فهرست
یادداشت: خطرِ رونالدویِ زخمی برایِ مجارستان
یادداشت: خطرِ رونالدویِ زخمی برایِ مجارستان

یادداشت: خطرِ رونالدویِ زخمی برایِ مجارستان

ایان مک‌اینتاش
 
جام ملت‌هایِ اروپا هنوز در مراحلِ اولیه‌اش است، اما یکی از تصاویری که قطعا از این دوره باقی خواهد ماند، لبخندِ تلخِ کریستیانو رونالدو بود، لبخندی که انگار بازیگری در "نمایشِ ترومن" می‌زند وقتی می‌فهمد تهیه‌کننده‌یِ برنامه تغییر کرده و تهیه‌کننده‌یِ جدید ازش متنفر است. رونالدو بعد از تساویِ تیمش مقابلِ ایسلند این تیم را تحقیر کرد و کارمایِ فوتبالی، چیزی که باید حداقل تا حالا بهش اعتقاد آورده بود، در بازیِ بعدی سراغش آمد. ستاره‌یِ پرتغال شوت پشتِ شوت و ایستگاهی پشتِ ایستگاهی به دروازه‌یِ اتریش زد، اما بعد از اینکه هیچکدام نتیجه نداد و وقتی به نظر می‌رسید شرایط بدتر از این نمی‌شود، یک پنالتی‌ هم از دست داد.
تمامِ این اتفاقات باعث شده تا حالا خیلی کارِ رونالدو به عنوانِ یک بازیکنِ درجه یک را تمام شده بدانند. اما هیچ چیز خطرناک‌تر از یک درنده‌یِ زخمی نیست، و زخمی که در دو بازیِ اول به غرورِ رونالدو خورده کشنده بوده است. رونالدو همیشه جوری بازی می‌کند انگار بزرگترین بازیکنِ تاریخِ فوتبال است. این رویکرد و روحیه، کنارِ تلاشی که در تمامِ این سال‌ها کرده قطعا او را حداقل در فهرستِ 10 بازیکنِ برتر تاریخ قرار می‌دهد. اما باوری که رونالدو به خودش دارد، که بزرگترین نقطه‌یِ قوتش است، امشب را شبی سخت برایِ مجارهایِ شگفتی‌آفرین خواهد کرد.
در میانِ این همه هیاهو دور و برِ رونالدو، ایجنتش، ژورژ مندس هم وارد شده و اعلام کرده او بزرگترین ورزشکارِ تاریخ است. کار به جایی کشیده که حتی شک و تردید درباره‌یِ داستانِ سلفی بعد از بازی مقابلِ اتریش هم رنگِ جدیدی گرفته و صحبت از این می‌شود که این نمایشی از پیش کارگردانی شده توسطِ مندس بوده است. اما مسئله‌یِ مهمتر اینجاست که وقتی پرتغال خوب بازی نمی‌کند، که معمولا اینطور است، رونالدو وظیفه‌یِ خودش می‌داند که یک‌تنه تیمش را نجات دهد. حرفی که رونالدو درباره‌یِ لزومِ داشتنِ بازیکنانِ بیشتری مثلِ او در ترکیبِ پرتغال زد هم از همینجا می‌آید. برایِ همین رونالدو بیشتر از توانش می‌دود و تلاش می‌کند. نکته‌ای که نهایتا به ضررش می‌شود.
یکی از مدهایِ دنیایِ فوتبال در حالِ حاضر نفرت از رونالدو است. با اینکه تیمِ تبلیغاتیِ او مدام چهره‌ای خیرخواه ازش به تصویر می‌کشد و خیلی از همبازی‌هایش هم از او به عنوانِ شخصیتی دوست داشتنی یاد کرده‌اند، اما رفتارِ خودش در زمین و خارج از آن همچنان به تصویرش ضربه می‌زند. همین داستانِ کوچک شماردنِ ایسلند، از بازیکنی که خودش گلِ چهارم و بی معنیِ فینالِ چمپیونز لیگ را جوری جشن می‌گیرد که انگار کره‌یِ زمین را نجات داده، آخرین حرکتِ منفی رونالدو بود که هیزمِ بیشتری در آتشِ مخالفینش ریخت. البته اینکه رونالدو چه رفتاری دارد کاملا به خودش مربوط است. رونالدو به قدری ثروت و افتخار و ماشین‌هایِ اسپورت دارد که احتمالا برایش اهمیتی ندارد کسی درباره‌اش چه فکری می‌کند. اما حمله‌یِ مجازی‌ای که بعد از بازی با ایسلند به او شد واقعا بی‌سابقه بود.
با تمامِ این حرف‌ها، اگر به نظرتان دورانِ درخششِ رونالدو به پایان رسیده، عجله کنید. درسته رونالدو هنوز در یورو 2016 گل نزده، اما مدام موقعیت ساخته و تا یک قدمیِ گل زدن پیش رفته است. سنِ رونالدو بالا رفته، خستگی بعد از یک فصلِ طولانی در ساق‌ها و نگاهش دیده می‌شود و بازیکنانی اطرافش هستند که شاید کیفیتِ لازم برایِ کمک بهش را ندارند. اما او هنوز رونالدو است و این خطری بزرگ برایِ مجارستان، تیمِ شگفتی‌سازِ امسال است.
 
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-22 00:11:57
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر