فهرست
یادداشت: راه دو ساله‌ی پرتغال و سانتوس
یادداشت: راه دو ساله‌ی پرتغال و سانتوس

یادداشت: راه دو ساله‌ی پرتغال و سانتوس

گابریله مارکوتی
 
تیمی که سانتوس تحویل گرفت وضعیتِ بدی داشت، تیمی که در مقدماتیِ یورو در زمینِ خودش به آلبانی باخته بود. پرتغال اولین بازی‌اش با سانتوس را هم به فرانسه 2-1 باخت، اما مهتر از نتیجه چالشی بود که او برایِ بازیکنانش آفرید: «من دورِ هم جمعشون کردم و بهشون گفتم هدفمون اینکه که دو سالِ دیگه بر گردیم همینجا. برایِ فینال.» سانتوس بعد از پیروزی در نیمه نهایی مقابلِ ولز گفت: «حالا ما به این هدف رسیدیم. اما فقط صرفِ حضور در فینال نیست. من میخوام قهرمان بشیم.»
سانتوس که معمولا با چهره‌یِ سردش احساساتی نمی‌شود، بعد از شکست دادنِ ولز کاملا بشاش شده بود: «ما میدونیم که بهترین تیمِ دنیا نیستیم، اما به شدت تلاش میکنیم و مهمتر از همه یک تیمِ واقعی هستیم، یک تیمِ 23 نفره، به علاوه‌یِ تماشاگرامون.»
خدایانِ فوتبال راه‌هایِ عجیبی پیشِ پا می‌گذارند. در حالیکه که هر دو تیم در این بازی از پیراهنِ دومشان استفاده کرده بودند، هر دو تیم دو بازیکنِ ثابت‌شان را هم نداشتند. ولز بدونِ آرون رمزی و بن دیوس محروم بود و برایِ پرتغال هم ویلیام کاروالیو دو اخطاره بود و پپه مصدوم. نه اینکه پرتغال فقط به خاطرِ این غایبین پیروز شده باشد، اما این بازی مثالِ بارزِ دیگری بود از تفاوت کشورهایِ با جمعیتِ متوسط و کشورهایِ کوچک، تفاوتی که در ترکیبِ اصلیِ 11 نفره مشخص می‌شود.
اندی کینگ جانشینِ رمزی بود و تمامِ وظایفِ او را انجام داد، اما کیفیتِ بازی‌اش به هافبکِ آرسنال نمی‌رسید. جیمز کالینز هم که جانشینِ دیویس شده بود یک مدافعِ مرکزیِ قدرتی است که باید به عنوانِ دفاعِ کناریِ خطِ سه نفره‌یِ ولز بازی می‌کرد.
در نقطه‌یِ مقابل پرتغال برونو آلوس را به جایِ پپه داشت. درسته که آلوس هم کیفیتش پایین‌تر از پپه است اما به اندازه‌یِ کافی تجربه برایِ بازی در چنین شبی را داشت. در خطِ میانی هم دنیلو پریرا به خوبی جایِ کاروالیو را پر کرد و هماهنگیِ خوبی با رناتو سانچس، ژائو ماریو و آدرین سیلوا داشت. مهمتر اینکه سانتوس در این بازی یک بار دیگر رافائل گوئررویِ از مصدومیت بازگشته را در ترکیبِ اصلی قرار داد، بازیکنی که بهترین دفاعِ چپِ تورنمنت بوده است.
با وجودِ این تفاوت در تجربه و کیفیت نیمه‌یِ اول جوری پیش رفت که امکانِ پیروزیِ دو تیم برابر به نظر می‌رسید. تا اینکه در نیمه‌یِ دوم کریستیانو رونالدو یکی دیگر از آن پروازهایِ کانگورویی‌اش کرد و گلِ اول را زد. وقتی این پرش‌ها و این ضرباتِ سر را می‌بینیم به این نتیجه می‌رسیم که اگر رونالدو در باقیِ وجوهِ بازی‌اش تکنیکی معمولی هم داشت می‌توانست به عنوانِ یک مهاجم هدف در سطحِ اولِ فوتبال بازی کند. بعد از گل، به اعترافِ خودِ کریس کولمن، ولز تمرکزش را برایِ پنج دقیقه از داست داد و گلِ دوم را هم از نانی خورد و بازی دیگر عملا تمام شد.
وقتی سوتِ پایانِ بازی به صدا درآمد بازیکنانِ هر دو تیم به سویِ هودارانشان رفتند و برایشان دست تکان دادند. ولزی‌ها پیراهنِ قرمزشان را پوشیدند و بعد برایِ تماشاگرانشان پرتابشان کردند. و تماشاگران؟ مثلِ کلِ تورنمنت کنارِ هم ایستادند و سرودشان را خواندند: «بیا نریم خونه، بیا نریم خونه، نیمخوام برم سرِ کار!» حالا دیگر چاره‌ای جز بازگشت به خانه و کار نیست. داستانِ ولز در یورو 2016 به پایان رسید. اما این پایانِ ولز نبود: «من به بازیکنام گفتم شاید تورنمنت تموم شده باشه اما شما هنوز راهِ زیادی دارید و وقتی منم برم هنوز سالها اینجا خواهید بود.» کریس کولمن چنین از آینده حرف زد.
در شبی که همه چیز برایِ پرتغال خوب پیشرفت، اژدهایِ ولز از پا درآمد، درست همانطور که سالِ 1958 مقابلِ برزیل تسلیم شد. در آن شب مردی به نامِ پله به ولز گل زد، در حالیکه ستاره‌اش، جان چارلز بازی را از رویِ سکوها تماشا می‌کرد. دیشب هم رونالدو که به سویِ جایگاهی افسانه‌ای کنارِ پله در راه است، مقاومتِ ولز را شکست، در حالیکه رمزی رویِ سکوها نشسته بود.
پرتغال حالا باید در فینال مقابلِ فرانسه یا آلمان به زمین برود. رونالدو، تنها بازیکنی از پرتغالی‌ها که فینالِ اروپا، در سالِ 2004 را تجربه کرده، بعد از این بازی در حال و هوایی فلسفی گفت: «من اون موقع 18 سالم بود و اولین فینالم را تجربه می‌کردم. و حالا یک قدم با قهرمانیِ اروپا فاصله داریم. رویا دیدن خرجی ندارد. پس بیایم رویا ببینیم.»
 
 
 
     
آی اسپورت
2016-07-07 10:41:25
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر