسه با هیچ منطقی از نظرِ فوتبالی معنایی پیدا نمی‌کند). جدا از مهاجمِ مرکزی، نداشتنِ فول‌بک‌هایِ مطمئن باعث شد آلمان برایِ دورانی رو به سیستمِ 3 دفاعه بیاورد. البته بعید است این تجربه دیگر تکرار شود چون حالا آلمان پدیده‌ای به نامِ جوناس هکتور از کولن را در دفاعِ چپ دارد، بازیکنی که بیش از هر آلمانیِ دیگر برایِ تیم ملی در سالِ 2015 بازی کرده است. نکته‌یِ جالب و کنایی درباره‌یِ هکتور این است که او هرگز در آکادمی‌ها بازی نکرده و تا قبل از پیوستنش به کلن هم یک هافبکِ بازیساز در مرکزِ زمین بوده. هکتور دقیقا از جنسِ بازیکنانی بود که کارل هاینتز رومینیگه، مدیر عاملِ بایرن مونیخ در نظرش بود وقتی از بیش از حد عادت کردنِ بازیکنانِ آکادمی به شرایطِ ایدئال حرف می‌زد.

مصدمیت‌ها هم مشکلِ دیگرِ آلمان است. متس هوملز احتمالا بازی‌هایِ دورِ گروهی را از دست بدهد و مارکو رویس و ایلکای گوندوگان هم که کلِ تورنمت را از دست داده‌اند. باستین شواین‌اشتایگر تمامِ فصل با مشکلِ مصدومیت در منچستر یونایتد درگیر بود و سامی خدیرا هم با اینکه 20 بازی برایِ یوونتوس انجام داد هرگز بازیکنی نبوده که رویِ سلامتِ کاملش بشود حساب کرد. تونی کروس هم که احتمالا باید به عنوانِ هافبکِ دفاعی بازی کند با اینکه پاسور بسیار خوبی است اما در بعدِ دفاعی چندان مطمئن نیست.

آلمانِ 2016 تیمی پر از ضعف‌هایِ ریز و درشت است. اما حسی است که می‌گوید شاید این تیم در دو سالِ اخیر انرژیِ خودش را ذخیره کرده تا دوباره وقتی پایِ یک تورنمنتِ بزرگ از راه می‌رسد با نهایتِ قدرت رقابت کند، قدرتی که باعث می‌شود گیرهایِ سیستماتیکش هم به چشم نیایند.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-12 21:18:28
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر