فهرست
آنالیز: ناهماهنگی زلاتان و رونی
آنالیز: ناهماهنگی زلاتان و رونی

آنالیز: ناهماهنگی زلاتان و رونی

مایکل کاکس
 
ضربه‌یِ سرِ زلاتان ایبراهیموویچ رویِ ارسالِ آنتونیو والنسیا یک گلِ کلاسیکِ شماره‌یِ 9 از مهاجمی بود که در یک دهه‌یِ اخیر بیشترین تداوم را در سطحِ اولِ فوتبالِ اروپا داشته است. با این حال نمایشِ زلاتان در کامیونیتی شیلد نشان داد او تنها یک تمام کننده و مهاجمِ باکس نیست و این مسئله سوالِ بزرگی درباره‌یِ آینده‌یِ وین رونی و برنامه‌هایِ ژوزه مورینیو مطرح می‌کند.
 
زلاتان در پاریس سن ژرمن نقشِ جالبی بازی می‌کرد. او در سیستمِ 3-3-4 تیمش در لیگ و مقابلِ تیم‌هایِ کوچک معمولا مدام نزدیک به باکس و آماده‌یِ سرویس گرفتن از هافبک‌هایش بود. اما در بازی‌هایِ سخت‌تر، به خصوص در چمپیونز لیگ، زلاتان عقب‌تر بازی می‌کرد و بیشتر در کارِ بازیسازیِ تیم دخالت داشت و سعی می‌کرد فضا را برایِ وینگرهایش باز کند.
 
در بازیِ دیشب، به خصوص در نیمه‌یِ اول حرکاتِ رو به عقبِ زلاتان، مقابل خطِ دفاعی‌ای متشکل از وز مورگان و رابرت هوت که دوست دارند تا جایِ ممکن نزدیک به دورازه‌یِ خودشان بازی کنند، کاملا مشخص بود. با اینکه شرکتِ مهاجمِ جدیدِ یونایتد در بازیسازی چندان موفق نبود، اما نشانی بارز از رویکرد و علاقه‌یِ او برایِ بازی کردنِ این نقش داشت. مسئله اینجاست که این نقش را قرار بود وین رونی بازی کند.
 
مورینیو اعلام کرده بود که هرگز از رونی در مرکزِ خطِ میانی، جایی که فصلِ پیش برایِ لویی ون گال و در یورو 2016 برایِ انگلیس بازی کرده بود، استفاده نخواهد کرد. برایِ همین رونی مقابلِ لستر در پستِ شماره‌یِ 10، پشتِ زلاتان به زمین رفت، جایی که هماهنگی و هارمونیِ خیلی کمی بینِ دو مهاجمِ یونایتد دیده شد. زلاتان مدام منطقه‌یِ رونی را اشغال می‌کرد و رونی از این فرصت برایِ نفوذِ به باکسِ لستر استفاده نمی‌کرد.
 
هنوز بازیِ اول است و انتقاد از ناهماهنگیِ دو بازیکن چندان موضوعیتی ندارد. اما سوالی که باید پرسید این است که آیا رونی همچنان دینامسیم و سرعتِ لازم برایِ هجوم به فضاهایِ خالی‌ای که پشتِ زلاتان باز می‌شود را دارد یا نه. این مشکلی بود که ون گال هم فصلِ پیش درگیرش بود. منطقی است که فکر کنیم در این سن از فوتبالِ رونی و زلاتان، هر دو بازیکن ترجیح می‌دهند کنارِ مهاجمی سریع و دینامیک بازی کنند. این بازیکن برایِ یونایتد مقابلِ لستر در بالِ چپ قرار گرفته بود.
 
آنتونی مارسیال که با آمدنِ زلاتان شماره‌یِ 9 خودش را به 11 تغییر داد، این فصل باید بیشتر بازی‌ها را به عنوانِ وینگرِ چپ بازی کند و می‌تواند نقشی کلیدی در برقراریِ رابطه‌یِ دو مهاجمِ یونایتد داشته باشد، نقشی که ادینسون کاوانی در پاریس سن ژرمن برایِ زلاتان بازی می‌کرد. اما در این سیستمِ 1-3-2-4 و با توجه به ذهنیتِ تاکتیکیِ مورینیو، هافبک‌هایِ میانی زمانِ زیادی را در نیمه‌یِ زمین و انجامِ وظایفِ دفاعی صرف خواهند کرد و این مسئله بارِ دوندگی در بعدِ هجومی را رویِ شانه‌هایِ مارسیال سنگین‌تر می‌کند.
 
البته هنریک مخیتاریان مقابلِ لستر تنها دو دقیقه بازی کرد و پل پوگبا هم به زودی به شکلِ رسمی یونایتدی خواهد شد. بدین خاطر ترکیبِ اصلیِ تیمِ مورینیو در بازیِ هفته‌یِ آینده مقابلِ بورنموس احتمالا تفاوت‌هایی با ترکیبِ مقابلِ لستر خواهد داشت. در هر صورت مورینیو برایِ اینکه بهترین استفاده را از دو مهاجمِ ستاره‌اش ببرد باید در تمرینات طرحِ خودش را برایِ زلاتان و رونی جا بیندازند.
 
 
     
آی اسپورت
2016-08-08 08:50:58
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر