فهرست
یادداشت: دشان مهره‌ی شانسِ فرانسه
یادداشت: دشان مهره‌ی شانسِ فرانسه

یادداشت: دشان مهره‌ی شانسِ فرانسه

جولین لوران
 
در فرانسه به دشان مهره‌یِ شانس می‌گویند، انگار دست به هر چه می‌زند طلا می‌شود. حتی مردم باور دارند اگر دشان رئیس جمهور شود (که نمی‌شود) تمامِ مشکلاتِ فرانسه را حل می‌کند.
دشان یکشنبه می‌تواند با فتحِ سومین قهرمانیِ اروپا برایِ فرانسه (بعد از 84 و 2000) بدل به اسطوره‌ای‌ترین کاراکترِ تاریخِ فوتبالِ کشورش شود. اگرچه از منظرِ استعداد شاید دشان هرگز در سطحِ زین‌الدین زیدان و میشل پلاتینی و ریموند کوپا نبود، اما از نظرِ عناوین و قهرمانی‌ها، بالاتر از تمامِ این نام‌هایِ بزرگ قرار می‌گیرد.
دشان یک برنده است و باعث بردن می‌شود. دشان در مارسی دو قهرمانیِ لیگ و یک قهرمانیِ چمپیونز لیگ به دست آورد. با یوونتوس هم یک بار قهرمانِ اروپا شد و سه بار قهرمانِ سریِ آ. دشان حتی با چلسی هم اف.ای کاپ را فتح کرد و البته بعد با فرانسه قهرمانِ جهان و اروپا شد.
دشان در مقامِ مربی هم افتخاراتِ زیادی به دست آورده است. او سالِ 2001 رهبریِ موناکو را به عهده گرفت و بعد از سه سال این تیم را به فینالِ چمپیونز لیگ رساند. دشان بعد از رسواییِ کالچوپولی در 2006 هدایتِ یوونتوس را به عهده گرفت و تیمِ سابقش را از سریِ بی به سریِ آ بازگرداند. سه سال بعد او رویِ نیمکتِ مارسی نشست و در اولین فصلش دوگانه‌یِ لیگ و جامِ اتحادیه را برد، برایِ تیمی که 17 سال بود هیچ عنوانی به دست نیاورده بود. دشان تا سالِ 2012 و ترکِ مارسی، چهار جامِ دیگر برایِ این تیم گرفت و بعد راهیِ تیم ملی شد.
دشان فرانسه‌ای را تحویل گرفت که دچارِ جنگِ داخلی بینِ بازیکنان و جنجال‌هایِ زیاد با مطبوعات شده بود. اما او جادویِ خودش را به تیم ملی هم وارد کرد و بعد از دو سال له بلو را به یک چهارمِ نهاییِ جام جهانی برد و حالا هم در فینالِ جام ملت‌هایِ اروپاست.
دشان همیشه خودش را بابتِ داشتنِ بازیکنانی بزرگ خوش‌شانس دانسته است. البته که اگر جان لوئیجی بوفون و فرناندو مورینتس و آنتوان گریزمن در تیمت داشته باشی زندگی خیلی راحت‌تر می‌شود، اما دشان فروتنی می‌کند. ریشه‌یِ موفقیتِ او درکِ بالایِ تاکتیکی و تلاش و مقاومتِ همیشگی‌اش بوده است. دشان استعدادِ ذاتیِ نابی برایِ فوتبال بازی کردن نداشت. حتی اریک کانتونایِ بزرگ از او به عنوانِ بازیکنی که فقط بلد است توپ را به دیگران پاس بدهد یاد کرده بود. اما دشان باهوش‌تر و مصمم‌تر از بقیه بود. دشان همیشه رهبری مثال‌زدنی در زمین بود و همه بهش احترام می‌گذاشتند و به حرفش گوش می‌دادند. دشانِ مربی هم همین خصوصیات را دارد.
دشان در یورو 2016 خوش‌شانس هم بوده است. دو بار تصمیماتِ تاکتیکیِ او کاملا اشتباه بود. مقابلِ آلبانی سیستمِ 1-3-2-4 جواب نداد و مقابلِ ایرلند استفاده از بلز ماتویدیِ چپ پا در سمتِ راستِ خطِ میانی فاجعه‌بار بود. در هر دو مورد دشان با تغییراتِ بینِ دو نیمه نتیجه گرفت و خوشبختانه برایِ جبرانِ نتیجه دیر نشده بود. از نیمه‎‌یِ دوم مقابلِ ایرلند به بعد اما تمامِ تصمیماتِ دشان وسطِ هدف خورده است.
دشان فردا شب به فینال‌هایی که باخته فکر نخواهد کرد؛ 1997 و 1998 در ترکیبِ یوونتوس مقابلِ دورتموند و رئال مادرید و 2004 رویِ نیمکتِ موناکو مقابلِ پورتویِ ژوزه مورینیو. این شکست‌ها از او مردی قوی‌تر ساخته‌اند، مردی که حالا در آستانه‌یِ تاریخ‌سازی قرار گرفته است.
اگر فردا شب دشان 16 سال بعد از فتحِ اروپا به عنوانِ بازیکن، این جام را به عنوانِ مربی هم ببرد، در فرانسه مجسمه‌ای ازش خواهند ساخت. در تاریخِ اروپا تنها برتی فوگتس بوده که هم به عنوانِ بازیکن (1972) و هم به عنوانِ مربی (1996) قهرمانِ اروپا شده است. این جایگاهِ تاریخی‌ای است که دشان می‌تواند بهش برسد و با توجه به میل و انگیزه‌اش به کسبِ افتخار خیلی عاقلانه نیست که برایِ فینال مخالفش شرط ببندیم.
 
 
     
آی اسپورت
2016-07-09 08:23:22
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر