فهرست
یادداشت: چالشی متفاوت برای پا گنده در آلبیسلسته
یادداشت: چالشی متفاوت برای پا گنده در آلبیسلسته

یادداشت: چالشی متفاوت برای پا گنده در آلبیسلسته

تیم ویکری
 
یک سومِ بازی‌هایِ مقدماتیِ جام جهانیِ 2018 در آمریکایِ جنوبی انجام شده است. آرژانتین شروعی وحشتناک در این بازی‌ها داشت، که دلیلِ اصلی‌اش غیبتِ لیونل مسی به دلیلِ مصدومیت در چهار بازیِ اول بود. با بازگشتِ مسی وضعیتِ آرژانتین هم بهبود پیدا کرد و با دو پیروزیِ پیاپی به رده‌یِ سوم رسید (چهار تیمِ اول به شکلِ مستقیم صعود می‌کنند و تیمِ پنجم راهیِ پلی آف می‌شود). اما این رقابت بسیار نزدیک است. آرژانتین تنها دو امتیاز بیشتر از پاراگوئه در رده‌یِ هفتم دارد.
 
بعد از شکست در فینالِ کوپا سنتناریو، تقریبا پنج هفته‌یِ پیش، مسی از تیم ملی کناره‌گیری کرد، اتفاقی که ممکن است برایِ دیگر بازیکنانِ معروفِ آلبیسلسته هم به زودی بیفتد، و جراردو مارتینو هم با توجه به مشکلاتی که برایِ درست کردنِ تیم المپیکش داشت استعفا داد.
 
در این شرایط فدراسیونِ فوتبالِ آرژانتین در بحرانی که خودش درست کرده بود فرو رفت و شروع کرد دنبالِ جانشینِ مارتینو گشتن. گزینه‌هایِ اول مارسلو بیلسا و خورخه سامپائولی بودند، مربیانی با ایده‌هایِ هجومیِ خاص. اما مربی‌ای که در نهایت انتخاب شد با این دو یک دنیا تفاوت دارد. بائوزا به عکسِ بیلسا و سامپائولیِ رویاباف و رومانتیک، به شدت پراگماتیک است.
 
«برام مهم نیست بهم لقبِ یه مربیِ دفاعی بدن. یه تیم میتونه در عین حال که دفاعی مستحکم داره بدونِ تعادل باشه، برایِ اینکه خودش را مجبور به بد حمله کردن، یا اصلا حمله نکردن کرده. تعادل یعنی دفاع و حمله کردنِ یک سان با تمامِ امکاناتی که بازیکنان برایِ تیم فراهم می‌کنن.»
 
این جملات کلیدِ سبکِ کارِیِ بائوزا است. بائوزا رویِ هیچ ایده‌ای تعصب ندارد و به سبکِ خاصی پایبند نیست و همیشه دنبالِ پیدا کردنِ بهترین استفاده از بازیکنانی که دارد است. اولین تجربه‌یِ مربیگریِ بائوزا تیمِ روزاریو سنترال بود که به رهبریِ او و با داشتنِ خوان آنتونیو پیتزی در خط حمله (مربیِ حالِ حاضرِ شیلی) و ازکیل گونزالز در خطِ میانی، به نیمه نهاییِ کوپا لیبرتادورسِ 2001 رسید.
 
بائوزا هفت سال بعد با تیمِ LDU  (لیگا دپورتیا اونیورسیتاریا) این جام را فتح کرد. لیگا اولین تیمِ تاریخِ اکوادور بود که موفق به قهرمانی در لیبرتادورس می‌شد. بائوزا در راهِ این قهرمانی برایِ بیشترین استفاده بردن از ارتفاعِ بالایِ شهرِ کوئیتو، به سیستمِ سه دفاعه رو آورد تا عرضِ زمین را تا جایِ ممکن زیاد کند و از وینگ‌بک‌هایش به عنوان عناصرِ اصلیِ هجومی استفاده ببرد.
 
سالِ 2014 بائوزا یک بارِ دیگر فاتحِ لیبرتادورس شد، این بار با سن لورنزو و با دفاعِ چهار نفره. تلاشِ او برایِ سومین لیبرتادورس، با سائو پائولو، امسال با شکست در نیمه نهایی مقابلِ اتلتیکو ناسیونالِ کلمبیا (که نهایتا قهرمانِ جام هم شد) به پایان رسید. بائوزا تجربه‌یِ زیادی در فوتبالِ آمریکایِ جنوبی، در کشورِ خودش و در پرو و اکوادور و برزیل دارد، اما تجربه‌یِ بازی‌هایِ مقدماتیِ جامِ جهان را نه.
 
نکته‌یِ مهم اینجاست که ما در دورانی به سر می‌بریم که بازی‌هایِ ملیِ آمریکایِ جنوبی در بالاترین سطحِ خودش است و بازی‌هایِ باشگاهی‌اش در پایین‌ترین سطح. پر کردنِ این فاصله کارِ ساده‌ای نیست. نمونه‌یِ خیلی خوب کارلوس بیانکی بود که به خاطرِ دورانِ حضورش در ولز سارزفیلد و بوکا جونیوز همیشه به عنوانِ بهترین گزینه برایِ تیم ملی در نظر گرفته می‌شد. اما دو تجربه‌اش در سطحِ اولِ فوتبالِ اروپا، سالِ 1996 با رم و یک دهه بعد با اتلتیکو مادرید، شکستِ مطلق برایش بود.
 
بازیِ سن لورنزویِ بائوزا مقابلِ رئال مادرید در فینالِ جام باشگاه‌هایِ جهانِ 2014 که با برتریِ مطلقِ رئال همراه شد، نشانه‌ای برایِ نگرانی است. پس آیا بائوزا گزینه‌ای درست برایِ رهبریِ آرژانتین و مجاب کردنِ مسی برایِ بازگشت است؟
 
بائوزا تنها دو هفته برایِ انتخابِ تیمش و بعد فرصتِ کمی برایِ کار کردن با بازیکنانش پیش از دو بازیِ حساسِ مقدماتی دارد. بازیِ اول جدالی خانگی مقابلِ اروگوئه‌یِ صدرنشین است و بازیِ دوم سفر به ونزوئلا، تیمی که در سنتناریو نشان داد پیشرفتِ زیادی کرده است. درسته که آرژانتین در این تورنمنت 1-4 ونزوئلا را شکست داد، اما این تیمِ مارتینو بود که مسی را در اوج داشت.
 
شرایط آرژانتین نسبت به سنتناریو بسیار تغییر کرده است و پا گنده در حالی رهبریِ آلبیسلسته را شروع می‌کند که خطر سر خوردن رویِ پوست موزی بزرگ را احساس می‌کند.
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-03 10:42:31
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر