فهرست
یادداشت: نبوغِ فردی برایِ جبرانِ نظامِ دفاعی
یادداشت: نبوغِ فردی برایِ جبرانِ نظامِ دفاعی

یادداشت: نبوغِ فردی برایِ جبرانِ نظامِ دفاعی

تیم ویکری
 
هیچ بازیکنی در تاریخِ فوتبالِ آرژانتین به اندازه‌یِ لئو مسی گل نزده است. درسته که گابریل باتیستوتا با با 77 بازی به مرزِ 54 گلِ ملی رسید و مسی با 110 بازی، اما باتیگل یک مهاجمِ کلاسیکِ شماره‌یِ 9 بود، در حالیکه جوانبِ بازیِ مسی خیلی بیشتر از صرفا گل زدن است. پاسِ گلِ اول به گونزالو هیگوایین نمونه‌ای درجه یک از این ابعاد بود. پس دیگر وقتِ آن رسیده تا یکی از متداول‌ترین سوالاتِ فوتبالِ معاصر را کنار بگذاریم: «بالاخره کی مسی در آرژانتین مثلِ بارسلونا بازی خواهد کرد؟» شاید بهتر باشد این سوال را برعکس مطرح کنیم: «بالاخره کی همبازی‌هایِ مسی در آرژانتین به سطحِ همبازی‌هایش در بارسلونا نزدیک می‌شوند؟»
چنین قضاوتی در موردِ تیمی که دو سال پیش به فینالِ جامِ جهانی رسیده و سالِ پیش فقط در ضرباتِ پنالتی فینالِ کوپا امریکا را باخته کمی سخت‌گیرانه به نظر می‌رسد. آرژانتین قطعا قدرتِ این را دارد که آمریکا را شکست بدهد و فینال را هم فتح کند و به این دورانِ طولانیِ بدونِ افتخار پایان بدهد. با این وجود، و با تمامِ نبوغِ فردیِ شاگردانِ تاتا مارتینو، آرژانتین هنوز تیمِ کاملی نیست. نکته‌ای که در 15 دقیقه‌یِ پایانیِ بازیِ یک چهارم مقابلِ ونزوئلا کاملا مشخص بود؛ جایی که آرژانتین 4 موقعیتِ عالی برایِ گل زدن به حریف داد و رومرو مجبور به مهارِ یک ضربه‌یِ پنالتی شد. اشتباهاتِ فونس موری که در بازیِ اول مقابلِ شیلی هم آرژانتین را به دردسر انداخت، مقابلِ ونزوئلا هم تکرار شد و تک گلِ این تیم را به همراه داشت. دفاعِ آرژانتین در این بازی و کلِ تورنمنت در مجموع خیلی متکی به ماسچرانو بود و هر وقت او توپ را از دست می‌داد کاملا به هم می‌ریخت. این مشکلِ ساختاریِ آرژانتین است، مشکلی که البته با خطِ حمله‌یِ فوق‌العاده‌اش پوشیده مانده و ضرری قابلِ جبران به آلبیسلسته و امیدهایِ قهرمانی‌اش نزده است.
در بازیِ نیمه نهایی مقابلِ آمریکا به احتمالِ زیاد اریک لاملا که گلِ چهارمِ تیمش مقابلِ ونزوئلا را زد جانشینِ نیکو گایتانِ محروم می‌شود. آنخل دی ماریا هم شاید آمادگیِ بازی را پیدا کرده باشد. مصدومیت دی ماریا در بازیِ دوم، اتفاقی که برایِ سومین سالِ پیاپی برایش در پایانِ فصل و با پیراهنِ آرژانتین می‌افتد، نقطه‌یِ تاریکِ تورنمنت برایِ تیمِ تاتا مارتینو بود و سوالی دیگر را مطرح کرد. آیا آرژانتین می‌تواند ستاره‌هایش را در پایانِ فصولی طولانی و پرفشار سالم و سرِ حال برایِ تیم ملی حفظ کند؟ پاسخِ مارتینو به این سوال استفاده‌یِ اقتصادی از مسی و در نظر گرفتنش به عنوانِ راهِ حلِ آخر بود. البته تیمی که هیگوایین و آگوئرو را در اوج دارد، می‌تواند با خیالِ راحت یکی را رویِ نیمکت داشته باشد و دیگری را در زمین. این نعمتِ داشتنِ پر ستاره‌ترین تیم ملیِ حالِ حاضرِ فوتبالِ جهان است.
با در نظر گرفتنِ ستاره‌هایِ آرژانتین و نمایششان تا اینجایِ کوپا، شاید تنها شانسِ یورگن کلینزمن و شاگردانش برایِ رسیدن به فینالِ نیوجرزی، گرمایِ هیوستون و خستگیِ حریف از یک روز کمتر استفاده کردن باشد. غیر از این بعید است هیچ عاملی مانع از سومین فینالِ آرژانتین در سه سالِ اخیر شود.
 
     
آی اسپورت
2016-06-21 01:29:34
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر