فهرست
یادداشت: نقشِ بیل در جدالِ تاکتیکیِ انگلیس و ولز
یادداشت: نقشِ بیل در جدالِ تاکتیکیِ انگلیس و ولز

یادداشت: نقشِ بیل در جدالِ تاکتیکیِ انگلیس و ولز

مایکل کاکس
 
انگلیسی‌ها گرت بیل را خوب می‌شناسند، ستاره‌یی سابقِ تاتنهام که دو سال به عنوانِ بهترین بازیکنِ لیگِ برتر انتخاب شد. وظیفه‌یِ اصلیِ روی هاجسون و شاگردانش امروز مهارِ گرت بیل است. درسته که ولز تیمی است فراتر از یک ستاره، اما هدفِ اول و نهاییِ شاگردانِ کریس کولمن هم رساندنِ توپ به بیل در مرکزِ خطِ دفاعیِ حریف است.
بیل در پیروزیِ 2-1 تیمش مقابلِ اسلوواکی خیلی خوب بازی نکرد، چون در پستی که معمولا برایِ ولز بازی می‌کند، یعنی شماره‌یِ 10، قرار نداشت و نقشِ مهاجم را به خودش گرفته بود. گرت بیل مهاجم نیست. خیلی‌ها بحث می‌کنند که او شماره‌یِ 10 هم نیست. اما برعکسِ کریس رونالدو، بیل علاقه‌یِ زیادی به داشتنِ نقشی مرکزی و آزاد پشتِ باکسِ حریفان دارد. وقتی کارلو آنچلوتی مربیِ رئال مادرید بود بیل از طریقِ ایجنتش به فلورنتینو پرز اعلام کرد از بازی در بالِ راست راضی نیست و ترجیح می‌دهد در میانه‌یِ زمین بازی کند. اما آنچلوتی که در سیستمِ 2-4-4 و 3-3-4 اش جایی برایِ شماره‌یِ 10 نداشت این درخواست را نپذیرفت و استدلال کرد برایِ بازی گرفتن از بیل پشتِ مهاجم باید پستِ خیلی از بازیکنانش را تغییر دهد.
بعد از آمدنِ رافا بنیتز، پرز ازش خواست بیل را به مرکز منتقل کند و بنیتز هم چاره‌ای جز قبول کردن نداشت. برایِ همین بود که اوایلِ فصلِ پیش گرت بیل را معمولا در رئال به عنوانِ هافبکِ شماره‌یِ 10 می‌دیدم. در ولز هم کریس کولمن با کمالِ میل از بیل در این پست استفاده می‌کند. تنها دلیلی که مقابلِ اسلوواکی بیل به مهاجم تبدیل شده بود مصدومیتِ هال رابسون-کانو بود که نمی‌توانست از ابتدا و 90 دقیقه بازی کند. اما بعد از ورودِ او به زمین بیل به پستِ همیشگی‌اش در تیم ملی بازگشت و رابسون-کانو هم گلِ پیرزی را زد.
نکته‌یِ جالب در مورد سیستمِ 1-1-5-3 ولز، سیستمی که در جریانِ بازی با بالا رفتنِ آرون رمزی قابلیتِ تبدیل به 1-2-4-3 را دارد، نوعِ استفاده و وظیفه‌یِ رابسون-کانو است. پستِ طبیعیِ رابسون-کانو بازی به عنوانِ یک وینگرِ سرعتی است. رابسون-کانو قدرتِ تمام‌کنندگیِ بالایی هم ندارد، حقیقتی که از ضربه‌اش به توپ که منجر به گلِ دوم ولز شد کاملا مشخص بود. اما کاری که کولمن از رابسون-کانو می‌خواهد باز کردنِ دو مدافعِ مرکزیِ حریف و فاصله انداختن بینشان و ایجادِ فضایِ باز برایِ بیل است، کاری که او امروز بینِ گری کیهیل و کریس اسمالینگ انجام خواهد داد. اینجاست که جدالِ تاکتیکیِ هاجسون و کولمن شکل می‌گیرد. بهترین بخشِ بازیِ انگلیس مقابلِ روسیه بالا رفتنِ فول‌بک‌هایش، دنی رز و کایل واکر بود. اما  اگر دو مدافعِ تاتنهام در بازیِ امروز هم اجازه‌یِ نفوذِ دائم و بالا بازی کردن داشته باشند، کیهیل و اسمالینگ و اریک دایر را با بیل و رابسون-کانو تنها خواهند گذاشت. درسته که دایر هافبک دفاعیِ بسیار خوبی است، اما اگر رونی و علی هم بالا بروند، در جدال‌هایِ تک به تک مقابلِ بیل دچار مشکل خواهد شد. در ضمن اضافه شدنِ رمزی که او هم مثلِ بیل دوست دارد بینِ خطوط بازی کند برتریِ عددی را هم به ولز خواهد داد. پس تصمیمِ هاجسون چه خواهد بود؟ هاجسون یا باید یک هافبکِ دفاعی کنارِ دایر قرار دهد، از یکی از فول‌بک‌هایش بخواهد که به دو مدافعِ میانی نزدیک بازی کند. سرعتِ بالایِ ولز در ضد حمله‌ها این اجازه را به انگلیسِ در حالِ حمله نمی‌دهد که برایِ دفاعِ به فرمِ 1-4-1-4 باز گردد.
البته برنامه‌ریزی برایِ مهارِ بیل یک بحث است و عملی کردنِ آن در زمین بحثی دیگر. این برنامه از سویِ هاجسون دقیقا چه خواهد بود؟
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-16 00:34:45
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر