فهرست

چشمان فوتبال خیره به منچستر

خوانندگانِ روزنامه‌یِ کاتالانیِ "اسپورت" از این به بعد بخشی جدید برایِ مطالعه دارند، چون این روزنامه، خبرنگاری به منچستر فرستاده تا از نزدیک عملکردِ ژوزپ گواردیولا (در مطبوعاتِ درجه یکِ کاتالان به گواردیولا پپ نمی‌گویند) برایشان گزارش کند. خبرنگارانِ اسپانیاییِ زیادی این فصل از نزدیک جدالِ گواردیولا و ژوزه مورینیو را دنبال خواهند کرد، جدالی که بینِ سال‌هایِ 2010 تا 2012 هم بینشان در بارسلونا و رئال مادرید بر پا بود.
 
لو مارتین که برایِ "ال پاییس" کار می‌کند، بعد از حرف زدن با صاحبِ یک فروشگاهِ موسیقیِ مستقل در منطقه‌یِ نورترن کوارتر شروع می‌کند به نوشتن از نکاتی مثبت درباره‌یِ منچستر، درباره‌یِ شهر. مارتین مورینیو را از زمانی زیرِ نظرِ لویی ون گال 20 سال پیش در بارسلونا کار می‌کرد می‌شناسد: «شب‌هایِ قبل از بازی‌هایِ اروپایی ژوزه با ما بیرون می‌آمد. اون همراهِ خیلی خوش‌مشربی بود، مثلِ یک عمویِ مهربون.»
 
در سفر به بلگراد برایِ بررسیِ ستاره سرخ که قرار بود مقابلِ بارسلونا بازی کند، ماشینِ مورینیو و مارتین که یک عکاس هم همراهشان بوده پنچر می‌شود و مورینیو شروع می‌کند به بد و بیراه گفتن که این اتفاق زیرِ سرِ حریف است، چون می‌دانستند او برایِ تماشایِ بازی‌شان می‌رود. بینِ این سه نفر فقط مورینیو پنچرگیری بلد بوده است.
 
مورینیو فعلا، تا وقتی خانه‌اش در منچستر آماده شود، با تیمِ فنیِ هفت نفره‌اش ساکنِ هتلِ لوئری در طرفِ سلفوردِ رودخانه‌یِ اروِل است، جایی که خودش همیشه جلوتر از دستیارهایش در عکس‌هایِ پاپاراتزی‌ها حاضر می‌شود. گواردیولا فقط چند صد متر پایین‌تر از رودخانه، که از 200 متریِ اولدترافورد می‌گذرد، آپارتمانی اجاره کرده است. وظیفه‌یِ این دو مربیِ در خانه‌یِ جدیدشان، در شهرِ منچستر، بیدار کردنِ دو غولی است که فصلِ پیش در چرتی عمیق فرو رفته بودند.
 
سبکِ بازیِ تیمِ ون گال در بیش از 100 بازی تا قطره‌یِ آخرِ شور و هیجانِ هودارانِ یونایتد را خشک کرد. مانوئل پیگرینی مربیِ باهوشی بود، اما در برخورد با مطبوعات کسالت‌بار (البته این دقیقا چیزی بود که سیتی بعد از روبرتو مانچینی گاهی بیش از حد پرشور می‌خواست). حالا با آمدنِ مورینیو، زلاتان ایبراهیموویچ، هنریک مخیتاریان، اریک بای و البته پل پوگبا شور و هیجان به یونایتد بازگشته است. هودارانِ یونایتد در دورانِ بعد از بازنشتگیِ سر الکس فرگوسن در 2013 هرگز اینقدر خوشحال نبودند و به تیمشان امید نداشتند.
 
دو بازیِ آخرِ یونایتد، هر دو در ومبلی، با دو جام همراه بوده، داوید دخئا در تیم مانده و خریدهایِ جدیدِ باشگاه هوداران را بعد از سه فصل زجر کشیدن از تماشایِ فوتبالی خشک و مضحکه‌یِ خاص و عام شدن، از خوشحالی به مرزِ جنون رسانده است. یونایتدی‌ها همیشه بهترین روحیه و بالاترین عملکردشان را وقتی دارند که احساس می‌کنند کلِ جهان علیهشان صف کشیده است.
 
حال و هوایِ رختکن و زمینِ تمرینِ یونایتد هم خیلی خوب است. مورینیو تاثیرِ مثبتی رویِ بازیکنانش گذاشته و وقتی پوگبا را به همبازی‌هایِ جدیدش معرفی کردند لبخند از لبش نمی‌افتاد و جسی لینگارد، رفیقِ قدیمی‌اش را سفت در آغوش گرفت.  یونایتد تابستانی رویایی را سپری کرده، اما این خوشبینی باید با شروعِ لیگِ برتر با واقع‌بینی هم همراه شود. پس از پنجم شدن در فصلِ پیش، جنگیدن برایِ قهرمانی خیزی بسیار بلند می‌خواهد. با اینکه نام‌هایِ بزرگی که اخیرا به یونایتد پیوستند، از آنخل دی ماریا گرفته تا رادامل فالکائو و باستین شواین‌اشتایگر، هیچکدام تاثیری که باید را نداشتند، اما به نظر می‌رسد خریدهایِ این تابستان با برنامه‌ای بسیار دقیق‌تر انجام شده باشند و در ضمن همه قبل از اولین بازیِ لیگ به اولدترافورد رسیده‌اند.
 
خریدهایِ سیتی، از جمله نولیتو، جان استونز و لیروی سانه، نسبت به خریدهایِ یونایتد نام‌هایی کوچک‌تر هستند، اما گواردیولا نابغه‌ای است که در تمامِ تیم‌هایِ سابقش، چه به عنوانِ بازیکن، چه به عنوانِ مربی، فصل به فصل موفق بوده است. سیتیزن‌ها هم مثلِ یونایتدی‌ها فصلی ناامیدکننده را پشتِ سر گذاشتند و با اینکه تیمشان قهرمانِ جامِ اتحادیه شد و به نیمه نهاییِ چمپیونز لیگ رسید، در لیگ فقط با اختلافِ گلِ بیشتر نسبت به رقیبِ همشهری‌شان چهارم شد. ورودِ گواردیولا مزه‌یِ فوتبال برایِ این هوداران را تغییر می‌دهد.
 
چهار سال از آخرین باری که دو تیم منچستری تیم‌هایِ اول و دومِ لیگِ برتر بودند می‌گذرد، تیم‌هایِ که این فصل شانس‌هایِ اول و دومِ قهرمانی هستند. با این حال هنوز سوالاتِ زیادی درباره‌یِ آینده‌یِ این فصل باقی مانده، سوالاتی که با شروعِ لیگ و به خصوص بعد از هفته‌یِ چهارم، جایی که یونایتد و سیتی مقابلِ هم قرار می‌گیرند، بیشتر به پاسخ نزدیک خواهند شد.
 
     
آی اسپورت
2016-08-12 09:07:16
نظر دهید
به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر