فهرست
یادداشت: یکی برایِ همه، همه برایِ یکی
یادداشت: یکی برایِ همه، همه برایِ یکی

یادداشت: یکی برایِ همه، همه برایِ یکی

ایان مک‌اینتاش
 
موفقیتِ ولز بر اساسِ شانس و اتفاق و داوری به دست نیامده است. ولز تا اینجا پیش آمده چون لیاقتش را داشته، چون متحده بوده و انگیزه داشته است. هیچ نشانی بالاتر از اتحادِ ولزی‌ها در خوشحالیِ بعد از گل‌هایشان نبود. در حالیکه نیمکت خیلی از تیم‌هایِ این تورنمنت پر بود از بازیکنانِ ناراضی‌ای که بازی بهشان نرسیده بود و غرورشان لطمه دیده بود و حتی نمی‌توانستند خودشان را مجبور به لبخند زدن بکنند، رویِ نیمکتِ ولز همه، بازیکنان و مربیان و مسئولان، سرِ هر گل با هم جشن می‌گرفتند. هیچ شخصیتی در ولز بالاتر از بقیه نیست. ولزی‌ها با هم می‌برند، و چه بردی.
ولز با تمامِ وجود مقابلِ بلژیک بازی کرد و جلویِ حملاتِ وحشتناکِ اول هر دو نیمه ایستادگی کرد و برایِ هر دو مقطع جوابی قدرتمندانه داشت. ولز مقابلِ تیم دومِ رنکینگ فیفا بازی می‌کرد، اما نمایشش ثابت کرد لیاقتِ حضور بینِ هشت تیم آخر را داشته‌ است. وقتی فشار به اوجِ خودش رسید ولزی‌ها با هم دفاع کردند و وقتی فرصت شلیک تیرِ خلاص رسید، فرصت را از دست ندادند.
ولز به نیمه نهایی رسیده. ولز به نیمه نهایی رسیده. ولز به نیمه نهایی رسیده. نه! هنوز هم عجیبه.
در مقطعِ اول بازی به نظر می‌رسید بلژیک به اندازه‌یِ کافی مهره‌یِ هجومی دارد که ماجراجوییِ اروپاییِ ولز را به پایان ببرد. شوتِ عالیِ راجا ناینگولان دروازه‌یِ وین هنسی را باز کرد و در ادامه داور پشتِ سرِ هم به ولزی‌ها، به بن دیویس، جیمز چستر، و کریس گانتر کارتِ زرد داد و شرایط را برایِ پسرانِ کریس کولمن سخت‌تر کرد. اما فریادِ اعتراضِ هوداران از رویِ سکوها باعثِ بالا رفتنِ انگیزه و روحیه‌یِ ولزی‌ها شد و در دقیقه‌یِ 31 اشلی ویلیامز، در حالیکه مدافعین بلژیک در باکس رهایش کرده بودند، با ضربه‌یِ سر تیبو کورتوا را تسلیم کرد و بازی را به تساوی کشید.
نیمه دوم هم مثلِ نیمه اول با حملاتِ پشتِ سرِ هم بلژیک شروع و مقاومتِ ولز شروع شد. و این بار هم ولزی‌ها جوابِ قاطعی به حریفِ پر ستاره دادند. آرون رمزی رویِ پاسِ گرت بیل که کلِ بازی مثلِ کوسه‌ای به جردن لوکاکو که شبیهِ ماهیگری رویِ قایقی کوچک شده بود حمله می‌کرد، سمتِ راستِ زمین صاحب توپ شد و آن را برایِ هال رابسون-کانو فرستاد. اما رابسون کانو که از سه طرف توسطِ لوکاکو، توماس مونیه و ماروان فلینی محاصره شده بود به نظر می‌رسید بیش از حد توپ را نگه داشته و فرصتش را از دست داده. اما به هیچ وجه چنین نبود. مهاجمِ ولز با چرخشی کرویفی سه بازیکن را از جریانِ بازی حذف کرد و با ضربه‌ای محکم هیچ شانسی برایِ کورتوا باقی نگذاشت.
بلژیک در ادامه فشارش را بیشتر کرد و ولز به مقاومتش ادامه داد. رمزی که یکی از بهترین‌هایِ تورنمنت بوده، در جریانِ این مقاومت یک کارتِ زرد گرفت و نیمه نهایی را از دست داد. اما ولز قصد نداشت به این روند ادامه دهد و مدام دنبالِ راهی برایِ تمام کردنِ بازی می‌گشت، اتفاقی که با ضربه‌یِ سرِ سم وکس افتاد. تمام.
عجب نتیجه‌ای. عجب شبی. عجب تیمی
     
آی اسپورت
2016-07-02 13:08:20
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر