فهرست
برای رئیس آلمان‌ها: بدرود گونه‌های پر از خون
برای رئیس آلمان‌ها: بدرود گونه‌های پر از خون

برای رئیس آلمان‌ها: بدرود گونه‌های پر از خون

1- شواینی به نسلی از فوتبال آلمان تعلق داشت که چهره فوتبال آلمان را برای همیشه عوض کردند. فوتبالی که دهه‌ها برچسب ماشینی با خود به همراه داشت. آلمان با او، لام، پودولسکی، کلوزه و... پس از افتضاح تاریخی در یورو 2004 چهره نو به خود گرفت و یک جام جهانی رویایی را در خاک خود پشت سر گذاشت. جامی که آخرش تلخ بود اما پایه‌های تیمی تاریخی را بنا کرد.

2- یورو 2008 و شکست در فینال مقابل اسپانیا، جام جهانی 2010 و شکست در نیمه نهایی مقابل اسپانیا و یورو 2012 و باز هم شکست دیگر در نیمه نهایی این بار مقابل ایتالیا از نسل لام و شواینی تصویری ساخت که انگار قرار نیست هیچ وقت جامی ببرند. نسلی از آلمانی‌های دوست داشتنی که برخلاف اسلاف‌شان همیشه بازنده‌اند. آنها حالا به برزیل رسیدند. جام جهانی که آخرین شانس بدشانس‌ترین نسل فوتبال آلمان بود. نسلی که سر تمام بزنگاه‌ها قافیه را به حریفان باخت حالا باید در سرزمین فوتبال ماموریت غیر ممکن را ممکن کند. شروع متزلزل، ثبات در ادامه راه و یک برد دیوانه‌وار مقابل برزیل میزبان، بازنده‌ها را به فینال ماراکانا رساند. دوئل دوباره آلمان‌ با آرژانتین.
 

3- غافل‌گیری پیش از آغاز فینال. خدیرا در هنگام گرم کردن مصدوم شد و جایش را کریستوف کرامری داد که قبل از آن حتی یک دقیقه هم برای آلمان به میدان نرفت. هنوز 30 دقیقه از آغاز بازی نگذشت که کرامر جانشین هم مصدوم می‌شود و جایش را به شورله می‌دهد. مرکز زمین آلمان کاملا خالی می‌شود. خالی می‌شود تا فضا برای تاریخی‌ترین بازی عمر رئیس آلمان‌ها فراهم شود. جایی که شواینی به تنهایی باید 120 دقیقه جلوی مسی و یارانش بایستد.

4- با وجود کاپیتان لام اما این شواینی بود که همیشه رئیس خطاب می‌شد. او همه کاره تیم لوو بود. یک مغز متفکر در میانه میدان که به خوبی نبض تیم را در دست داشت. همان کاری که در فینال ماراکانا کرد. آرژانتینی‌ها از سر استیصال با مشت و لگدهای خود تنها یک جاودانگی ابدی را برای مغز آلمان به یادگار گذاشتند. جایی که رئیس با گونه‌های پر از خون ماموریت غیر ممکن را ممکن کرد.


5- «یوگی لوو می‌دانست که یورو 2016 برای من چقدر اهمیت دارد زیرا واقعا می‌خواستم در آن جام قهرمان شوم، جامی که از سال 96 موفق به کسب قهرمانی در آن نشده بودیم. آنطور که می‌خواستم نشد و باید قبول کرد». این آخرین جملات یکی از محبوب‌ترین بازیکنان تاریخ آلمان هنگام خداحافظی از تیم ملی بود. شواینی قبول کرد که تنها جای خالی در کلکسیون افتخاراتش برای همیشه خالی می‌ماند. قبول کرد و برای همیشه رفت.


 محمدامین صادقی



کدخبر: 9412
     
آی اسپورت
2016-07-30 17:37:42
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر