فهرست
یادداشت: بلوغِ کاروالیو در فرانسه
یادداشت: بلوغِ کاروالیو در فرانسه

یادداشت: بلوغِ کاروالیو در فرانسه

جاناتان ویلسون
 
کریستیانو رونالدو قرار است تا جامِ جهانیِ 2018 برایِ پرتغال بازی کند، یعنی در 33 سالگی. بخشی از این تصمیم به آمادگیِ فیزیکیِ خودِ رونالدو برمی‌گردد و بخشی دیگر، شاید، به اینکه رونالدو نگاهی به پشتِ سرش می‌اندازد و چهار هافبکِ پر انرژی و جنگنده می‌بیند که هیچکدام بیشتر از 24 سال ندارند و پشتوانه‌یِ مطمئنی برایِ نوعِ بازی‌اش درست می‌کنند.
در قلبِ این چهارضلعی ویلیام کاروالیو قرار دارد، فوتبالیستی که با کمترین ظرافتِ ممکن، اما با تاثیری غیرِ قابلِ انکار. چند سالی بود که شایعه‌یِ پیوستنِ کاروالیو به آرسنال به گوش می‌رسید. کاروالیو قرار بود هافبکِ دفاعی‌ای باشد که استحکام را به آرسنال می‌دهد و دیگر هافبک‌هایِ خلاقِ تیم را آزاد می‌کند، حلقه‌یِ گمشده‌یِ تیمِ آرسن ونگر.
اما در این چند سال هر وقت کاروالیو را با اسپورتینگ لیسبون در چمپیونز لیگ مقابلِ تیم‌هایِ درجه یک دیدیم، نمایشی کاملا معمولی داشت. شک و تردید اینجا بود که کاروالیو تنها زاده‌یِ نسلِ دنیایِ مجازی است و خیلی بیشتر از آنچه باید، توسطِ آدم‌هایی که واقعا بازی‌اش را ندیده‌اند، بزرگ شده است. نکته‌ای در این بحث البته در نظر گرفته نمی‌شد سنِ کمِ او بود.
اما کاروالیو بالاخره در 24 سالگی، در فرانسه خودش را ثابت کرد و بلوغ رسید. کاروالیو با آن پاهایِ بلندش تکل پشتِ تکل می‌زد. در کلِ تورنمنت حریفان 15 بار تصمیم گرفتند او را دریبل بزنند که در 13 بارش شکست خوردند. کاروالیو همچنان 7 قطعِ توپ داشت و 2 بار هم جلویِ ارسال‌هایِ حریف را گرفت. و مهمتر از همه‌یِ این‌ها هوشِ او در بازیِ منطقه‌ای و جاگیری بود که با اعداد و ارقام به طورِ صحیح قابلِ اندازه‌گیری نیست. رقبا اگر از سه هافبکِ جلویِ کاروالیو، به عنوانِ اولین خطِ دفاعی، رد می‌شدند، باید با او مواجه می‌شدند، در حالیکه پشتش هم مدافعین بودند. فرناندو سانتوس گفته بود ترجیح می‌دهد فوتبالی زشت بازی کند و هنوز در تورنمنت باشد تا با فوتبالی زیبا راهیِ خانه شود. کاروالیو نمادی کامل از این ایده بود.
با این وجود نباید از کاروالیو به عنوانِ صرفا یک مهره‌یِ تخریبی یاد کنیم. 28تا از مجموعِ 37 پاسِ بلندِ او در یورو 2016 به مقصد رسید، همچنین 260تا از مجموعِ 287 پاسِ کوتاهش. اگر چه بینِ این پاس‌ها فقط یک پاسِ کلیدی بود. کاروالیو قرار نبود قدرتِ خلاقِ تیمش باشد. وظیفه‌یِ او راه انداختنِ بازی و پاس دادن به دیگر بازیکنان بود، وظیفه‌ای که عالی انجام داد.
انتقادات از بازیِ پراگماتیکِ افراطیِ پرتغال وجود دارد و قطعا وقتی تیمی که تنها یک بازی را در 90 دقیقه برده قهرمان می‌شود یک جایِ کار لنگ می‌زند. اما قوانینِ حالِ حاضر همین است و در فوتبالِ ملی نباختن است که اهمیتِ اول را دارد، نه سبک و نه زیبایی. شاید پرتغال کسالت‌بارترین قهرمانِ یک نسل باشد، اما فوتبالِ ملی همین است.
تیمی که گل نمی‌خورد، نمی‌بازد. پرتغال در 420 دقیقه بازی‌هایِ حذفی فقط یک گل خورد. فوتبالِ پرتغال ظرافت نداشت، اما نتیجه داد. و کاروالیو قلبِ این فوتبال بود.
 
 
  ۱  
آی اسپورت
2016-07-12 10:11:16
نظر دهید
۱ نظر
-
سه شنبه ۲۲ تير ۱۳۹۵، ۱۱:۴۹
younan yadeton rafte?
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر