فهرست
یادداشت: یورو 2016 و بازگشت به دو دهه قبل
یادداشت: یورو 2016 و بازگشت به دو دهه قبل

یادداشت: یورو 2016 و بازگشت به دو دهه قبل

گیوم بلگه 

خطِ میانیِ پرتغال در فینال متشکل بود از ویلیام کاروالیو، رناتو سانچس و آدرین سیلوا. برایِ فرانسه هم موسا سیسوکو، پل پوگبا و بلز ماتویدی در خطِ میانی بازی می‌کردند. این‌ها همه بازیکنانی قدرتمند هستند، اما ظرافتی که معمولا در تیم‌هایِ قهرمانِ اروپا به یاد داشتیم را نداشتند. پوگبا کیفیاتِ زیادی در بازی‌اش دارد، اما به نظر می‌رسید وقتی در پستِ هافبکِ دفاعی بازی می‌کند، تداومِ بیشتری دارد. پس به ناچار در این تورنمنت بیشتر شاهدِ بعدِ محافظه‌کارانه‌یِ بازیِ او بودیم.
یورو 2016 تورنمنتی بود بدونِ خلاقیت، جایی که ترس بر تیم‌ها حکومت می‌کرد. بخشی از دلیل فشاری است که در تورنمنت‌هایِ ملی رویِ تیم‌هاست و بخشی دیگر از دلیل، درجه یک نبودنِ مربیانِ اکثرِ تیم‌هایِ ملی و ناتوانی‌شان در استفاده از استعدادهایی که دارند است.
مربیانِ ملی معمولا این بهانه را می‌آورند که در تورنمنت‌ها وقتِ کافی برایِ کار کردن با بازیکنان نیست. اما در هر تورنمنت دو یا سه تیم پیدا می‌شوند که نشان می‌دهند این موضوع حقیقت ندارد. در این تورنمنت آلمان و ایتالیا نشان دادند اگر بازیکنانتان باهوش باشند وقت کافی برایِ کار کردن بهتان می‌دهند.
در مجموع احساس من بر این است که در این تورنمنت به فوتبالِ اواخرِ دهه‌یِ نود یا اوایلِ 2000 برگشتیم، فوتبالی که به نظر فراموش شده بود، اما دوباره مد شد. ایسلند با فوتبالی بسیار دفاعی به موفقیت رسید و ولز با استفاده از دویدن‌هایِ زیادِ جو آلن و آرون رمزی بدونِ توپ تا نیمه نهایی بالا آمد. این راهی بود که برایِ آن‌ها مفید بود ولی لزوما ارتباطی با حفظِ توپ نداشت.
البته هیچ اشکالی ندارد و من از نوعِ فوتبالِ این تیم‌ها انتقاد نمی‌کنم. اما در کلِ تورنمنت فقط دو تیم بودند که فوتبالی مدرن بازی کردند: آلمان و ایتالیا. این دو تیم بودند که نرمش و هوشِ تاکتیکی نشان دادند، چیزی که از دستِ تیم‌هایِ دیگر برنمی‌آمد.
آلمان مقابلِ ایتالیا برایِ غلبه بر سیستمِ سه دفاعه‌یِ آنتونیو کونته خودش رو به بازی با سه دفاع آورد، تغییری که به هیچ وجه ساده نیست. یواخیم لو در طولِ تورنمنت گاهی از شماره‌یِ 9 کلاسیک استفاده کرد و گاهی نه. آلمان مقابلِ فرانسه هم تیمِ برتر بود، اما موفق نشد گل بزند. اگر فکر می‌کنید چون آلمان به فرانسه باخته نباید ازشان تقدیر کنیم، اگر این نگاهِ شما به فوتبال است، پس احتمالا فقط بعد از پایانِ تورنمنت‌ها و مشخص شدنِ قهرمان ازش حرف می‌زنید.
پرتغال، قهرمانِ جام، مقابلِ مجارستان بازی‌ای آزاد و خلاقانه کرد. اما پس از تساویِ 3-3 از بازیِ کرواسی به بعد سیستمش را تغییر داد تا هرگز دیگر چنین اتفاقی نیفتد، بازی‌ای در 90 دقیقه حتی یک ضربه‌یِ درونِ چهارچوب نداشت.
من در دو روزِ گذشته با چهار مربی حرف زده‌ام و همه نظرشان بر کمبودِ کیفیت در یورو 2016 بوده است. واکنشِ اول غالبا دفاع کردن بوده و دفاع کردن به شیوه‌یِ سنتی، عمیق و بدونِ ریسک. در حالیکه از سالِ 2008 بدین سو راه‌هایِ دیگر برایِ دفاع کردن هم دیده‌ایم؛ تیم‌هایِ پپ گواردیولا، اسپانیا در آغازِ دورانِ ویسنته دل بوسکه، آلمانِ یواخیم لو، دورتموندِ توماس توخل و حتی رایویِ پاکو خمز. این فوتبالِ مدرن از مد نیفتاده، اما به قدری که انتظار می‌رفت توسطِ تیم‌هایِ تورنمنت به اجرا درنیامد.
این موضوع ماجرایِ تیمِ جدیدِ ژوزه مورینیو را جالب می‌کند. روندِ فوتبال همیشه چرخه‌ای بوده است. برایِ دورانی به نظر می‌رسید که فوتبال مبتنی بر مالکیتِ توپ، بازیسازی از عقب و دفاع با حفظِ توپ، تسلط پیدا کرده است.
در این دوران وقتی چلسیِ مورینیو موفق نشد پاریس سن ژرمنِ 10 نفره را در چمپیونز لیگ شکست دهد، با خودم فکر کردم شاید او از این نقطه به بعد تغییر کند. اما دیگو سیمئونه و بسیاری از تیم‌هایِ موفق یورو با فوتبالی نتیجه گرفتند که مورینیو استادش است. وضعیتِ حالِ حاضر به شکلی است که منچستر یونایتد، یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌هایِ جهان، مشکلی با به خدمت گرفتنِ مورینیو به عنوان یکی از مدافعینِ سرسختِ فوتبالِ محافظه‌کارانه ندارد.
باز هم تاکید می‌کنم بازی با این سبک هیچ اشکالی ندارد. اما بعد از یورو 2016 باید آگاه باشیم که این نوع فوتبال دوباره مد شده است.
 
 
     
آی اسپورت
2016-07-13 08:52:43
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر