فهرست
یادداشت: غیبت کاروالیو و تصمیم سانتوس
یادداشت: غیبت کاروالیو و تصمیم سانتوس

یادداشت: غیبت کاروالیو و تصمیم سانتوس

جاناتان ویلسون
 
این تیمِ پرتغال منطق را زیرِ سوال می‌برد، تیمی که با وجودِ داشتنِ کریستیانو رونالدو و نانی که همیشه معروف بودند به دنبال نکردنِ حریفان در بعدِ دفاعی، یکی از بهترین خطوطِ دفاعیِ دورِ حذفی را داشت، و خودِ این هم در شرایطی بود که دفاعش در دورِ گروهی به شدت متزلزل بود.
پرتغالِ امسال تیمی است در آن واحد هم مسن و هم کم‌تجربه. پرتغال هشت بازیکنِ آتفیلدِ بالایِ 30 سال و هشت بازیکنِ آتفیلدِ 24 ساله یا کمتر دارد. با تمامِ تاثیری که رونالدو در بازیِ مقابلِ مجارستان داشت، نقطه‌یِ قوتِ این تیم بازیکنانِ جوانِ مرکزِ خط دفاعی‌اش، یا به بیانِ بهتر سازماندهی‌شان بوده است.
در چهار ساعت بازی مقابلِ کرواسی و لهستان در دورِ حذفی پرتغال فقط یک گل خورد و پنج شوت به چهارچوبش شد، یعنی دقیقا به تعداد شوت‌هایی که در تساویِ 3-3 مقابلِ مجارستان پذیرفت. نکته‌یِ جالب‌تر اینجاست که مجارستان در مجموع 9 شوت به دروازه‌یِ پرتغال زد، اما لهستان و کرواسی رویِ هم 31 شوت داشتند. این آمار نشان می‌دهد چطور دفاعِ پرتغال حالا از باکسش محافظت می‌کند و حریفان را وادار به شوت زدن از خارج و زوایایِ بسته‌اش می‌کند.
نکته‌یِ دیگری که این آمار نشان می‌دهد روندِ کلیِ تورنمنت در تقابلِ تیم‌هایِ پرواکتیو و ری‌اکتیو است، و اینکه چطور تیم‌ها خیلی زود در نقشِ خودشان جا می‌افتند، و البته بیشتر تیم‌هایِ یورو تمایل به فوتبالِ ری‌اکتیو نشان داده‌اند. از همین منظر مشکلِ پرتغال مقابلِ مجارستان مشخص شد. این بازی‌ای بود که پرتغال باید برایِ صعود حمله می‌کرد و گل می‌زد و برایِ همین نداشتنِ تعادلش در دو بعد دفاعی و هجومی آشکار شد، انگار هر حمله‌یِ مجارستان با خودش خطرِ گل خوردن داشت.
اما قبل از اینکه ولز خیلی ذوق‌زده شود، تیمی که خطِ حمله‌یِ به مراتب قوی‌تری از مجارستان دارد، باید گفت بعید دست پرتغال در بازیِ فردا شب دست به چنین رویکردی بزند. جدالِ این دو تیم احتمالا بدل به یکی از آن بازی‌هایی می‌شود که دو تیم منتظر می‌مانند تا حریف دست به حرکتِ اول بزند. کلیدِ این نوع بازیِ پرتغال ویلیام کاروالیو است، هافبکی که برایِ بازی مقابلِ ولز محروم است.
شکلِ بازیِ کاروالیو و حرکاتش شاید به چشم چندان خوش‌آیند نیاید، اما با وجود لمسِ توپ نه چندان ظریفش، این هافبک در تورنمنت امسال میانگین 88.9 درصد پاسِ صحیح در هر بازی داشته به علاوه‌یِ 2.8 تکل و 1.5 قطعِ توپ. دنیلو پریرا که قاعدتا به جایِ کاروالیو به زمین خواهد رفت تکنیکِ بالاتری دارد، اما هوش و تجربه‌یِ او در جاگیری را ندارد.
در دو بازیِ اخیر کاروالیو به عنوانِ هافبکِ آخر و نزدیک به چهار دفاع بازی کرد و آدرین سیلوا جلوتر از او در نقشِ بازیساز در ترکیبِ اصلی قرار گرفت. اما آمارِ سیلوا نشان می‌دهد او هم تاثیرِ بیشتری در بعدِ دفاعی داشته تا هجومی: میانگینِ یک پاسِ کلیدی در هر بازی کنارِ 2 قطعِ توپ و 2 تکل. در سمتِ راستِ خطِ میانی هم ژائو ماریو در دو بازیِ اخیر بوده که میانگینِ 1.6 تکل در هر بازی داشته و در سمتِ چپ هم رناتو سانچس و آندره گومس بازی کرده‌ان که به ترتیب میانگینِ 1.5 و 1.8 تکل و 0.8 و 1.3 قطعِ توپ داشته‌اند.
رناتو هافبکِ هجومی‌تری نسبت به گومس است و البته تاثیرش در بعدِ دفاعی هم کمتر. از این منظر فرناندو سانتوس انتخابی برایِ بازیِ ولز مقابلش دارد؛ استفاده از سرعت و تکنیکِ رناتو و قدرتِ وصل کردنِ خطِ میانی به خطِ حمله‌اش، یا انضباط و استحکامِ بیشترِ گومس در بعدِ دفاعی. به نظر می‌رسد برایِ نفوذ به خطِ دفاعِ فشرده‌یِ ولز سانتوس از گزینه‌یِ اول استفاده کند و کمی رانه‌یِ هجومی به تیمش اضافه کند.
به هر حال برایِ تیمی که نشان داده دفاعش می‌تواند چقدر شکننده باشد و بازیکنی مثلِ رونالدو دارد، عقب‌نشینی و فشردگی دفاعی و منتظر ماندن برایِ یک لحظه نبوغ از او سیاستی منطق است.
 
 
     
آی اسپورت
2016-07-05 15:31:23
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر