فهرست
یادداشت: جدال گواردیولای رمانتیک و کونته‌ی پراگماتیک
یادداشت: جدال گواردیولای رمانتیک و کونته‌ی پراگماتیک

یادداشت: جدال گواردیولای رمانتیک و کونته‌ی پراگماتیک

ریچارد جالی
 
گواردیولا بدونِ اینکه همیشه هدفِ اولش را پیروزی در نظر گرفته باشد، 73 درصدِ بازی‌هایش را تا امروز برده است. او مربیِ بهترین تیمِ باشگاهیِ تاریخِ فوتبال، با زیباترین فوتبال، یعنی بارسلونایِ 2009 تا 2012 بوده است. در سویِ دیگر کونته رهبریِ ایتالیایی را به عهده داشت که ازش به عنوانِ ضعیف‌ترین تیمِ نیم قرنِ اخیرشان یاد می‌کردند، تیمی که در یورو 2016 اسپانیایی، که هنوز بازیکنان و سبکش تحتِ تاثیرِ گواردیولا است، را با استادی شکست داد.
 
این فصل هر دو مربی برایِ اولین بار لیگِ برتر را تجربه می‌کنند. رومن آبراموویچ که تلاشش برایِ شکارِ گواردیولا به نتیجه نرسید، کونته را به استمفورد بریج آورد و منچستر سیتی بالاخره بعد از چهار سال به هدفِ بزرگش برایِ ساختنِ بارسلونایی دیگر رسید. حضورِ کونته و گواردیولا باعثِ تاکتیکی‌تر شدنِ لیگِ برتر و تاثیرِ بیشترِ نیمکت‌ها در نتایجِ بازی‌ها می‌شود.
 
اما رویکردِ این دو تاکتیسینِ بزرگ در مواجهه با این چالشِ جدید چه خواهد بود؟ آیا کونته و گواردیولا از همان متودهایی که برایشان قهرمانی‌هایِ سریِ آ، لا لیگا و بوندسلیگا را به همراه آورد در تلاش برایِ فتحِ لیگِ برتر استفاده خواهند کرد؟ یا خودشان را با شرایطِ لیگِ برتر و فوتبالِ انگلیسیِ مرسوم‌تر تطبیق خواهند داد؟
 
هر دو مربی در بدوِ ورودشان به جزیره بیشتر تمایل به رویکردِ دوم نشان داده‌اند. گواردیولا در مراسمِ رونمایی‌اش در سیتی از پیشرفت، نه انقلاب، حرف زد و اعلام کرد باید خودش را با بازیکنانی که دارد تطبیق بدهد و تنها دو یا سه موردِ اساسی است که باید تغییر بدهد. او همچنین در واکنشِ به حرفِ خاویر ماچرانو که گفته بود یک سال طول می‌کشد تا بازیکنان متودهایش را یاد بگیرند جواب داد: «اینطور نیست. چیزی که ما میخوایم خیلی ساده است. وقتی حریف توپ داره در کمترین زمانِ ممکن توپ را ازش پس بگیریم و وقتی خودمون توپ داریم تا جایی که ممکنه به حرکت در بیاریمش و موقعیتِ گل ایجاد کنیم.»
 
گواردیولا که به نظر می‌رسید برایِ تغییرِ بنیادی به سیتی آورده شده، فعلا نشان داده تا پیدا کردنِ ریتم و روندِ پیروزی‌هایِ پیاپی برایِ تیمش قصد ندارد از ایده‌هایِ ابداعی و تجربیِ رادیکالش استفاده کند. در بازی مقابلِ دورتموند فرناندینو را در مرکزِ خطِ دفاعی دیدیم، خطِ دفاعی که در دقایقی سه نفره بود. اما بعید است فعلا در سیتی خبری از 3-4-3، 2-4-1-3، 1-3-3-3 و 5-3-2 باشد. گواردیولا اکثرِ دقایقِ دو بازیِ اولش را با سیستمِ 1-3-2-4، سیستمِ اصلیِ مانوئل پیگرینی، بازی کرد. در این سیستم فول‌بک‌هایِ سیتی نیازی به بازیِ قطری و هجومیِ دیوید آلابا و رافینیا نخواهند داشت. با این حال، نوعِ استفاده‌یِ گواردیولا از 1-3-2-4 متفاوت خواهد بود.
 
یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌هایِ بایرنِ گواردیولا نسبت به بایرنِ یوپ هاینکس، فاصله‌یِ خطِ دفاعی تا دروازه بود. میانگینِ این فاصله در آخرین فصلِ هاینکس 36 یارد بود، عددی که در اولین فصلِ گواردیولا به 45 یارد رسید. پس از سیتیِ گواردیولا هم می‌توانیم چنین انتظاری را داشته باشیم و این به معنایِ بیشتر شدنِ وظیفه‌یِ جو هارت و لزومِ بازی‌اش به عنوانِ یک سوئیپر، مثلِ مانوئل نویر و ویکتور والدس، است.
 
تغییرِ دیگر بالاتر رفتنِ درصدِ مالکیتِ توپ است. تیم‌هایِ گواردیولا همیشه میانگینِ حداقلِ 65 درصد مالکیت در هر بازی داشته‌اند، در حالیکه این عدد برایِ سیتی در فصلِ پیش تنها 55.2 بود. پس باید شاهدِ فوتبالی بیشتر مبنی بر مالکیت و چرخشِ توپ باشیم، فوتبالی که در آن ایلکای گوندوگان به عنوانِ راسِ عقبِ خطِ میانی نقشی کلیدی خواهد داشت. البته همانطور که در بایرن دیدیم گواردیولا خودش را به لحاظِ تاکتیکی با شرایط تیم و لیگ هماهنگ می‌کند. مثلا بایرن نسبت به بارسلونا خیلی مستقیم‌تر و با پاس‌هایِ بلندِ بیشتری بازی می‌کرد.
 
سیتیِ گواردیولا از منظری دیگر راهی که پیگرینی شروع کرده بود را ادامه خواهد داد. تحتِ رهبریِ روبرتو مانچینی وینگرهایِ سیتی معمولا داوید سیلوا و سمیر نصری بودند، وینگرهایی که مدام در عرض و رو به مرکز حرکت می‌کردند. اما پیگرینی فصلِ پیش با استفاده از رحیم استرلینگ و خسوس ناواس بازیِ مستقیم و طبیعی‌تری از وینگرهایش گرفت. چیزی که گواردیولا همیشه از وینگرهایش خواسته باز کردنِ بازی و عرض دادن به زمین تا جایِ ممکن، حداقل تا رسیدن به یک سومِ دفاعیِ حریف، بوده. او می‌تواند در سیتی با استفاده از نولیتو، و دیگرِ خریدِ احتمالی‌اش، یعنی لیروی سانه، این ایده را پیاده کند.
 
این سیستم باعث می‌شود تا سیلوا به مرکزِ زمین منتقل شود و شاید نقشِ شماره‌یِ 9 کاذب را برایِ سیتی بازی کند. این پست که از ابداعاتِ اصلیِ گواردیولا بود و با لیونل مسی در بارسلونا به اوجِ خودش رسید، البته در بایرن مونیخ، به خاطرِ داشتنِ یک شماره‌یِ 9 کلاسیک، یعنی رابرت لواندوفسکی، کمتر موردِ استفاده قرار گرفت. در سیتی هم گواردیولا سرخیو آگوئرو را به عنوان مهاجمی کلاسیک دارد و بعید است از او در ترکیبِ اصلی استفاده نکند. اما سوال اینجاست که در غیابِ آگوئرو تصمیمِ او برایِ خطِ حمله‌اش چه خواهد بود. گزینه‌ای که از همین حالا می‌توانیم کنارش بگذاریم بازی کردنِ کلیچی ایهناچو پشتِ آگوئرو که پیگرینی در اواخرِ فصلِ پیش به آن روی آورده بود، است.
 
و این دقیقا نقطه‌ایست که گواردیولا و کونته را از هم جدا می‌کند.
 
کونته همیشه به زوج‌هایِ خطِ حمله اعتقاد داشته است، از باری گرفته تا یوونتوس تا ایتالیا. او احتمالا در چلسی از زوجِ دیگو کاستا و میچی باتشوایی استفاده خواهد کرد و سنتِ 12 ساله‌یِ این تیم را به تغییر خواهد داد. چلسی از شروعِ دورانِ اولِ ژوزه مورینیو بدین سو همیشه عادت به بازی با یک مهاجمِ مرکزی داشته است، به جز دورانِ کوتاهی که آبراموویچ با خریدِ آندری شفچنکو، مورینیو را مجبور کرد از او کنارِ دیدیه دروگبا استفاده کند. حتی دورانی که نیوکلا آنلکا هم با دروگبا در ترکیبِ اصلی قرار می‌گرفت معمولا نقشِ بالِ راست را داشت.
 
نکته‌یِ دیگر خطِ دفاعیِ چلسی است. از سالِ 1989 بدین سو هیچ تیمی با سیستمِ سه دفاعه موفق به فتحِ لیگِ برتر نشده است، سیستمی که کونته از آن در یوونتوس و ایتالیا استفاده می‌کرد. اما با توجه به بازی‌هایِ دوستانه به نظر می‌رسد کونته قصد دارد در تیمِ جدیدش از سیستمِ 2-4-4 ای که به 4-2-4، سیستمِ باری، استفاده کند. کونته که خودش را یک خیاط برایِ تطبیق با تیم و بازیکنانش می‌داند با استفاده از انرژیِ انگولو کانته در خطِ میانی، می‌تواند بر برتریِ عددیِ حریفان غلبه کند. از این جهت شاید چلسیِ او شباهت به لسترِ کلودیو رانیری پیدا کند.
 
کونته و گواردیولا با طرح‌ها و ایده‌ها و نقشه‌هایِ خودشان از 10 فصلِ اخیری که در سریِ آ، لا لیگا و بوندسلیگا حاضر بودند، تنها یک بار قهرمانی را از دست داده‌اند. تصورِ اینکه امسال هم یکی از این دو مربی قهرمانِ لیگِ برتر شود بعید نیست. اما آیا این قهرمانی با متودهایی ناآشنا برایِ فوتبالِ انگلیس به دست خواهد آمد یا رنگ و رویی بومی‌تر خواهد داشت؟
 
 
     
آی اسپورت
2016-07-30 11:54:18
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر