فهرست
یادداشت: پایان روزهای تاریک و بازگشت کوین
یادداشت: پایان روزهای تاریک و بازگشت کوین

یادداشت: پایان روزهای تاریک و بازگشت کوین

جیمز هورن‌کاسل
 
ماریو روی، خریدِ جدیدِ جالوروسی از امپولی، دوشنبه با پاره شدنِ رباطِ صلیبیِ زانویِ چپش از تورِ آمریکا به رم بازگشت. اولین بازیکنی که در توئیتر به این مصدومیت واکنش نشان داد استروتمن بود: «موفق باشی رفیق. قوی‌تر از قبل برگرد.» هیچکس به اندازه‌یِ استروتمن شرایطِ روی را درک نمی‌کند.
 
در ماهِ مارسِ 2014 بود که استروتمن دقیقا در بازی مقابلِ ناپولی دچارِ مصدومیتی مشابه شد و هشت ماه بیرون رفت. اما استروتمن در بازگشت، در ژانویه‌یِ 2015، این بار مقابلِ فیورنتینا یک بارِ دیگر از همان ناحیه ضربه خورد و مجبور به تن دادن به یک جراحیِ دیگر رویِ زانویش شد. اینجا بود که مشخص شد استروتمن مشکلِ "سندروم سایکلاپس" دارد، مشکلی که مانع از باز و بسته شدنِ کاملِ زانو می‌شود. استروتمن تنها هفتمین بازی‌اش در بازگشت را تجربه می‌کرد که دوباره مصدوم شد و مجبور شد 464 حاشیه‌نشین شود. «دورانِ خیلی سختی بود. بازگشت از مصدومیت یک چیزه و دوباره مصدوم شدن بدتر.»
 
جیم پالوتا، مالکِ رم، بعد از اینکه نمایشِ 90 دقیقه‌ای استروتمن در میِ 2016 مقابلِ جنوا را تماشا کرد گفت: «نمیدونید دیدنِ دوباره‌یِ کوین چه لذتی داره.» رودی گارسیا، مربیِ سابقِ رم، به استروتمن لقبِ ماشین لباس‌شویی داده بود، چون او قادر بود بدترین پاس را دریافت کند و از آن پاس و حرکتی خوب برایِ تیمش بسازد.
 
ستاره‌هایِ هلندی در طولِ چند دهه‌یِ اخیر سابقه‌یِ مصدومیت‌هایِ شدیدِ زیادی داشته‌اند. معروف‌تر از همه مارکو ون باستن بود که به دلیلِ مصدومیتِ مچِ پا مجبور به بازنشستگی در 29 سالگی شد. رود ون نیستلروی هم سالِ 2000 در حالیکه آیندهوون برایِ انتقالش به منچستر یونایتد موافقت کرده بود تنها شش هفته بعد از بازگشت از مصدومیت، رباطِ صلیبی پاره کرد و رفتنش به اولدترافورد یک سال عقب افتاد.
 
دورانِ ریکاوریِ طولانی برایِ بازیکنان، در حالیکه مجبورند جدا از تیم تمرین کند، دورانی تلخ و تنها است. یارِ استروتمن در این دوران الیو کاپرادوسی، یکی از مستعدترین بازیکنانِ آکادمی رم، بود که او هم رباطِ صلیبی پاره کرده بود. این دو بازیکن در روزهایِ بد و ناامید به هم روحیه و انگیزه برایِ جنگیدن و بازگشت می‌دادند، چون شرایطِ هم را کاملا درک می‌کردند و هر دو صدایی که در سرشان می‌چرخید که چطور می‌توانی دوباره به زانویت اعتماد کنی را شنیده بودند، آن هم وقتی دو بار یک بلا سرش آمده باشد.
 
استروتمن بالاخره در فوریه‌یِ 2016 برایِ اولین بار پا به زمین گذاشت و برایِ تیمِ زیرِ 19 ساله‌هایِ رم بازی کرد. «حسِ عجیبی بود. با اینکه هر هفته بازی کنی خیلی فرق داشت. همش نگران بودم، همش می‌ترسیدم. ولی اصلا نباید به این چیزها فکر کرد، چون اگه روش تمرکز کنی دوباره مصدوم میشی.»
 
استروتمن در این بازی که با پیروزیِ 0-6 رم به پایان رسید گل زد و راجا ناینگولان بلافاصله توئیت کرد: «کوینِ بزرگ!» دو هفته بعد ناینگولان و استروتمن بعد از بیش از یک سال دوباره کنارِ هم بازی کردند. فریادِ رمی‌ها در لحظه‌یِ ورودِ استروتمن، 15 دقیقه مانده به پایان جدال با پالرمو رعشه بر تنِ آدم می‌انداخت.
 
تا پایانِ فصلِ 2016-2015 استروتمن چهار بارِ دیگر هم برایِ رم بازی کرد و در دو بازیِ دوستانه‌یِ هلند مقابلِ جمهوریِ ایرلند و اتریش کاپیتانِ تیمش بود. با اینکه خودِ او از حاضرِ نبودنِ هلند در یورو 2016 اظهار ناراحتی می‌کرد اما قطعا رمی‌ها از این موضوع خوشحال بودند. یک استراحتِ تابستانیِ کامل می‌تواند به هافبکِ 26 ساله‌یِ جالوروسی فرصتِ بازگشت به فرمِ صد در صد آماده‌اش بدهد. «حالا حسِ خوبی دارم. تیم، تماشاگران و کادرِ پزشکی همه ازم حمایت کردن. من فقط می‌خوام با بازگشت به زمین جوابِ محبت‌ها و کمک‌هاشون را بدم.»
 
پروفسور پیر پائولو ماریانی که آخرین جراحی رویِ زانویِ استروتمن را انجام داد از این عمل به عنوانِ یکی از 10 عملِ برترش تا امروز یاد می‌کند. استروتمن حالا، مثلِ گذشته، فقطِ رویِ فوتبال و وظیفه‌اش متمرکز است و با فروتنی خودش را خریدی جدید برایِ رم نمی‌داند. «من هیچوقت به خودم ماشین لباس‌شویی نمیگم. این القاب برایِ هوداران و رسانه‌هاست و من اصلا بهشون فکر نمیکنم.»
 
استروتمن هنوز از رودی گارسیا، که در اولین فصلِ حضورش در رم بالاترین امتیازِ تاریخِ باشگاه در سریِ آ (85) را کسب کرد و تا یک قدمیِ قهرمانی پیش رفت، به عنوانِ مربی‌ای بزرگ یاد می‌کند. استروتمن درباره‌یِ مربیِ جدیدش لوچانو اسپالتی هم می‌گوید: «اون مربیِ جدی‌ایه و مستقیم توی رویت میگه که ازت چی می‌خواد. این خیلی خوبه. ما به همچین چیزی نیاز داشتیم.»
 
آیا رم شانسی برایِ قهرمانی در فصلِ آینده دارد؟ «ما رم هستیم. باید برایِ جنگیدن برایِ قهرمانی جاه‌طلب باشیم. اما در ضمن باید واقع‌بین هم باشیم. یوونتوس یکی از بهترین بازیکنایِ ما (میرالم پیانیچ) و بهترین بازیکنِ ناپولی را (گونزالو هیگوایین) را خریده. تازه اونا خریدهایِ بزرگِ دیگه‌ای مثلِ مهدی بن‌عطیه و دنی آلوس هم داشتن. درسته، اونا قوی‌ترین تیمِ ایتالیا شده‌اند. ولی ما در طولِ لیگ فقط باید دو بار مقابلشون بازی کنیم. ما میدونیم که بقیه‌یِ بازی‌ها را میتونیم ببریم. حتی جلویِ خودِ یوونتوس هم برایِ بردن به زمین میریم. شاید اونا بازیکنایِ بهتری داشته باشن. اما ما باید بجنگیم و راهی برایِ شکست دادنشان پیدا کنیم.»
 
فارق از نتیجه‌یِ نهایی، این فصل به شدت احساساتی برایِ رم خواهد بود. فرانچسکو توتی، کاپیتانِ افسانه‌ایِ جالوروسی در ماهِ ژوئن اعلام کرد این آخرین فصلش در استادیو الیمپیکو خواهد بود. با این وجود استروتمن چندان از قطعی بودنِ تصمیمِ توتی مطمئن نیست. «واقعا نمیدونیم این آخرین فصلش هست یا نه. اون بازیکنِ خاصیه. وقتی بچه بودم خیلی از همبازی‌هام پیراهنِ ایتالیا یا رم را با اسمِ توتی پشتشان می‌پوشیدن. توتی یک اسطوره است، یک الگو. تمرین و بازی کنارش برایِ همه یک اتفاقِ ویژه است. ما هر روز ازش چیزهایِ جدید یاد می‌گیریم.»
 
اگر قرار بود استروتمن یک چیز از بازیِ توتی برایِ خودش بگیرد؟ «معلومه، پایِ راستش! چون همه کار باهاش میکنه.»
 
بعد از پشتِ سر گذاشتنِ این دورانِ مصدومیتِ طولانی، دیدنِ استروتمن با پیراهنِ شماره‌یِ 6 رم که به افتخار و احترامِ افسانه‌یِ باشگاه، آلدر، 10 سال به بازیکنی داده نشده بود، همانقدر احساسات‌برانگیز است که تماشایِ یکی از آن پاس‌ها یا چیپ‌هایِ "کوکییایو"یِ توتی.
 
قابل درک است که امسال از توتی زیاد حرف بزنیم. اما کنارش باید از کوین هم حرف بزنیم. چون کوین برگشته.
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-02 11:46:02
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر