فهرست
یادداشت: تصمیمِ درستِ کونته برایِ بازی با تیمِ دومش
یادداشت: تصمیمِ درستِ کونته برایِ بازی با تیمِ دومش

یادداشت: تصمیمِ درستِ کونته برایِ بازی با تیمِ دومش

گابریله مارکوتی
 
صعودِ ایتالیا به دورِ بعد به عنوانِ تیمِ اولِ گروه قطعی است. بنابراین کاملا منطقی است که آنتونیو کونته از بازیکنانِ یک اخطاره‌اش استفاده نکند. این بازیکنان بوفون، کیلینی، بونوچی، دروسی و ادر هستند. در ضمن کاندروا هم با مصدومیتی جزئی درگیر است و احتمالا قادر به بازی نخواهد بود، و اگر بود هم کونته ریسکش را نمی‌پذیرفت. پس این شد شش تغییر.
در خطِ حمله هم از آنجایی که کونته به زوج‌هایِ هجومی اعتقاد دارد، با نیمکت‌نشینیِ ادر، گراتزیانو پله هم استراحت خواهد کرد تا زوجِ ایموبیله و زازا از ابتدا به زمین بروند. در خطِ میانی هم جاکرینی و پارولو بعد از 180 دقیقه بازی، آن هم در سبکِ فوتبالِ کونته‌ای، قطعا از استراحت استقبال می‌کنند. در نظر بگیرید که با وجودِ میانگینِ سنیِ بالا، ایتالیا جزو تیم‌هایی بوده که در دو بازیِ اول بیشتر از بقیه دویده است.
اما این تغییرات چه تاثیری خواهند داشت؟ در درجه‌یِ اول میتوانیم نارضایتیِ سوئدی‌ها را تصور کنیم که مجبورند مقابلِ تیمِ کامل و پرانگیزه‌یِ بلژیک بازی کنند، در حالیکه ایرلند مقابلِ تیمِ دومِ ایتالیا به زمین می‌رود. این را هم بگذارید به حسابِ کارمایِ سالِ 2004. اما سوالِ اصلی این است که این تغییرات چقدر رویِ عملکردِ تیمِ کونته تاثیر می‌گذارد تا چه حد آن‌ها را تضعیف می‌کند؟ شاید خیلی نه.
به جز خطِ دفاعی، با تمامِ احترام نسبت به سیریگو و اوگبونا و دارمیان، این سه بازیکن در سطحی کاملا پایین‌تر از بوفون و کیلینی و بونوچی هستند، در مناطقِ دیگر به لحاظِ کیفی اتفاقِ بزرگی نمی‌افتد. این یکی از نکاتِ خاصِ تیمِ کونته است. شش نفرِ جلویِ زمین هیچکدام ستاره نیستند و برایِ همین بازیکنی که جایشان را هم می‌گیرد، به لحاظِ کیفی تفاوتِ زیادی با آن‌ها ندارد. فاصله جوری نیست که مثلا اسکار جانشینِ نیمار شود یا رافا سیلوا به جایِ رونالدو به بازی بیاد. تازه از منظری دیگر تیمِ دومِ ایتالیا می‌تواند خیلی با انگیزه‌تر از تیمِ اولش در این بازی دارد. و نکته‌یِ اصلی این است که کونته اصلا به چیزی به عنوانِ تیمِ اول و دوم در ایتالیا اعتقاد ندارد. به جز دروازه‌بان و سه مدافعِ میانی، هیچ بازیکنِ دیگری قبل از شروعِ تورنمنت جایِ ثابتی در ترکیبِ اصلی نداشت. اگر برناردسکی و الشراوی امشب به زمین بروند حتی باعثِ بالا رفتنِ قدرتِ ایتالیا در بعدِ هجومی هم می‌شوند.
تغییراتِ زیاد در ترکیبِ ایتالیا از منظرِ مارتین اونیل هم می‌تواند دردسرساز باشد، چون شناختِ کمتری از حریفش خواهد داشت. اما وجهِ منفی این همه تغییر از دست دادنِ فرصتی دیگر برایِ هماهنگیِ بازیکنان با هم است. جدا از بوفون و بارتزالی و بونوچی و کیلینی، بقیه‌یِ تیم می‌توانست از بازی مقابلِ ایرلند به عنوانِ فرصتی دیگر برایِ تیم‌تر شدن استفاده کند. نکته‌یِ دیگر از دست رفتنِ ریتمِ تیم است. اگر ایتالیا مقابلِ ایرلند شکستی سنگین بخورد آیا این نتیجه تاثیری بر عملکردشان در دورِ بعد خواهد داشت؟ شاید نه. ریتمِ تیم‌ها با پیروزی‌ها و نتایجِ خوبِ پشتِ سرِ هم جزو آن مواردی در ورزش است که خیلی در موردش حرف زده می‌شود اما هیچکس دقیقا نمی‌داند چیست و وجودش قابلِ اندازه‌گیری و حتی اثبات نیست. فراتر از آن، حتی اگر ایتالیا امشب به ایرلند ببازد، اکثرِ بازیکنانی که در این شکست حضور داشتند، در بازیِ بعدی روی نیمکت خواهند نشست. به علاوه ایتالیا تیمی نیست که برایِ خوب بازی کردن باید حسِ خوبی نسبت به خودش داشته باشد و خودش را برتر بداند. فراموش نکنیم وقتی شاگردانِ کونته پا به این تورنمنت گذاشتند هیچکس، و شاید حتی خودشان هم امیدی بهشان نداشت.
وقتی تمامِ این جوانب را کنارِ هم قرار می‌دهیم و بررسی می‌کنیم به این نتیجه می‌رسیم که تصمیمِ کونته برایِ استفاده از دیگر بازیکنانش در بازیِ امشب کاملا درست است و اگر کاری غیر این بکند باید دلیلش را ازش پرسید.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-22 01:18:35
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر