فهرست
گزارش: کهنه‌سواران یورو مقابلِ هم
گزارش: کهنه‌سواران یورو مقابلِ هم

گزارش: کهنه‌سواران یورو مقابلِ هم

آی‌اسپورت – گودیانسن در آوریلِ 1996 در حالیکه 17 سال بیشتر نداشت، بینِ دو نیمه‌یِ بازیِ ایسلند و استونی به جایِ پدرش، آرنور، به بازی آمد. با اینکه مصدومیت‌ها هرگز اجازه‌یِ حضورِ همزمانِ ایدور و آرنو در تیمِ ملی را نداد، اما تعویضِ نمادینِ پدر با پسر باعث شد تا خاندانِ گودیانسن از سالِ 1979 همیشه عضوی در تیم ملی داشته باشد. در نقطه‌یِ مقابل ریکاردو کاروالیو تا سنِ 25 سالگی به تیم ملی نرسید و بعد از درخشش با پورتویِ مورینیو، تیمی که از 20 سالگی در آن بازی می‌کرد، در سالِ 2003 تبدیل به مدافعِ ثابت پرتغال شد.
گودیانسن بعد از درخشیدن برایِ تیم‌هایِ رده‌یِ سنیِ پایین‌ترِ ایسلند آماده‌یِ مطرح کردنش در جمعِ بزرگانِ اروپا بود، اما شکستگیِ پا پیشرفتش را در آیندهوون را به تعویق انداخت. با این وجود او بعد از پیوستن به بولتون به اوج رسید و با زدن 21 گل در فصلِ 1999-2000 با قیمتِ 4 میلیون پوند راهیِ چلسی شد. 4 سال بعد کاروالیو که چمپیونز لیگ را با پورتو فتح کرده بود در فینالِ یورو 2004 در خانه با پرتغال به یونان باخت و تابستانِ رویایی‌اش خراب شد. بعد از این تورنمنت بود که او همراه با ژوزه مورینیو به چلسی پیوست.
گودیانسن در اولین بازیش برایِ چلسی قهرمانِ جامِ خیریه‌یِ انگلیس شد. اما مهاجمِ ایسلندی برایِ دومین قهرمانیش باید 5 سال صبر می‌کرد. چلسی سالِ 2004 به رهبریِ کلودیو رانیری به نیمه نهاییِ چمپیونز لیگ رسید اما مقابلِ موناکو، تیمی که گودیانسن بعدا بهش پیوست، حذف شد. فصلِ بعد با آمدنِ مورینیو و کاروالیو دورانِ افتخارِ آبی‌هایِ لندن شروع شد. چلسی فصلِ 2004-2005 را با تنها 15 گلِ خورده به عنوانِ قهرمانِ انگلیس (رکوردی که در تاریخِ لیگِ برتر / دسته‌یِ اول بی‌نظیر بود و هنوز هست) به پایان برد. در این فصل گودیانسن 12 گل زد، بیشتر از دیدیه دروگبا.
چلسی در فصلِ 2005-2006 هم لیگِ برتر را فتح کرد و در پایانِ فصل گودیانسن به قهرمانِ اروپا، بارسلونا پیوست. گودیانسن در همین سال به عنوانِ برترین گلزنِ تاریخِ ایسلند رسید و 3 سال بعد با بارسلونایِ گواردیولا سه‌گانه‌ برد. در ادامه گودیانسن به انگلیس بازگشت و بعد از سپری کردنِ دورانی در تاتنهام، استوک و فولام، بازگشتی احساساتی داشت به بولتون، درست 14 سال بعد از ترک باشگاه. سفرهایِ گودیانسن او را به یونان و فرانسه و بلژیک و چین و نروژ هم کشاند. اما کاروالیو تا سالِ 2010 در چلسی باقی ماند و یک قهرمانیِ دیگرِ لیگِ برتر را هم، این بار با کارلو آنچلوتی، تجربه کرد و بعد دوباره به مورینیو، این بار در رئال مادرید پیوست و در فصلِ 2011-2012 قهرمانِ لا لیگا شد. کاروالیو یک سال بعد به موناکو پیوست.
اما این کهنه‌سواران پیش از این هر دو از تیمِ ملی خداحافظی کرده بودند. کاروالیو سالِ 2011 وقتی پائولو بنتو، مربیِ وقتِ پرتغال، متهمش کرد که بدونِ اجازه اردویِ تیم را ترک کرده، اعلام بازنشستگی از بازی‌هایِ ملی کرد. 3 سال بعد، با رفتنِ بنتو و آمدنِ فرناندو سانتوس، کاروالیو به پرتغال بازگشت. گودیانسن هم وقتی ایسلند در بازیِ پلی آفِ مقدماتیِ جامِ جهانی 2014 مقابلِ کرواسی شکست خورد، با چشمانی گریان، در حالیکه زمین را ترک می‌کرد گفت: «مطمئنم این بازیِ آخرم برایِ تیم ایسلنده.» اما او بازگشت و در بازگشتش، در اولین بازی دروازه‌یِ قزاقستان را باز کرد.
و داستانِ ایدور گودیانسن و ریکاردو کاروالیو هنوز به پایان نرسیده است...
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-14 14:11:56
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر