فهرست
یادداشت روز: جیووا، تلنگر نود و آینده تیم‌ملی
یادداشت روز: جیووا، تلنگر نود و آینده تیم‌ملی

یادداشت روز: جیووا، تلنگر نود و آینده تیم‌ملی

آی اسپورت- از مرحله مقدماتی جام جهانی 2010 به بعد، داستان لباس‌های تیم ملی همواره سوژه‌ای جنجال‌ساز در فوتبال ایران تلقی شده‌اند. آن روزها وظیفه تولیدِ لباس‌های این تیم با برندِ علی دایی بود و همواره انتقادهایی در مورد کیفیت لباس‌ها مطرح شد. بعدها وقتی مشخص شد که سرمربی وقت تیم ملی برای لباس‌ها از فدراسیون پول هم دریافت کرده، حواشی تازه‌ای در اطراف تیم ملی شکل گرفت. انتظار می‌رفت صعود به جام جهانی 2014، شرایط را به سود تیم ملی تغییر بدهد اما جریان‌هایی در فدراسیون، اصرار داشتند که ایران با محصولاتِ «آل اشپورت» به جام جهانی برود. کشمکش سرمربی تیم ملی با لباس‌های بی‌کیفیت آل‌اشپورت، تا آخرین روزهای همکاری ادامه داشتند. افتضاح بزرگ تیم ملی با این لباس‌ها، در کشور گوام رقم خورد. تیم ملی در مرحله اول مقدماتی جام جهانی 2018 در شرایطی به مصاف گوام رفت که ستاره گلزن تیم، فقط یک دست لباس برای این مسابقه در اختیار داشت. در واقع اگر لباس شماره 9 مهدی طارمی در زمین مسابقه پاره می‌شد و یا اینکه چند قطره خون روی آن می‌ریخت و داور از بازیکن تیم ملی درخواست می‌کرد تا به کنار زمین برود و لباس‌اش را عوض کند، سرمربی تیم ملی ناچار به تعویض این بازیکن می‌شد. به همین سادگی. به همین اندازه باورنکردنی!
 



 
بعد از پایان همکاری تیم ملی و آل‌اشپورت، نام کمپانی‌ها و برندهای مختلفی در اطراف تیم ملی شنیده شد اما مذاکره با نام‌های بزرگ، خیلی زود به بن‌بست رسیدند. حالا نوبت یک برند نه چندان شناخته‌شده ایتالیایی بود که وظیفه تولید لباس‌های تیم ملی را بر عهده بگیرد. جیووا در همان مراسم رونمایی از پیراهن تیم ملی، همه مخاطبان و علاقه‌مندان به این تیم را ناامید کرد. عجله علی کفاشیان برای امضای قرارداد با این برند در فاصله تنها چند روز به پایان دوران ریاست، نشان می‌داد که هدف این قرارداد هرگز تامین نیازهای تیم ملی نبوده است. آن روزها اعتراض زیادی به طرح و کیفیت این لباس‌ها شد اما مردم رفته رفته این موضوع را فراموش کردند تا اینکه اولین قسمت از فصل جدید برنامه نود آغاز شد و به لایه‌های جنجالی این قرارداد ورود کرد. نودی‌ها در درجه اول با حضور یک کارشناس نساجی، کیفیت نازل لباس‌های ایران را با لباس‌های کره جنوبی مقایسه کردند و سپس با روی آنتن بردن یک دوربین مخفی عجیب، فاش کردند که حتی لباس‌های باشگاهی مثل پرسپولیس نیز در ایتالیا تولد نمی‌شود و جیووا این لباس‌ها را در ایران تولید می‌کند. در این بخش، اظهارنظرهای تکان‌دهنده‌تری هم وجود داشت. اظهارنظرهایی مثل قدرتِ مدیرعامل شرکت ایرانی طرف قرارداد با جیووا برای کنار گذاشتن علیرضا بیرانوند از پرسپولیس به جرم نپوشیدن پیراهن‌ها و یا اهدای بنِ خرید محصولات این برند به کارگرانی که در کمپانی سایپا مشغول به کار هستند تا قرارداد با این تیم به سود برند ایتالیایی باشد. برای اولین بار مشخص شد که جیووا لباسِ تیم‌های پایه را به فدراسیون می‌فروشد و علیرغم تخفیف 90 درصدی، قیمت این لباس‌ها را چندین برابر می‌کند تا این تخفیف عملا کارایی‌اش را از دست بدهد. در یک شرایط استاندارد و یک اقتصاد سالم، همین تصاویر باید به قطع همکاری جیووا و تیم‌ملی ختم می‌شدند اما رئیس فدراسیون فوتبال روی خط نود، تمایلی به فسخ قرارداد نشان نداد و با همان وعده‌های زیرکانه همیشگی، تلاش کرد خیال جماعتِ نگرانی تیم ملی را راحت کند.
 
 

تیم ملی در مسابقه شهریور ماه با قطر چه برندی می‌پوشد؟ برای این سوال هنوز هم پاسخ شفافی وجود ندارد. به نظر می‌رسد مهم‌تر از قطع همکاری با جیووا، اصلاح ساختارهای مربوط به تیم ملی در زمینه تولید و طراحی لباس باشد. حقیقت آن است که از نظر اقتصادی، همکاری با تیم ملی فوتبال ایران برای کمپانی‌های مطرح تولید لباس ورزشی در جهان، توجیه اقتصادی ندارد و به همین خاطر آن‌ها در این سال‌ها دیگر برنامه‌ای جدی برای استفاده از فرصت تبلیغاتی پیراهن تیم ملی ایران ندارند. در کنار دردسرهای گمرکی و همه مصائبی که در راه رساندن پیراهن‌ها به تیم ممکن است وجود داشته باشد، با قانون کپی رایت نیز در جامعه ایرانی هنوز به مثابه یک شوخی بزرگ برخورد می‌شود و عملا هیچ شانسی برای بازگشت سرمایه این برندها در بازار ایران وجود ندارد. اگر از ریشه‌های آمریکایی نایکی و مشکلاتی که بر سر احتمال حضور آن در ایران وجود دارد عبور کنیم، باید بپذیریم که برندهای دیگر نیز پایگاهی برای فروش پیراهن‌ها در ایران ندارند و اگر هم داشته باشند، طبیعی به نظر می‌رسد که کپی‌های فلامنت 8 هزار تومانی در بازار، با اقبال بیشتری نسبت به پیراهن‌های اورجینال چندصدهزارتومانی روبرو شوند. پس اساسا سه راه پیش روی تیم ملی و فدراسیون وجود دارد. اول تسهیلِ شرایط گمرکی که حبیب کاشانی در تیم ملی امید نسخه موفقی از آن ارائه کرد، دوم جدی گرفتن کپی‌رایت و تضمین فروش پیراهن باکیفیت و اصل به مردم و سوم درآمدزایی برای امضای قرارداد با برندهای معتبر حتی در صورت رقم‌خوردن ضرر مالی. البته که همه مدیران ورزشی ایران پوشیدن لباس‌های مجانی را برای ورزشکارها به پوشیدن لباس‌های باکیفیت ترجیح می‌دهند اما به نظر می‌رسد دیگر زمان آن رسیده که پرستیژ ورزشی ایران حفظ شود و تیم اول آسیا با لباس‌هایی بازی کند که در شان ستاره‌های‌اش است. 






کدخبر:9405
  ۲  
آی اسپورت
2016-08-02 16:23:53
نظر دهید
۲ نظر
امید
سه شنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۵، ۱۶:۴۲
مثل جیووا در همه ابعاد این جامعه هست. از برنج های مضر هندی که وارد میشه تا خودروها و قطعات چینی که وازد بازاز ایران شده به خاطر تحریم های بین المللی. بازار ایران پر است از کالاهای بی کیفیت چینی و قاچاق. نود میتونه اونها را هم زیر سوال ببره!!!؟ وضع کل جامعه ما همینه
نود عشق است
سه شنبه ۱۲ مرداد ۱۳۹۵، ۲۱:۰۳
کاش همه وزارت خانه ها یک برنامه نود و یک عادل فردوسی پور داشتن
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر