فهرست
یادداشت: افتخاری از جنسی دیگر برای رونالدو
یادداشت: افتخاری از جنسی دیگر برای رونالدو

یادداشت: افتخاری از جنسی دیگر برای رونالدو

گابریله مارکوتی
 
 
بحثِ قدیمی همیشه این بوده: بازیکنی که مهمترین افتخارات را به دست نیاورده نمی‌تواند بزرگ‌ترینِ تاریخ باشد. این بحث علیهِ دشمنِ اولِ رونالدو، لیونل مسی هم استفاده می‌شود. مسی تا به حال به چهار فینالِ مهم با آرژانتین رسیده و هر چهارتا را باخته است، که آخرینش همین فینالِ کوپا امریکایِ 2016 بود.
دلایلی زیادی برایِ رد کردنِ این بحث است؛ مهمتر از همه اینکه فوتبال ورزشی گروهی است و بردن و باختن به عواملی مختلف بستگی دارد، نه فقط استعدادِ بازیکنِ موردِ بحث. اما به هر سو فتحِ یک تورنمنتِ ملی تجربه‌ای کاملا متفاوت است و اگر رونالدو با پرتغال، تیمی که قبل از شروعِ تورنمنت هیچکس جزوِ مدعیان حسابش نمی‌کرد، امشب فرانسه را شکست دهد، این قهرمانی ارزش و معنایی بیشتر هم پیدا می‌کند.
از سالِ 2003 بدین سو که او به منچستر یونایتد پیوست، تا همین آخرین فصلش در رئال مادرید، رونالدو همیشه بهترین بازیکن در بهترین تیم بوده (یا تقریبا بهترین) و شاید برایِ همین هودارانِ بی‌طرف که همیشه به تیم‌هایِ کم‌شانس‌تر و در موضعِ ضعف علاقه داشته‌اند، نسبت به رونالدو سرد شده‌اند.
هیچ چیزی در رونالدو در موضعِ ضعف نیست، نه جوری که بازی می‌کند، نه جوری که حرف می‌زند، نه جوری که به چهره‌اش به چشم می‌آید و نه جوری که لباس می‌پوشد. اشکالی هم ندارد. رونالدو با کمالِ میل این جایگاهش را می‌پذیرد و وانمود به جوری دیگر بودن نمی‌کند.
اما این تیمِ پرتغال داستانی دیگر دارد. پرتغالِ 2016 نمونه‌یِ کلاسیکی از تیمی در دورانِ گذار است، تیمی متشکل از کهنه‌سوارانی مثلِ پپه، ریکاردو کاروالیو، برونو آلوس، ژائو موتینیو، نانی و خودِ رونالدو، کنارِ جوانانِ مستعد اما هنوز به ثبات نرسیده‌ای مثلِ ویلیام کاروالیو، ژائو ماریو، آندره گومس، رافائل گوئررو و رناتو سانچس. فاصله‌یِ این دو نسل به حدی است که اگر نانی و برونو آلوس را کنار بگذاریم، رونالدو به تنهایی 42 بازیِ ملی بیشتر از کلِ بازیکنانِ آتفیلدِ پرتغال که در ترکیبِ اصلی مقابلِ ولز قرار گرفته بودند داشت.
راهی که پرتغال تا فینال هم آمده این شرایط را خاص‌تر می‌کند، تیمی که تا قبل از نیمه نهایی حتی یک پیروزی در 90 دقیقه هم نداشت، حتی یک پیروزی در دورِ گروهی نداشت، تیمی که غیر از رونالد و نانی و روی پاتریسیو درونِ دروازه، هیچ بازیکنِ دیگری نداشت که تمامِ دقایقِ تورنمنت را بازی کرده باشند. پرتغالِ 2016 تیمی است که با خوب دفاع کردن (غیر از بازی مقابلِ مجارستان) و سخت کوشی و تلاشِ دستِ جمعی به فینال رسیده است. اگر از خودِ رونالدو بپرسید چنین جوابی دارد: «ما یک تیم هستیم، یک واحدِ متحد. من تمامِ تلاشم را کردم تا به تیمم کمک کنم، نه فقط با گل زدن، بلکه با چنگ و دندان جنگیدن. ما همه با هم اینجا رسیده‌ایم.»
این کیفیتی جدید در بازیِ رونالدو است: با چنگ و دندان جنگیدن. معمولا چنین بعدی از بازی او را ندیده‌ایم، نه به خاطرِ اینکه بازیکنِ تنبلی است، رونالدو تنبل نیست، بلکه به این دلیل که تیم‌هایی که رونالدو در آن‌ها بازی کرده غالبا در موضعِ قدرت بودند و نیازی به با چنگ و دندان جنگیدن نداشتند.
اما این تیم متفاوت است. پرتغالِ فرناندو سانتوس تیمی کارگر و جنگنده است و به همین خاطر قیاسی موازی با یک تیمِ دیگر و یک مدعیِ دیگر برایِ کسبِ عنوانِ بزرگترین فوتبالیستِ تاریخ را به پیش می‌کشد: آرژانتینِ 1986 و دیگو مارادونا. این تیم هم تیمی کارگر و جنگنده بود. اما تفاوت اینجاست که مارادونا در جامِ جهانیِ 86 در دورِ حذفی با درخششِ فوق‌العاده‌اش تیم را یک‌تنه به فینال برد. کاری که رونالدو انجام نداده است.
درسته شاید پرتغال بدونِ رونالدو به فینال نمی‌رسید، به خصوص بدونِ گلِ حیاتی‌ای که مقابلِ ولز زد. اما رونالدو در دو بازیِ قبل از نیمه نهایی نمایش‌هایی ضعیف و ناامیدکننده مقابلِ کرواسی و لهستان داشت. رونالدویِ 2016 مثلِ مارادونایِ 86 یک ارتشِ یک نفره نبود. اما از جهتی این موضوع رشدِ شخصیتیِ او را نشان می‌دهد و تبدیل شدنش به بازیکنی که با اینکه به چشم نمی‌آید برایِ تیمش می‌جنگد و نمایشِ شخصی‌اش را فدایِ نتیجه‌یِ نهایی می‌کند.
در نهایت با اینکه قهرمان شدن یا نشدنِ پرتغال امشب شاید تاثیرِ چندانی رویِ بحثِ بزرگترین فوتبالیستِ تاریخ نداشته باشد، اما افتخاری از جنسی دیگر برایی رونالدو به همراه خواهد آورد، افتخاری که با یک تیمِ پر از ستاره به دست نیامده است. قهرمانیِ اروپا برایِ رونالدو اولین افتخارِ ملی‌اش، و اولین افتخارِ پرتغال خواهد بود، افتخاری که بزرگانی چون اوزبیو و پائولو فوتره و لوئیس فیگو هم بهش نرسیدند. از این جهت این افتخار جایگاهی ویژه بینِ تمامِ جام‌هایِ دیگری که رونالدو فتح کرده خواهد داشت.
 
 
 
  ۱  
آی اسپورت
2016-07-10 10:44:11
نظر دهید
۱ نظر
-
يكشنبه ۲۰ تير ۱۳۹۵، ۱۲:۰۳
به این میگن مطلب نه اون اراجیفی که شما فقط برای عقده گشایی مینویسید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر