فهرست
یادداشت: بازگشت سیمئونه از مرگ
یادداشت: بازگشت سیمئونه از مرگ

یادداشت: بازگشت سیمئونه از مرگ

سید لو
 
آخرین چیزی که دیگو سیمئونه قبل از این توئیت گفته بود، در شبِ 28 می بود، در سن سیرو و بعد از شکست در فینالِ چمپیونز لیگ مقابلِ رئال مادرید: «باید فکر کنم.» سیمئونه یک بارِ دیگر در فینال شکست خورده بود، یک بارِ دیگر مقابلِ رئال. او خسته و غمگین به نظر می‌رسید و صدایش می‌لرزید و کلماتش سنگین بود، بسیار سنگین‌تر از بعد از شکستِ دو سال قبل در لیسبون.
 
با اینکه سیمئونه قراردادش را تا 2020 تمدید کرده بود، اما هوداران وحشت‌زده شدند که شاید این پایانِ کارش در ویسنته کالدرون و تسلیم شدنش باشد. و زندگی بدونِ سیمئونه؟ راستش حتی نمی‌شد بهش فکر کرد... وقتی چند روز بعد هوداران شنیدند که سیمئونه در کالدرون است، به سمتِ استادیوم جاری شدن و از مربی‌شان درخواست کردند بماند. اما سیمئونه برایِ دو هفته خاموش بود. تا بالاخره آن عکس را توئیت کرد: «مشغولِ کار در بوئنوس آیرس». کار کردن برایِ اتلتی.
 
معمولا نباید جواب‌هایِ توئیت‌هایِ آدم‌هایِ مشهور را خواند که پر است از «با من ازدواج می‌کنی» و غیره. اما جواب‌ها به این توئیت نشانی مهم از اهمیتِ سیمئونه برایِ هودارانش داشت. یکی نوشته بود «از وحشت خودمو خراب کردم!» و دیگری نوشته بود «راهِ نفسم بسته شده بود». یک میلیون پیامِ عشقِ زیرِ این عکس ثبت شد و توضیحِ سیمئونه درباره‌یِ سکوتش این بود: «فینالِ چمپیونز لیگ مرگ بود و مثلِ هر مرگی نیاز روزها سوگواری داشت.»
 
بله. برایِ هر مرگی نیاز به زمانی برایِ سوگواری است، همینطور که نیاز به آرامش و اطمینان بخشیدن است، چیزی که سیمئونه به تیمش نداد و باعثِ ایجادِ تعلیق شد، شرایطی که البته خودش با آگاهی از آن پدید آورده بود.
 
این عکس نکته‌یِ مهم و پیامی دیگر هم برایِ هوداران داشت. سیمئونه در حالِ کار کردن برایِ فصلِ جدید بود، اما نه تنها و نه حتی کنارِ تیمِ مربیگری‌اش، بلکه کنارِ باشگاه، کنارِ مردانی که مسئول خریدِ بازیکنانِ جدید بودند. این عکس وفاداریِ سیمئونه به باشگاه را نشان داد و البته وفاداریِ باشگاه را به او. قولِ بازگشت به فینال برایِ سومین بار تنها از سویِ سیمئونه نبود.
 
زین‌الدین زیدان گفته تا 31 اوت هر اتفاقی ممکن است در ترنسفرهایِ تابستانی بیفتد. احتمالا هم باید منتظرِ اتفاقاتی مهم باشیم. اما فعلا اتلتیکو مادرید بیش از هر تیمِ دیگری در لا لیگا خرج کرده است. آن‌ها تا اینجا 81 میلیون یورو سرمایه‌گذاری کردند، یعنی یک میلیون بیشتر از بارسلونا، 24 میلیون بیشتر از سویا و 51 میلیون بیشتر از رئال مادرید. این اولین تابستانی نیست که اتلتی دست به جیب می‌شود. تابستانِ پیش هم آن‌ها با فروش‌هایِ خوبی که داشتند موفق شدند با تنها 10 میلیون اضافه بازیکنانی با مجموعِ قیمتِ 126 میلیون یورو بخرند. این تابستان شجاعتِ اتلتی بیشتر هم شده است. در ضمن آن‌ها آنتوان گریزمن را هم حفظ کرده‌اند.
 
اتلتی هفته‌یِ پیش کوین گامیرو که از سویا به قیمتِ 30 میلیون یورو (که تا 37 میلیون هم می‌تواند بالا برود) خریده شده را در کالدرون به هوداران معرفی کرد. گامیرو گزینه‌یِ رفتن به بارسلونا را هم داشت، اما از اتلتی به عنوانِ باشگاهیِ "غول‌آسا" یاد کرد. این دقیقا چیزی است که سیمئونه می‌خواهد. گامیرو فصلِ پیش 29 گل زد تا مجموعِ گل‌هایش پیزخوان را به 67 برساند. گامیرو حالا قول داده به گلزنی‌هایش در کالدرون ادامه بدهد.
 
گامیرو کنارِ گریزمن به فرانسه نشان خواهد داد چه امکانی برایِ یورو داشتند. سرعتِ این دو بازیکن کنارِ هم ترسناک است. اتلتی با گامیرو و دیگر خریدِ جدیدشان، نیکولاس گایتان تیمی قوی‌تر شده است. تازه یانیک کاراسکو، آنخل کوریا و دیگو تورس را هم فراموش نکنیم. وقتی از تورس نظرش درباره‌یِ اینکه اتلتی بالاخره یک مهاجمِ شماره‌یِ 9 گرفته را پرسیدند، جواب داد: «فقط یک شماره‌یِ 9 هست و اونم پشتِ پیراهن نوشته شده.» تورس اسطوره‌یِ باشگاه باقی می‌ماند، بازیکنی که هنوز شماره‌یِ 9 را به تن دارد، پیراهنی که پرفروش‌ترین پیراهنِ تاریخِ باشگاه است. اما گامیرو شماره‌یِ 9 ای بود که اتلتی دنبالش می‌گشت.
 
دوربین‌هایِ تلویزیونی دیالوگِ دیگو کاستا با سرخیو راموس که در آن از اجازه ندادنِ چلسی برایِ بازگشتش به اتلتی می‌گفت را شکار کردند. از دو سال پیش که کاستا با 38 میلیون یورو راهیِ استمفورد بریج شد، سیمئونه دنبالِ بازیکنی برایِ پر کردنِ جایِ خالی‌اش می‌گذشت. سیمئونه به گونزالو هیگوایین و ادینسون کاوانی علاقه داشت، ولی طبیعی‌تر بود که اول به بازگرداندنِ کاستا فکر کند، بازیکنی که انگار تازه وقتی از دستش داد فهمید چه ارزشی برایش داشته است. یا شاید پیشنهادِ چلسی به قدری خوب بود که نمی‌شد ردش کرد.
 
بعد از رفتنِ کاستا اتلتی ماریو مانزوکیچ (22 میلیون یورو)، رائول خیمنز (11)، لوسیانو ویتو (22) و جسکون مارتینز (37) را خرید، اما هیچکدام قانع‌کننده نبودند. مانزوکیچ فقط یک نیم فصلِ خوب داشت و بقیه ناامیدکننده بودند و باعث شدند گریزمنی که اصلا به عنوانِ شماره‌یِ 9 نیامده بود در این پست بدرخشد. پس اتلتی مانزوکیچ را به یوونتوس فروخت، خیمنز را به بنفیکا، جکسون را به لیگِ چین (که از آن سود هم برد) و ویتو را هم به صورتِ قرضی به سویا منتقل کرد. اما حالا اتلتی بالاخره بعد از دو فصل گشتن یک مهاجمِ 9 کلاسیک دارد.
 
با تمامِ شک و تردیدهایی که درباره‌یِ اتلتی فصل پیش بود، آن‌ها یک بارِ دیگر به فینالِ چمپیونز لیگ رسیدند. با خریدنِ گامیرو، حفظِ گریزمن و مهمتر از همه حفظِ سیمئونه معلوم است که انتظارات این فصل بیشتر خواهد شد.
 
تنها دو ماه بعد از شکستِ تلخِ در میلان و وحشت از رفتنِ سیمئونه، ال چولو حالا بازگشته و خیال رسیدن به یک فینالِ دیگر را دارد، فینالی که دیگر با زخمِ سن سیرو و سکوتِ مرگبارِ پس از آن همراه نباشد.
 
     
آی اسپورت
2016-08-06 11:55:55
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر