فهرست
یادداشت: برادرانِ ولزی؛ بیل و گانتر
یادداشت: برادرانِ ولزی؛ بیل و گانتر

یادداشت: برادرانِ ولزی؛ بیل و گانتر

گابریله مارکوتی
 
گرت بیل و کریس گانتر به فاصله‌یِ 5 روز و در 15 مایلی هم در سالِ 1989 متولد شدند. بیل اولین بازیش برایِ تیمِ اولِ ساوتهمپتون را در آوریلِ 2006 تجربه کرد. گانتر 4 ماه بعد برایِ کاردیف، برایِ اولین بار به زمین رفت. بیل در تابستانِ 2007 راهیِ تاتنهام هاتسپرز شد و گانتر 6 ماه بعد راهِ وایت هارت لین را پیش گرفت. دو پسرکِ ولزی که در دفاعِ راست و چپِ تاتنهام بازی می‌کردند آماده بودند تا فصلِ مشترکی با هم بنویسند، اما فوتبال، مثلِ زندگی، همیشه فیلمنامه‌ای سر راست ندارد.
در ابتدایِ حضور در تاتنهام زندگی برایِ هیچکدام از بیل و گانتر آسان نبود. بیل مدام با مصدومیت درگیر بود و در دو فصلِ اول تنها 24 بار برایِ تاتنهام بازی کرد، بازی‌هایی که هیچکدامشان با پیروزیِ تیمش همراه نبود. وضعیتِ گانتر بدتر بود و چون زمانِ بازی در تیمِ اول بهش نمی‌رسید مجبور شد به صورتِ قرضی به ناتینگهام فارست برود و بعد قراردادش با این تیم را دائمی کند.
بعد از این دوران، گرت بیل روز به روز پیشرفت، از دفاعِ چپ به بالِ چپ و از بالِ چپ به عنوانِ خطرناک‌ترین مهره‌یِ هجومیِ لیگِ برتر تبدیل شد، به عنوانِ گرانقیمت‌ترین بازیکنِ جهان راهیِ رئال مادرید شد و دو چمپیونز لیگ برد. گانتر هم از فارست به ردینگ رفت و موفق شد جایِ ثابتی در سطحِ دومِ فوتبالِ انگلیس برایِ خودش دست و پا کند. اما امشب، وقتی بیل و گانتر زیرِ پرچمِ اژدهایِ ولز، تحتِ رهبریِ کریس کولمن، مقابلِ روسیه قرار می‌گیرند، هیچ تفاوتی بینشان نیست. بیل و گانتر امشب به 10 سال پیش بازمی‌گردند.
در موردِ ولزی که کریس کولمن ساخته می‌گویند تیمی شبیهِ تیم‌هایِ باشگاهی است، تیمی مثلِ یک خانواده، جایی که ممکن است یک برادر وکیل یا استادِ دانشگاه شده باشد و دیگری در سوپر مارکت یا بار کار کند، اما در پایانِ روز، برادرند و برابر. وقتی مربیان حرف از برابریِ بازیکنان می‌زنند معمولا دروغ می‌گویند. فوق‌ستاره‌هایِ کمی در جهانِ فوتبال هستند. اما بازیکنانِ متوسط فراوان و قابلِ جایگزینی. در موردِ ولز ولی اصلِ دیگری صادق است. کولمن این اصل را خیلی خوب می‌داند چون خودش بخشی از ولزی بود که هم رایان گیگز داشت و هم بازیکنی مثلِ کارل رابینسون. قصدِ بی احترامی نیست، اما سطحِ بازیِ رابینسون فرسنگ‌ها با ستاره‌یِ منچستر یونایتد فاصله داشت. با این حال او تنها 5 بازیِ ملی کمتر از گیگز دارد. این خاصیتِ سرزمین‌هایِ کوچکی مثلِ ولز است. بازیکنانی که به سطحی استاندارد برسند، سال‌ها در تیم ملی کنارِ هم بازی می‌کنند و این حسِ نزدیکی و خانوادگی از همین جا می‌آید. برایِ همین وقتی کولمن به کریس گانتر و وین هنسی و جیز چستر می‌گوید برایِ تیم چقدر اهمیت دارند، دروغ نمی‌گوید.
گرت بیل معمولا در رئال مادرید کنارِ کریم بنزما و کریستیانو رونالدو بازی می‌کند. اما زوج‌هایِ او در خطِ حمله‌یِ ولز در دو بازیِ اولِ یورو 2016 هال رابسون-کانو (که فصلِ قبل 3 گل برایِ ردینگ زد و قراردادش تمدید نشد و در حالِ حاضر بدونِ باشگاه است) و جانی ویلیامز (که بعد از اینکه در فارست و پالاس بهش بازی نرسید راهیِ ام.کی دانز شد و از آوریلِ 2014 بدین سو هرگز یک 90 دقیقه کامل بازی نکرده است) بودند. با این حال رابسون-کانو و ویلیامز در نگاهِ بیل همبازی نیستند، بلکه برادرند. این قلب و روحِ ولزی است که کریس کولمن ساخته است.
گانتر و بیل حالا در دو سطحِ کاملا متفاوت بازی می‌کنند، اما امشب شانه به شانه‌یِ هم، برایِ اژدها می‌جنگند. این باشگاهِ آنهاست، این خانوادیشان است.
  ۱  
آی اسپورت
2016-06-20 01:02:11
نظر دهید
۱ نظر
هومن جعفری
دوشنبه ۳۱ خرداد ۱۳۹۵، ۰۲:۲۰
چقدر مطلب شیرینی بود. دمتون گرم بچه ها.ممنون. ترجمه یک دست بود و به روح مطلب ضربه ای نزد. خیلی مطلب لذتبخشی بود
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر