فهرست
استاتوس: صبحِ ما آرژانتینی‌ها!
استاتوس: صبحِ ما آرژانتینی‌ها!

استاتوس: صبحِ ما آرژانتینی‌ها!

آی اسپورت- باز نگه داشتن چشم‌ها تا ساعتِ پنج و نیم صبح، نقشه مشترک بیشتر هواداران تیم ملی فوتبال آرژانتین در ایران، قبل از بازی حساس با تیم ملی آمریکاست. هفده سال و یک روز بعد از تقابل تاریخی ایران و آمریکا، حالا آرژانتینی‌ها در یکی از حساس‌ترین بازی‌های تاریخ‌شان در کوپا، باید روبروی آمریکای میزبان قرار بگیرند. روبروی تیم حریصِ  جاه طلب یورگن کلینزمن. ماموریت بیداری تا ساعتِ 5 صبح، آنقدرها هم که به نظر می‌رسد ساده نیست. تا ساعتِ 1:15، فوتبال درجریان است. از برد بزرگ کرواسی برابر اسپانیا تا طوفان ترک‌ها در برابر چک و زنده‌ماندن امیدهای آردا توران و رفقا برای بقا در جام. بعد، درست مثل همیشه تماس‌های کاری نیمه‌شب برای برنامه فردا و بعد، تماشای فیلمی از سینمای برزیل. فیلمِ عجیبی به نام «مادر دوم» که در فرم و محتوا، جذاب و غافلگیرکننده است. رقبای برزیلی‌مان این روزها در فوتبال، فاجعه هستند اما سینمایی دوست‌داشتنی دارند که به سادگی فوتبال‌شان، حذف‌شدنی نیست. بعد از تماشای همه بازیگوشی‌های دوربینِ مادر دوم، فقط سه دقیقه به شروع مسابقه باقی مانده است که شبکه ورزش مسابقه‌های موتورسواری نمایشی را روی آنتن برده و بعید نیست با توجه به شکایت شبکه قطری، این وضعیت ادامه پیدا کنه اما درست دو دقیقه و سی ثانیه بعد، تصویر کاپیتان مسی روی صحنه تلویزیون است که برای شروع بازی با آمریکا آماده می‌شود. باید ممنون باشیم که لئو در این نقطه از دنیا متولد شده، باید ظاهر متفاوت و انگیزه‌های جدیدش را ستایش کنیم، باید باور کنیم که پسربچه، واقعا بزرگ شده و بر خلاف اظهارات مارادونا، یک کاپیتان واقعی است. آرژانتین تاتا، اجازه نمی‌دهد که اضطراب داشته باشیم. آن‌ها خیلی زود به گل اول می‌رسند. پوچو لاوتزی. حالا دیگر دعوت او به تیم ملی عجیب به نظر نمی‌رسد. حالا دیگر می‌شود فهمید که غذای چینی آنقدرها هم که می‌گویند افتضاح نیست. هر چند که کمی دیرتر، لاوتزی با یک استپ خودش را به تابلوهای تبلیغاتی می‌کوبد و تا آستانه مرگ می‌رود! دوربین‌ها تصویر او را به صورت وارونه شکار کرده‌اند. در نمایی که شبیه شخصیت مرد فیلمِ صفی یزدانیان است. در این لحظه به کلمه‌ای فکر می‌کنیم که همین کاراکتر می‌گفت:«می‌ارزید». البته که می‌ارزید. بیدار ماندن ما و استپ کردن لاوتزی. گل دوم با ایستگاهی ماهرانه مسی به دست می‌آید و دو گل دیگر هم در راه است تا نفسِ راحت. و تو چه می‌دانی نفس راحت چیست؟ از این لحظه به بعد، فقط به فینال فکر می‌کنیم. به اینکه نباید برای سومین بار متوالی در آخرین بازی یک تورنمنت شکست بخوریم. به اینکه این بار جام باید با دست‌های مسیحِ شماره 10 بالا برود. شکست دادن رویای آمریکایی، وظیفه جهان سومیِ ماست در صبح رویایی‌مان. ما که ساعت 7 صبح در بوینس آیرس به خواب می‌رویم و 5 ساعت بعد در ایران بیدار می‌شویم! 

محمدحسین عباسی 
کدخبر:9405
  ۲  
آی اسپورت
2016-06-22 13:37:18
نظر دهید
۲ نظر
-
چهارشنبه ۲ تير ۱۳۹۵، ۱۵:۰۲
ولی 18 سال پیش بود نه 17 سال
بهزاد
چهارشنبه ۲ تير ۱۳۹۵، ۱۷:۵۹
دقیقا یادمه 6 ساله بودم که جام جهانی 90 بود با آدامسایی که عکس مارادونا و رود گولیت و پیتر شیلتون بود همه پولمونو میدادیم آدامس میخریدیم به عشق عکس دیگوی بزرگ از اون روز تیمی غیر از آلبی سلسته تو قلبم نیست حتی زمانی که اورتگا و کرسپو سر پنالتی جلو بازی سوئد تو 2002 دعوا میکردن و بعد هم حذف شد عاشقش بودم ، من عاشق آرژانتین بدون مسی هم بودم چه برسه این آرژانتین که خدای فوتبالو داره و انقدر خوب بازی میکنه که 6 صبح جلو تلویزیون از خوشحالی اشکم دربیاد . عاشقتم آرژانتین ، زنده ام که قهرمانیتو تو جام جهانی ببینم .
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر