فهرست
هاجسون مقصرِ اول و آخر
هاجسون مقصرِ اول و آخر

هاجسون مقصرِ اول و آخر

شکست‌هایِ قبلیِ انگلیس در تورنمت‌هایِ بزرگ معمولا نشان از ضعفِ تکنیکی و استعدادِ آن‌ها بود. شکست مقابلِ هلند در 1988 و حذف شدن به دستِ پرتغال و ایتالیا در سال‌هایِ اخیر، حتی شکست مقابلِ کرواسی در مقدماتیِ یورو 2008 همه از کیفیتِ پایینِ تیم و بازیکنان نشان داشت. اما شکست مقابلِ ایسلند داستانِ جدیدی است و هیچ ارتباطی به کوچک بودنِ ایسلند ندارد. یک تیمِ کوچک هلند را رفت و برگشت در مقدماتی نمی‌برد. یک تیم کوچک اتریش پر امید را شکست نمی‌دهد. یک تیمِ کوچک اینطور بازی نمی‌کند.
این بازی تقابلِ تیمی منظم و با هدفی مشخص با انگلیس بود و همین دو عامل برایِ آبروریزیِ انگلیس کافی. ایسلندی‌ها بازیکنانی تکنیکی‌تر نبودند و با پاس‌هایِ پرتعداد و کوتاهشان انگلیس را دور نزدند (درصدِ مالیکتِ توپشان فقط 32 بود). عاملِ پیروزی ایسلند فقط نظمِ تیمی بود. و البته در حالیکه که همه‌یِ دنیا می‌دانستند ایسلند چطور از پرتاب‌هایِ بلند برایِ گل زدن استفاده می‌کند، گویا انگلیسی‌ها بی‌خبر بودند.
لارس لاگربک در این بازی همان ترکیبِ ثابتِ 3 بازیی قبلی را به زمین فرستاد و روی هاجسون طبقِ معمول از ترکیبی استفاده کرد که برایِ اولین بار در این تورنمنت می‌دیدیم. چرا کار به اینجا کشید؟ هاجسون در دورِ مقدماتی که همه‌یِ بازیهایش را برد تیمِ اصلی‌اش را شناخته بود. اما بدشانسی اینجا بود که 6 بازیکنِ جلویِ تیم، جوردن هندرسون، فابین دلف، جک ویلشر، رحیم استرلینگ، وین رونی و دنی ولبک، برایِ یورو یا مصدوم بودن یا تازه از مصدومیت بازگشته بودند و یا اصلا فرمِ خوبی نداشتند.
ظهورِ پدیده‌هایی مثلِ دلی علی، جیمی واردی، هری کین و اریک دایر هم باعث شد هاجسون با چالشی دیگر روبرو شود. هاجسون شانسِ این را داشت که از این بازیکنانِ جذاب تیمی جذاب بسازد. ماموریتی که در آن شکستی وحشتناک خورد. هاجسون از فرصت‌هایش قبل از تورنمنت برایِ رسیدن به ترکیبِ اصلی استفاده نکرد و به ویلشر و هندرسون بازی داد تا شاید به آمادگیِ کامل برسند. رونی تا اولین بازیِ یورو اصلا در مرکزِ زمین برایِ انگلیس بازی نکرده بود و هاجسون حتی فرصت مقابلِ اسلوواکی برایِ تدام بخشیدن به ترکیبش را هم هدر داد.
در نهایت دایر در مرکزِ زمین تنها ماند، علی نتوانست نقشی که به عنوانِ شماره‌یِ 10 برایِ تاتنهام بازی می‌کرد را در انگلیس هم به نمایش بگذارد و در سیستمِ 3-3-4 هاجسون وینگرهایِ لازم نبودند و واردی و استوریج باید به بازی عرض می‌دادند. تنها بازیکنی که می‌تواند بعد از شکست مقابلِ ایسلند سرش را بالا بگیرد مارکوس رشفوردِ جوان است که با انرژیِ خودش اندک شوری به بازیِ انگلیس داده بود.
کاری که هاجسون با انگلیس کرد دقیقا در نقطه‌یِ مقابلِ آنتونیو کونته و ایتالیا بود. کونته با ساختنِ تیمی بر اساسِ بازیکنانی که داشت سطحِ بازیِ تمامشان را بالا برد. در حالیکه که هاجسون انگار فقط اسمِ بازیکنان را رویِ تخته‌یِ تاکتیکش نوشته بود و امیدوار بود خودشان نتیجه بگیرند.
حالا هاجسون بعد از دومین تورنمنتِ ناموفقش بهایِ خطایش را پرداخت و کنار رفت. اما این شکستِ انگلیس به قدری تقصیرِ خودش بود که فعلا از عواملِ دیگر می‌توان گذشت و بعدا بهشان فکر کرد.
 
 
     
آی اسپورت
2016-06-29 11:24:09
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر