فهرست
دلبستگی به نسل ماجراجوی «توپ و سبد»
دلبستگی به نسل ماجراجوی «توپ و سبد»

دلبستگی به نسل ماجراجوی «توپ و سبد»

آی اسپورت - این اولین بار نبود که فیلیپین را شکست می‌دهیم. حتی اولین بار نبود که دست‌مان‌ به المپیک می‌رسید اما شاید اولین بار بود که این حجم از دلبستگی، بین ما و تیم ملی بسکتبال شکل گرفت. بین ما و «نسل ماجراجو» که هنوز یک نسل طلایی نیست اما بعد از همه باخت‌های لحظه‌آخری و بدشانسی‌های بزرگ، بالاخره راهی برای ساختنِ یک پایان غرورآمیز پیدا می‌کند. تیمی که پیروزی بزرگ در مقابل اسپانیا مثل ماهی از دست‌اش لیز خورد اما هر طور که بود، گلیم‌اش را از آب بیرون کشید. تیمی که حالا المپیک را در آغوش گرفته و اگر رسیدن به این تورنمنت، سقف آرزوهایش نباشد، هنوز می‌تواند بیشتر قد بکشد.

سال‌ها قبل از همه قاب‌های دلچسبِ دیروز، قبل از به هوا پریدن با هر حمله منجر به امتیاز نیجریه روبروی چین یا کوک شدن با  سه امتیازی‌های سجاد مشایخی، آخرین جشن المپیکی‌مان به یک خبر غم‌انگیز گره خورد. وقتی فهمیدیم که آیدین و المپیک به هم نخواهند رسید، وقتی که فهمیدیم آیدین با آن هدبند‌های سفیدرنگ، جوراب‌های راه‌راه، بازیگوشی همیشگی و لبخند قطع‌نشدنی‌اش دیگر توی زمین بسکتبال پیدا نمی‌شوند، همه خوشباوری‌مان در مورد آن تیم را گذاشتیم توی تابوت و چند قدم کنارش راه رفتیم. دیگر حتی رمقی برای تماشای المپیک نبود وقتی با هر تصویر، جای خالی ستاره شماره 9، بیشتر توی ذوق می‌زد.

کاش این بار، خبر تلخی در انتظارمان نباشد. چرا که به این نسل، بیشتر از همیشه امیدواریم. به مایک که آبادان، توی آمریکا هم بخشی از هویت‌اش بوده، به حامد که هنوز وقتِ دویدن در فاصله دو سبد، زمین را می‌لرزاند. به کاپیتان صمد که هر وقت بیشتر لازمش داریم،  بیشتر می‌درخشد. به آرون که با عبارت‌های انگلیسی، اسم ایران روی لباس‌اش را نشان‌مان می‌دهد و از انتظار برای رسیدن چنین لحظه‌ای حرف می‌زند. به سجاد و بهنام و همه ستاره‌های این تیم. حتی به ارسلان و نوید. کاش اتوبان‌ها، این بار مواظب همه پسران‌مان باشند. و آن‌ها، مراقبِ همه خواب‌های شیرینی که برای‌شان دیده‌ایم.

۸    
آی اسپورت
2019-09-10 10:59:00
نظر دهید

به اشتراک بگذارید
لینک مطلب
x
بیشتر