فهرست
یادداشت: سمپاتی با غولی در گرگ و میش
یادداشت: سمپاتی با غولی در گرگ و میش

یادداشت: سمپاتی با غولی در گرگ و میش

کریس جونز
 
«اونا امشب خیلی خوش‌شانس بودن و یجوری داشتن خوشحالی میکردن انگار قهرمانِ یورو شدن. باور نکردنی بود. این ذهنیتِ پایینِ اونا را نشون میده، تیمی که فوتبال بازی نمیکنه و فقط و فقط و فقط دفاع میکنه. اونا تو یورو هیچ چیزی نمیشن.» کریستیانو رونالدو این جملات را به انگلیسی گفت، بعد از اینکه جملاتی مشابه به پرتغالی گفته بود. و به محض تمام شدنِ حرف‌هایش داستان‌ها شروع شد. سیلِ عظیمی از مطبوعات از بی‌احترامیِ رونالدو و از پرستیژ نداشتنش نوشتند. حالا بهترین فرصت بود که قضاتِ شخصیتِ رونالدو کارشان را شروع کنند و ببینند امروز هوسِ دیدن کدام یک از گناهانش را دارند. اما من چیزی متفاوت دیدم.
برایِ درکِ این لحظه باید اول میکسد زون را بشناسید. میکسد زون مسیری بینِ رختکن و اتوبوسِ تیم‌هاست که بازیکنان بعد از بازی باید آن را طی کنند. این هزارتو با فنسی کوتاه از ژورنالیست‌ها جدا شده و برایِ همین همیشه دیالوگ‌هایی در آن شکل می‌گیرد. برخی از بازیکنان با سرعت سرشان را پایین می‌اندازند و به اوتوبوس پناه می‌برند، کاری که پپه بعد از بازی مقابلِ ایسلند کرد. برخی دیگر، معمولا برنده‌ها، وقت برایِ گفتگو با ژرونالیست‌ها می‌گذارند (در این زمینه کری آرناسون، بازیکنِ ایسلند فکر می‌کنم رکوردِ بیشترین حرف زدن در میکسد زون را به نامِ خودش ثبت کرد، وقتی در واکنش به حرف‌هایِ رونالدو، در حالیکه لب‌هایش از بالا رفتنِ آدرنالین می‌لرزید گفت: «رونالدو فوتبالیستِ بزرگیه، اما آدمِ دلپذیری نیست) و برخی دیگر، مثلِ دیوید جیمز و طرحی که در جامِ جهانیِ 2010 برایِ زیر آب زدنِ رابرت گرین داشت و موفق هم شد، از میکسد زون برایِ رسیدن به اهدافِ شخصی‌شان استفاده می‌کنند.
به نظرِ من کاری که رونالدو کرد هم استفاده از میکسد زون برایِ رسیدن به هدفش بود، هدفی که البته نه انتقاد از هم‌تیمی‌هایش و نه حتی کوچک شماردنِ ایسلندی‌ها بود. رونالدو با خودِ درونش را هدف گرفته بود. رونالدو 90 دقیقه توسط بازیکنانی با سطحِ پایین‌تر از کشوری با سطحِ فوتبالیِ پایین‌تر مهار شده بود و فرصت‌هایی که معمولا به دست می‌آورد ازش گرفته شده بود. گاهی بزرگ‌ترین اگوها هستند که راحت‌تر از همه می‌شکنند و زجر می‌کشند.
جنسِ غرورِ رونالدو با جنسِ غرورِ زلاتان، که واقعا چیزی غیر از کمدی نیست، تفاوت دارد. غرورِ رونالدو واقعی‌تر به نظر می‌رسد و انگار محصول نسل‌ها بوروکرات‌هایِ خستگی ناپذیر و کسالت‌بار است. بله، واقعا خنده‌دار است که رونالدو خوشحالیِ ایسلندی‌ها را به بادِ انتقاد بگیرد، بازیکنی که هر گلی برایِ رئال می‌زند، مقابلِ هر حریفی که باشد، جوری بالا و پایین می‌پرد که انگار جشنِ ملی است. اما رونالدو در این شب از جایی حرف می‌زد که شاید برایِ ما که توانایی‌هایی مثلِ او نداریم قابلِ درک نباشد. شاید ما درک نکنیم که بازیکن و آدمی مثلِ رونالدو اصلا چرا باید ناراحت شود. اما به نظرم وقتی رونالدو حتی اندکی از سطحِ عالیِ خودش کمتر بازی می‌کند زجر می‌کشد، واقعا زجر می‌کشد.
کریستیانو رونالدو 31 ساله است و دورانِ فوتبالِ ملی‌اش رو به پایان و همچنان بدونِ افتخار. این فشارِ وحشتناکی است که او حس می‌کند و دنبالِ پایان دادن به بهش است. مثلِ هر آدمِ بزرگِ دیگری وقتی در لحظه‌یِ نهایی است و شک و تردید برش می‌دارد، شک و تردیدی که از هیچ جا نه بلکه ایسلند به رویش سرازیر می‌شود، گیر می‌افتد. حرف‌هایِ رونالدو در میکسد زون برایِ فرار از این دامِ خود تردیدی بود.
امشب وقتی پرتغال مقابلِ اتریش به زمین می‌رود خواهیم دید که آیا این استراتژی از سویِ رونالدو جواب داده است یا نه. اما در هر صورت شاید باید کمی با او سمپاتی داشته باشیم، جوری که باید با تمامِ غول‌هایی که در حالِ سقوط هستند و راهی دیگر در پیش ندارند همدردی کنیم.  
  ۱  
آی اسپورت
2016-06-17 22:42:13
نظر دهید
۱ نظر
-
شنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۵، ۰۰:۰۹
خوب بود
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر