فهرست
یادداشت: قمارِ هاجسون و نگاهی به فینال
یادداشت: قمارِ هاجسون و نگاهی به فینال

یادداشت: قمارِ هاجسون و نگاهی به فینال

جاناتان ویلسون
 
انگلیس در دورِ گروهی تیمِ کاملی نبود، در واقعِ فاصله‌یِ زیادی با یک تیمِ کامل داشت، اما تیمِ بدی هم نبود. شش تغییری که روی هاجسون در ترکیبِ تیمش مقابلِ اسلوواکی ایجاد کرد و باعث شد انگلیس به قسمتِ سختِ جدول روانه شود تا مدت‌ها از گزندِ انتقادها در امان نخواهد ماند. اما حقیقت اینجاست که فرقِ دو سمتِ جدول وقتی خیلی زیاد شد که 24 ساعت بعد از این بازی اسپانیا مقابلِ کرواسی شکست خورد. از این منظر تصمیمِ هاجسون برایِ استراحت دادن به بازیکنانش قماری جاه‌طلبانه و با نگاهی به نیمه نهایی و فینال بود، نه اینکه صرفا به بازیِ بعدی فکر کند. در ضمن اگر انگلیس در گروهش اول می‌شد هم باید با ایرلند شمالی بازی می‌کرد که تفاوتِ چندانی با ایسلند ندارد.
ریشه‌یِ جاه‌طلبیِ هاجسون از اینجا می‌آید که او باور دارد تیمش مقابلِ تیم‌هایی که صرفا دفاع نمی‌کنند و مقابلِ انگلیس هجومی بازی می‌کنند نمایشِ بهتری خواهد داشت. این باور صرفا یک تئوری است، چون از سپتامبرِ 2014 و بازی مقابلِ سوئیس، جایی که شاگردانِ هاجسون با ضدحمله‌هایشان 2-0 پیروز شدند، هیچ تیمی در بازی‌هایِ رسمی به انگلیس حمله نکرده است.
مشخص است که انگلیس سرعتِ لازم برایِ فوتبالی ضدحمله‌ای را دارد. اما این کیفیت در بازیِ امشب هم موضوعیتی نخواهد داشت. میانگینِ مالیکتِ توپِ ایسلند مقابلِ اتریش 33 درصد، مقابلِ مجارستان 31 درصد و مقابلِ پرتغال 29 درصد بود. این هم یک بازی دیگر مقابلِ تیمی با دفاعی عمیق و دو دیوارِ چهار نفره‌یِ به هم چسبیده خواهد بود. سوالِ مهم اینجاست که انگلیس چطور می‌تواند موثرتر حمله کند و نتیجه‌ای بهتر از 3 گل از 64 (آمارِ 3 بازیِ دورِ گروهی) شوت بگیرد؟
شاید هاجسون هنوز به واردی به خاطرِ غریزه‌یِ گلزنی‌اش اعتقاد داشته باشد. اما تجربه‌یِ بازی مقابلِ اسلوواکی، تجربه‌ای که پیش از این در بازیِ دوستانه مقابلِ پرتغال هم به دست آمده بود، نشان داد تاثیرِ واردی در بازی‌هایی که حریف با عمقِ زیاد دفاع می‌کند خیلی کمتر می‌شود. بنابراین در سیستمِ 3-3-4 هاجسون احتمالا هری کین یک بارِ دیگر در مرکزِ خطِ حمله بازی خواهد کرد و آدام لالانا و دنیل استوریج به عنوانِ دو بال (البته آخرین حرف‌هایی که به گوش می‌رسد حاکی از دادنِ شانسی دوباره به رحیم استرلینگ و نیمکت‌نشینیِ لالانا هستند).
مارکوس رشفورد که تقریبا بیشترِ دورانش در جوانانِ منچستر یونایتد را به عنوانِ یک بال بازی کرد می‌تواند سورپریزی در ترکیبِ اصلی باشد. حتی خودِ واردی هم می‌تواند با اتکا به سرعتِ بالایش به عنوانِ بال بازی کند و از حرکاتِ قطری‌اش استفاده کند. اما گزینه‌یِ منطقی و محتمل‌تر دیگر این است که اگر هاجسون به استوریج در ترکیبِ اصلی بازی ندهد و از او به عنوانِ راهِ حلِ نیمه‌یِ دوم وقتی مدافعین حرف خسته شده‌اند استفاده کند، وین رونی به عنوانِ بال بازی کند و جوردن هندرسون کنارِ دلی علی و اریک دایر در مرکزِ خطِ میانی قرار بگیرد. از آنجایی که هاجسون قطعا در بازی‌هایِ سختِ بعدی و مقابلِ تیم‌هایی که به انگلیس حمله خواهند کرد از رونی و علی کنارِ هم در خطِ میانی استفاده نخواهد کرد، این تصمیم و بازی دادن به هندرسون مقابلِ اسلوواکی می‌تواند توجیه پیدا کند.
برایِ ایسلند اما شرایط همان شرایطِ سه بازیِ اول خواهد بود، تیمی که نه بر تاکتیکی پیچیده بلکه بر سخت‌کوشی و ارتباطِ نزدیکِ بازیکنان با هم بنا شده و تا اینجا نتیجه گرفته است. ایسلند مشخصا رویِ ضرباتِ آزاد و پرتاب‌هایِ بلند برنامه دارد، چیزی که مقابلِ اتریش دیدیم.
فرمِ کلی این بازی، فرمی تکراری خواهد بود. انگلیس با پتک باید بر دری سفت و قفل شده بکوبد. اینکه شاگردانِ هاجسون بتوانند با دقت و خلاقیتِ بیشتری ضربه بزنند یا نه سرنوشتِ نهایی را رقم خواهد زد.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-27 12:22:33
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر