فهرست
یادداشت: طرحِ پنهانِ کونته
یادداشت: طرحِ پنهانِ کونته

یادداشت: طرحِ پنهانِ کونته

جاناتان ویلسون
 
آنتونیو کونته آدمی بسیار دقیق و وسواسی، شاید حتی پارانوید، است و فقط به هسته‌یِ مرکزی کمک‌هایش اجازه می‌دهد تمامِ تمریناتش را با بازیکنان را تماشا کنند. هوشِ تاکتیکیِ کونته مهمترین نقطه‌یِ قدرتِ ایتالیایی است که از نظرِ مهره ضیعف‌ترینِ تیمش در چند دهه‌یِ اخیر است. کونته برایِ اسپانیا طرحِ پنهان و خاصی دارد و همین باعثِ نگرانی ویسنته دل بوسکه و لا روخا شده است.
حسِ اسپانیایی‌ها نسبت به ایتالیایی‌ها سالِ 2008 و در آغازِ حکومتشان بر فوتبالِ جهان حالتی پارادوکسیکال داشت. مهمترین بازیِ اسپانیا در راهِ قهرمانیِ یورو 2008 دقیقا بازی‌ای بود که اصلا در آن خوب نبودند، مقابلِ ایتالیا در یک چهارم نهایی. اسپانیا با نمایشی متوسط در ضرباتِ پنالتی ایتالیا را شکست داد و به نیمه نهایی رسید و در این راه کاری کرد که تخصصِ حریفِ قدیمی بود: بد بازی کردن و نتیجه گرفتن.
تیترِ روزنامه‌هایِ اسپانیا فردایِ این پیروزی به خوبی نشان از اهمیتِ تاریخی‌اش برایِ لا روخا می‌داد. ال پاییس نوشت: «اسپانیا بر ارواحِ گذشته غلبه کرد»، ال موندو دپورتیو نوشت: «کاسیاس طلسم را شکست» و ال موندو نوشت: «آدیوس طلسمِ لعنتی! آدیوس!» ارزشِ این پیروزی از نظرِ روانی برایِ اسپانیا خیلی مهم بود، چون در سه جدالِ پیشین دو تیم در تورنمنت‌هایِ بزرگ همیشه شکست خورده بودند.
اما این دستِ بالایِ ایتالیا نسبت به اسپانیا از جامِ جهانیِ 94 بدین سو از بین رفت. بعد از شکست در آمریکا، دو تیم 11 بار مقابلِ هم قرار گرفتند و اسپانیا تنها در یک بازیِ دوستانه سالِ 2011 به ایتالیا باخت. دو تیم در دورِ گروهیِ یورو 2012 به تساوی رسیدند و بعد در فینال اسپانیا با 4 گل پیروز شد.
با این وجود دل بوسکه اعتراف می‌کند تیمش در مسیری که دوست داشتند قرار ندارد. شکست مقابلِ کرواسی البته نباید چندان برایِ او نگران‌کننده باشد. اگر راموس پنالتی‌اش را گل می‌کرد کار تمام بود و اصلا اسپانیا در شرایطی رویِ ضد حمله گل خورد که نیازی به حمله کردن و پیروزی برایِ اول شدن در گروه نداشت. بعید است تیمِ دل بوسکه در دورِ حذفی اینطور سر به هوا بازی کند. در ضمن با بازی کردنِ نولیتو در بالِ چپ و هماهنگی‌اش با آلوارو موراتا، اسپانیا بازهم به بازیِ روانش بازگشته. درسته این تیم دیگر آن ماشینِ پاسِ چهار سال پیش نیست، اما پیروزی‌شان مقابلِ ترکیه نشان از قدرتِ بالایشان داد.
در نقطه‌یِ مقابل ایتالیایی قرار دارد که از نظرِ نظمِ تاکتیکی بهترین تیمِ تورنمنت بوده است. کونته بینِ تمامِ مربیانِ یورو تنها مربی‌ایست که نسبت به تیمش رویکردی مثلِ یک تیمِ باشگاهی دارد. تعجبی هم ندارد چون او ایتالیا را بر پایه‌یِ یوونتوسی که خودش ساخته بود بنا کرده است. بونوچی و بارتزالی و کیلینی و پشتِ سرشان بوفون پایه‌هایِ ثابتِ تیم هستند و بقیه‌یِ بازیکنان قابلِ تغییر.
کونته مقابلِ بلژیک از کاندروا و دارمیان به عنوانِ دو وینگ بکِ هجومی با عرضِ بسیار زیاد استفاده کرد. دلیلِ این تصمیم بازی کردنِ ورتونگن و سیمان در نقشِ فول‌بک‌هایِ بلژیک بود که چون اصولا مدافعینی مرکزی هستند خیلی در بعدِ هجومی نمی‌توانستند ضعفِ اصلیِ دفاعِ سه نفره را عیان کنند و در ضمن عادت نداشتند مدام با بازیکنانِ مقابل در کناره‌ها کورس بگذارند. این طرحِ کونته تا درجه‌یِ بالایی نتیجه داد. البته ایتالیا در این بازی در خطِ دفاعی تحتِ فشارِ بالایی هم قرار گرفت و چهار اخطاری که بازیکنانش گرفتند نشان داد آنقدر هم که از آن به عنوانِ شاهکارِ دفاعی حرف زدند، درست نبوده.
مقابلِ سوئد شرایط متفاوت بود. سیستمِ 2-4-4 سوئد نسبت به 3-3-4 بلژیک عرضِ بیشتری داشت و همین باعث شد تا کونته دارمیان را کنار بگذارد و از فلورنتزی به عنوانِ مهره‌ای جنگنده‌تر استفاده کند. در این بازی بود که ضعفِ خلاقیت در میانه‌یِ زمینِ ایتالیا، با اینکه معمولا برتریِ عددی داشت دیده شد. شکستِ 1-0 مقابلِ ایرلند هم با توجه به اینکه اول شدنِ ایتالیا قطعی بود اهمیتِ چندانی نداشت.
در بازیِ امشب یک بار دیگر باید شاهد جدال در بال‌ها باشیم، با توجه به حضورِ نولیتو و داوید سیلوا و اینکه فول‌بک‌هایِ اسپانیا خیلی هجومی هستند، وینگ‌بک‌هایِ ایتالیا ممکن است خودشان را در شرایطِ دو به یک ببینند. اما دفاعِ عمیقِ احتمالیِ ایتالیا این مشکل را برایشان حل خواهد کرد. انتظاری که از این بازی داریم مالیکتِ توپِ بالایِ اسپانیا و فشردگیِ شدیدِ ایتالیا است، بازی‌ای که تیمِ کونته استادش است.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-27 09:52:14
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر