فهرست
بهرام شفیع؛ کسی که دلتنگش می‌شویم
بهرام شفیع؛ کسی که دلتنگش می‌شویم

بهرام شفیع؛ کسی که دلتنگش می‌شویم

آی اسپورت - راستش بهرام شفیع آدم خوبی بود. یکی از همه آنهایی که آدم‌های خوبی هستند و دوست دارند دارایی‌های‌شان را بچسبند. فارغ از اینکه دوران طلایی جوانی می‌گذرد. روزگاری که او ستاره ورزش و مردم بود. فوتبال‌ها را با آن توماس برولین گفتن‌های معروفش یا واژه معروف اسطقس‌دار گزارش می‌کرد ملت هم با او حال می‌کردند. روزگاری که خودش عضو هیات مدیره پرسپولیس بود و روزگاری که مردم یک هفته می‌نشستند تا ببینند او‌ در ورزش و مردم درباره ورزش چه می‎گوید؛ همه و همه، شاید خیلی وقت بود از دورانش می‌گذشت. همان طور که عصر عطا بهمنش گذشت و حالا دیگر ستاره اقبال از جواد خیابانی روی گردانده.

شفیع می‌خواست بماند چون ورزش و مردم مثل فرزندش بود. فرزندی که با او رشد کرد و با او پر و بال گرفت و شاید با او پیر شد. شفیع سبک خودش را داشت..اهل جنجال نبود. مونولوگ حرف می‎‌زد. راستش برایش سخت بود که ببیند ما جوان‌ترها این قدر بی‌محابا همه میراثش را زیر پا می‌گذاریم. او که سالها بود همه از بازنشستگی‌اش می‌گفتند، اتفاقا تلاش زیادی هم کرد برای نو شدن. هر تغییری که فکر می‌کرد می‌تواند کمکش باشد برای نو شدن ورزش و مردم را انجام داد اما سبکش همین بود که بود.

او امیراقبالش که با عشق نابغه صدایش می‌کرد و مدام به مهم‌ترین سرمایه‌اش می‌بالید و بقیه بچه‌های ورزش و مردم از محمد شریفی و مهدی ارژنگی‌نیا گرفته تا اسماعیل حیدرپور که این اواخر کمتر به استودیو می‌رفت، همه کار کردند به زعم خودشان تا باز ورزش و مردم اوج بگیرد و تا همین برنامه‌های آخر هم با همه تلاش‌شان پیش رفتند. بهرام شفیع که عنوان چهره ماندگار را از سیمای ایران برای این ۴۰ سال همیشه بودن گرفته، حالا دیگر نیست. قلبش از تپش ایستاده. قلبی که همین سال قبل هم باز کارش را به بیمارستان کشانده بود.

او رفته و مجری ابدی ورزش و مردم شده است. او که حالا برای رفتنش قلب همه‌مان گرفته. با همه نقدهایی که اگر بود، همین حالا هم به برنامه‌اش داشتیم اما این قدر خاطره خوب از روزهای اوج و خاطراتش هست که برای‌شان حسرت بخوریم و دلتنگش باشیم. از همه اختلاف سلیقه‌ها و همه خاطرات شیرین‌مان از مهربانی‌هایش. از دفتر کارش در فدراسیون هاکی در مجموعه انقلاب و عشقی که برای بچه‌های تیم هاکی‌اش داشت.

تلخ است باور نبودنش. چه سخت است غم نبودنش برای امیراقبال عزیز و دیگر اعضای خانواده‌اش. روحش شاد و یادش گرامی. یاد خاطره مردی که به رغم همه بحث‌ها، ۴ دهه برنامه‌اش را یک‌تنه روی آنتن نگه داشت و قبل از اینکه تصمیم مدیران جوان شبکه اول سیما برای بازنشستگی‌اش عملی شود و قبل از اینکه با قانون بازنشسته‌ها فدراسیونش را بگیرند، خودش تاب نیاورد و آسمانی شد.

۱۹ ۵  
آی اسپورت
2018-10-09 23:56:00
همچنین بخوانید:
نظر دهید

۵ نظر
امیرعباس
چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۷، ۰۰:۱۱
دوستان ای اسپورت لطف بفرمائید کمی احترام قائل شوید و این عکس را تغییر دهید چه وقتی قرار است یاد بگیریم این رسم لعنتی عکس از افراد روی تخت بیمارستان ودر حال ناجور را ترک کنیم!!پس فرق شما با عباس جدیدی در کجاست؟
مصطفی
چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۷، ۰۰:۲۹
سخت تر از اون، تحمل کج سلیقگی شما در انتخاب این عکسه
روزبه
چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۷، ۰۰:۳۲
در عجب از این مردم که تا کسی رفت نگاه رمانتیگ گونه و احساساتیشان همه واقعیات را دود هوا می کند و انگار نه انگار که هر فردی را کارنامه ایست مثبت یا منفی، که صرف مرگش پاک نمی شود. بهرام شفیع یکی از ده ها بلکه صدها انسانهای نالایق سیستم صدا و سیما بود که با رانت وارد شد، با رانت زیست، با رانت فربه شد، و سر انجام هم رانت "ژن خوبش" را برای امیر اقبالش میراث گذاشت. فردی که به واسطه رانت تریبون مفت و مادام العمر ورزش و مردم، بدون کمترین لیاقتی، رییس فدراسیون هاکی و چوگان شد و تا می توانست فرهنگ چاپلوسی را از برنامه اش ترویج کرد. بی گمان مرگ هر انسانی، با هر کارنامه ای، به ذات تلخ است و غم انگیز. اما آدمی حیرت می کند از این همه مدح و ثنا در روز مرگ انسانی با چنین کارنامه ای.
بی طرف
چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۷، ۰۱:۲۰
عکس خوب ازش بذارید کسی دوست نداره که تو این لحظات مردم اون رو ببینن.
Sekiro
چهارشنبه ۱۸ مهر ۱۳۹۷، ۰۶:۵۲
باز هم فوت یک شخص معروف و مرده پرستی ملت. حالا تا ۱ ماه پیش همه میگفتن چه وضع برنامه سازیه ، ورزش و مردم به درد نمیخوره، انحصار طلبی میکنه، فدراسیون گلف رو مال خودش کرده و ... حالا در مدح ایشون مینویسن
۴
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر