فهرست
یادداشت: این پایانِ مسی نیست
یادداشت: این پایانِ مسی نیست

یادداشت: این پایانِ مسی نیست

جاناتان ویلسون
 
استادیومِ مت لایفِ نیو جرزی خیلی خوش‎ساخت است اما جزوِ استادیوم‌هایِ بزرگِ جهانِ فوتبال به شمار نمی‌رود. کوپا امریکا سنتناریو بیش از آنچه تصور می‌شد جذاب بود، اما جزو تورنمنت‌هایِ بزرگ نیست، حتا کونمبول (اتحادیه فوتبالِ آمریکایِ جنوبی) هفته‌یِ پیش تصمیم گرفت این تورنمنت اصلا کوپا امریکا نبوده است. برایِ همین اینجا، جایی نبود که مسی خداحافظی کند.
«من نهایتِ تلاشم را کردم اما نتونستم هیچکدام از چهار فینال را ببرم. من هر کاری میشد کردم و این برایِ خودم از همه دردناک‌تر است. اما فکر می‌کنم زمانِ رفتن فرا رسیده.» مسی بعد از فینالِ کوپا امریکا از حرفی که زد مطمئن بود. این حرف‌ها بازتابی بود از چیزی که پیش از فینال درباره‌یِ شکست‌هایِ قبلی و لزومِ تغییرِ تاریخ گفت. انگار مسی احساس می‌کند طلسم شده و دلیلِ اینکه نسلی طلایی با دو قهرمانی در جامِ جهانی جوانان در 2005 و 2007 و یک مدالِ طلایِ المپیک در 2008 نمی‌توانند در رده‌یِ بزرگسالان افتخاری کسب کنند خودش است.
اما این حسِ شکست خوردن و زده شدن از فوتبال فراتر از مسی است. حالا خاویر ماسچرانو هم اعلام بازنشستگی از تیم ملی کرده و سرخیو آگوئرو و گونزالو هیگوایین هم به این فکر افتاده‌اند. آگوئرو در این فینال دو موقعیت خوب از دست داد، هیگوایین یکی، هیگوایینی که در فینالِ کوپایِ پارسال و جامِ جهانیِ دو سال پیش هم موقعیت‌هایِ خوبی را خراب کرده بود. آیا باید شکست‌هایِ آرژانتین را گردنِ مهاجمِ ناپولی بیندازیم؟ نه واقعا. اما نمی‌توان از این فکر گذشت که با این همه مقایسه‌ای که بینِ مارادونا و مسی می‎شود و مدام حرف از جامِ جهانیِ 1986 به میان می‌آید، اگر مسی مهاجمی مثلِ خورخه والدانو کنارش داشت، شاید دورانِ ملی بهتری پشتِ سر می‌گذاشت.
شاید مسی در آینده نظرش را عوض کند و به تیم ملی بازگردد. او در حالِ حاضر خشمگین است، به خصوص از پستِ اینستاگرامِ فدراسیونِ فوتبالِ آرژانتین که این شکست را یک فاجعه خواند. شاید رئیسِ جدید فدراسیون او را مجاب به بازگشت کند. مسی فقط 29 سال دارد. شاید پایانِ مسی با خداحافظیِ باشکوهی در فینالِ جامِ جهانیِ 2018 در استادیومِ لوژنیکی باشد، یا شاید در ماراکانا (یا هر استادیومِ دیگری که برزیل تصمیم بگیرد فینالِ کوپایِ 2019 را آنجا برگزار کند). فراموش نکنیم که مارادونا هم دورانِ زیادی دور از تیم ملی بود. نکته‌ای که در مقایسه‌یِ او با مسی معمولا به شکلِ عجیبی مطرح نمی‌شود.
تیم ملیِ آرژانتین برایِ مسی خیلی مهم است. فقط چون او مثلِ جانلوئیجی بوفون سرودِ ملی را فریاد نمی‌زند دلیل نمی‌شود که اهمیت ندهد. درسته که مسی 11 سالگی به اسپانیا رفته، ولی هنوز کاملا آرژانتینی باقی مانده. مسی با لهجه‌یِ روزاریو حرف می‌زند، بازیگرِ محبوبش ریکاردو دارین و غذایِ محبوبش میلانساسِ دستپختِ مادرش با گوج فرنگی و پنیر است. چهره‌یِ ناراحتِ او وقتی بعد از شکست در فینالِ جام جهانی جایزه‌یِ بهترین بازیکن را دریافت کرد نشان داد این افتخارِ انفرادی هیچ ارزشی برایش نداشت.
خستگیِ مسی قابلِ درک است. او سه سالِ پشتِ سر هم در تابستانِ فوتبالِ اروپا در تورنمنت‌هایِ بزرگ بازی کرده است و مشخصا در تیم ملی فشارِ خیلی زیادی رویش بوده. همیشه اگر آرژانتین ببازد مقصرِ اصلی مسی است. هت‌تریکش مقابلِ پاناما فراموش می‌شود، بازیِ عالیش مقابلِ آمریکا هم همینطور، بلایی که سالِ پیش سرِ پاراگوئه آورد هم همینطور، گل‌هایِ حساسش در جام جهانی و پاسِ گلِ عالیش مقابلِ سوئیس هم همینطور. و اتهام بزرگ همچنان باقی می‌ماند: مسی در فینالها کاری از دستش برنمی‌آید. حقیقت این است که مسی در جدالِ بسیارِ فیزیکیِ فینال مقابلِ شیلی خیلی خوب بازی کرد و بعد... بدترین پنالتیِ عمرش را زد.
سایه‌یِ ال دیگو هنوز رویِ سرِ مسی است. مسی از دستِ کاری که مارادونا در جام جهانیِ 86 برایِ آرژانتین کرد بر نیامده. قبول. اما افتخاراتِ باشگاهی مسی در نقطه مقابل اصلا قابلِ مقایسه با مارادونا نیست. 4 قهرمانیِ چمپیونز لیگ و 8 قهرمانیِ لیگ مقابلِ یک قهرمانیِ جام یوفا و 3 قهرمانیِ لیگ. درسته مسی و مارادونا در دورانی کاملا متفاوت بازی می‌کردند اما سطحِ فوتبالِ ملی هم در این دو دوران تفاوتِ زیادی داشت. جامِ جهانی در دورانِ مارادونا اوج و قله‌یِ فوتبال بود. حالا دیگر اینطور نیست.
حقیقتِ دیگر این است که حتی اگر مسی مقابلِ شیلی یک دو جین هم گل می‌زد باز هم منتقدینش می‌توانستند بگویند این یک کوپا امریکایِ واقعی نبوده و تشریفاتی بوده و اهمیتِ زیادی نداشته است. مسی بازیکنِ بزرگی است، یکی از بزرگترین بازیکنانِ تاریخِ فوتبال و پیروزی یا شکست مقابلِ شیلی در فینال این کوپا امریکا هیچ تاثیری رویِ شهرت و بزرگی او نمی‌توانست و نباید داشته باشد.
اما این روایت هنوز نیاز به یک پایانِ شکوهمند دارد. همیشه پیروزی‌هایِ بزرگ بعد از شکست به دست می‌آیند. قهرمانِ ما در شرایطِ سخت است که خودش را نشان می‌دهد، نه اینکه صرفا به پیروزی‌هایِ پشتِ سر همش ادامه دهد. آرژانتین می‌تواند امیدوار باشد که این فصلِ پایانی دو سالِ دیگر در روسیه نوشته شود.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-29 10:25:23
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر